Zaterdag 29 september houdt Gyas weer haar eerstejaars afroeiraces voor cursisten tussen de Julianabrug en Van Iddekingebrug. Traject alleen bevaren na overleg met/op aanwijzing van de wedstrijdleiding

Roeien

Roei-ervaringen

De Hunze heeft actieve marathon- en toerroeiers. Tussen april en november zijn bijna wekelijks een of twee marathons te roeien voor het KNRB - klassement. Aan deze en diverse andere marathon- en toertochten doen Hunzeleden mee in verschillende ploegen en boten en met wisselende ervaringen. Ook worden er cursussen elders gevolgd. Geniet mee van alle ervaringen en tips.
Oudere verslagen van toertochten vaak met beschrijvingen en kaarten zijn te zijner tijd te vinden in het niet-publieke deel van deze website.

Van Cambridge naar net-niet Oxford

Zou je van Cambridge naar Oxford kunnen roeien, vroeg John Eade zich af, een Engelse dominee die in Cambridge gestudeerd en geroeid heeft en sinds kort een eigen wherry bezit. Met behulp van computer en een stapel waterkaarten vond hij een mogelijkheid; een enorme om weg, via Cam, Ouse, Middle Levels, Nene, Great Union Canal, Oxford Canal en een klein stukje Thames. Met daarin twee pijnpunten: een stukje getijdewater bij Denver met een te nemen haakse bocht en de Braunston Tunnel van twee kilometer lang en te smal om in te roeien. Uitgaande van dagetappes van zo’n 15 mijl zou deze route, inclusief de 109 (!!) sluizen in twee weken te roeien moeten zijn.
Hij plaatste een oproep voor medereizigers en bemanningsleden in de clubkranten van TTBS en HZS* en kreeg uit Groningen enthousiaste reacties van HZS- en Hunzeleden Tjitske en Ank (verslag) die zo’n ongewisse roeitocht wel een aardige invulling van hun vakantie leek. Tjitske had eerst enige twijfels, maar liet zich overtuigen.

We troffen elkaar eind juli in Cambridge voor een “last civilized meal” en gingen de volgende ochtend van start. Ons reisschema hield niet lang stand: na een paar mijl bleek de tweede sluis op ons programma gebarricadeerd door een omgewaaide boom, de volgende dag was de wind te sterk om te roeien, de dag daarop moeten we wachten op hoog water om geschut te kunnen worden naar het stukje getijdewater met daarin de te nemen haakse bocht. Kortom, toen we vier dagen onderweg waren hadden we al drie dagen vertraging opgelopen en Oxford raakte uit beeld als eindbestemmimg.Ook de dagetappes van 15 mijl bleken te optimistisch: John’s single wherry, volgeladen met onze bagage, kampeer- en picnick-spullen èn (vanwege de warmte) een container met 10 liter water, werd maar door één roeier voortbewogen en omdat het een scheehouten wherry was waar in je de riemen niet kunt slippen moesten die er om de haverklap uit (“trailen”). De vaart kwam er niet echt in. En het zoeken naar een geschikte plek op de wal om te kamperen bleek een tijdrovende klus. Toen Tjitske ook nog last kreeg van haar rug hebben we het roer drastisch omgegooid en er een relaxte toertocht van gemaakt.

We waren toen halverwege in Petersborough en dus op de rivier de Nene beland en konden in alle rust genieten van deze lieflijke rivier, de dorpjes opgetrokken uit gele kalksteen, de pubs, het Engelse landschap, het prachtige weer èn, vanwege de temperaturen van soms boven de 30 graden Celcius: van onze siësta’s.
Tegen het eind van de tocht, bij Northampton, kwamen we op een camping bij een enorm pretpark terecht, en ging het regenen. We hebben er het beste van gemaakt en per bus – en taxi- een bezoek gebracht aan het Canal Museum in Stoke Bruerne. De laatste dag namen we een taxi naar Cambridge en konden we terugzien op een ongelooflijk mooie roeitocht door Engeland, met als cream on the pudding John Eade’s Britse humor.

Toertocht Garnwerd groot succes

Zondagochtend 9 september 2018 gaat bij Merel Weijsenfeld op een te vroeg tijdstip voor een zondagochtend de wekker. Maar niet zonder goede reden! Want om negen uur staat zij met een groep van veertig man fris en fruitig op het vlot, klaar voor de beginnerstoertocht naar Garnwerd. Voor de meesten is dit de eerste keer dat ze langer dan anderhalf uur op het houten zitje moeten vertoeven, dus op de laatste momenten worden er nog wat schuimrubberen kussentjes de boot mee in gesmokkeld. Met al enige verworven deskundigheid worden de acht boten soepel te water gelaten. Tassen met droge kleren en een overlevingspakketje voor onderweg worden in de boten geladen en dan gaat het beginnen. De Wherry’s vertrekken als eerst gevolgd door de rest. Bij vertrek begint de zon al steeds meer te schijnen en naarmate Reitdiephaven wordt bereikt is het tegen alle voorspellingen in al prachtig weer.

Er wordt heerlijk verder gepeddeld en in een lekker tempo wordt de sluis bereikt. Natuurlijk verloopt dit vlekkeloos, want er bestaan geen betere stuurlui dan die van De Hunze, en het kanaal wordt zonder moeilijkheden overgestoken. Daar treffen we nog even een obstakel in de vorm van een vrachtschip wat voor de nieuwelingen onder ons toch wel even spannend is om mee te maken. De tocht wordt voortgezet en zonder verdere moeilijkheden wordt het mooie Garnwerd bereikt.
Wat niet van tevoren werd verteld maar bij aankomst het geval blijkt te zijn, is dat het steigertje opklimmen bijna meer inspanning vereist dan de vijftien afgelegde kilometers naar Garnwerd. Desalniettemin blijkt dat (beginnende) roeiers ook hier bedreven in zijn en enkele minuten later zit het terras van Garnwerd aan Zee ineens een stuk voller.

Koffie, thee en frisdrank wordt gecombineerd met heerlijke broodjes zalm, mosterdsoepjes en noem maar op. Bovendien is dit natuurlijk ook het moment waarop de groep elkaar nog beter kan leren kennen. In de zon wordt heerlijk gegeten en gelachen en na anderhalf uur pauze wordt de terugtocht gestart.
Voor de tweede helft moet even extra met de benen aangezet worden want de wind hebben we tegen. Om vier uur zijn alle boten weer veilig in de haven en worden ze zo snel mogelijk schoongemaakt zodat de borrel kan beginnen. Er zijn voor de borrel heerlijke dingen meegebracht en in de laatste zonnestralen wordt samen met een biertje of een kopje thee nagenoten van de heerlijke dag. Voor velen de eerste, maar zeker niet de laatste tocht die bij De Hunze geroeid wordt! De combinatie van een mooi stuk kunnen roeien, goed gezelschap en het prachtige weer maakte van deze dag iets bijzonders en zeker voor herhaling vatbaar. Organisatie, van harte bedankt!

Verslag toerweekend Leenstertillen

Op 21-22 juli  2018 roeide een groepje van acht personen een toertocht van ongeveer zeventig kilometer, met overnachting op de camping bij Leenstertillen; dit alles uitstekend georganiseerd door Gerda Jaarsma en Betty Goedewaagen.
Minke Huitema doet verslag: Om 8.15 uur verzamelen en kennis maken bij De Hunze. Guido had de kussens, pikhaken, peddels etc. al netjes op het vlot gelegd. Klokslag negen uur gingen we roeiend richting Westerhavensluis, de sluiswachter even bellen en ja na vijf minuten kwamen er twee mannen. Na vriendelijke groeten en bedankjes, roeiend via de Westersluis over het  Hoendiep naar Hoogkerk. Na Hoogkerk het Aduarderdiep op,  een prachtig gebied!
De zon begon al aardig te schijnen en het werd steeds warmer, dus petten, hoeden en shirts nat maken  voor een heerlijke afkoeling. Ons rustpunt was aan het eind van Aduarderdiep, het Aduarderzijl. Het  is een gezellige campingplaats met trekkershutten voor vrienden op de fiets. Voor thee, koffie zelf even maken, een spaarpotje om het geld in te stoppen. Ja het kan nog!
Frank, Tekla en Gert gingen voor de afkoeling even zwemmen in het diepje. Van Aduarderzijl loopt een veerpontje naar Schaphalsterzijl (fiets mag mee) Het pontje is elektrisch ondersteund dus geen stank en herrie.Via Aduarderzijl vervolgen wij het Reitdiep richting Zoutkamp, Lauwersmeer. In Zoutkamp hebben we een overheerlijk Deens ijsje gegeten. Na Zoutkamp het Hunzingokanaal op richting  Leenstertillen.
In Leenstertillen is een eenvoudig rustige camping met lekkere koude  douche. ’s Avonds lekker gegeten in Leens bij de plaatselijke cafetaria: keuze uit vijf gerechten. Daarna stelden Frank en Tekla voor om nog even naar Camping Roode Haan te gaan om in de tuin aldaar live muziek te luisteren. Over kleine kronkelige weggetjes, bruggetjes zijn we via Warfhuizen naar Roode Haan gereden. Binnen tien minuten waren er, heel gezellig, jong en oud luisterend naar prachtige muziek! Echt een aanrader om in de zomermaanden zaterdagavond muziek te luisteren in de tuin bij de Rode Haan.
De volgende dag vroeg op met een heerlijk ontbijt verzorgd door Betty. Jose en Karin arriveerden met auto ter vervanging van Frank en Tekla. Na het opruimen van  de tenten en spullen, verder met het  e water laten van de boten. Iemand zakte ongewenst in het water, maar al snel was het roze setje vervangen door een rood setje en kon de reis verder gaan via Hunzingokanaal naar Hoornsevaart en Kromme Raken.
Grunn is prachtig al die mooie kleuren van  graan, tarwe, brinta  en aardappel velden. Vanaf Schouwerzijl weer richting Hunze over het Reitdiep. In Garnwerd een lunch pauze en daarna op naar Dorkwerd, waar het met de plezierbootjes vrij druk was.
Moe maar voldaan bereikten we de Hunze, na het opruimen en poetsen, ja eerst water daarna sponsen en drogen!! Gelukkig zijn we volgens Alice bij De Hunze iets minder eigenwijs dan in Wageningen! Met een potje bier op het terras nog even leuk na kunnen praten over deze mooie toertocht! Gerda en Betty erg bedankt!!

Geslaagde Midzomeravondtocht samen met GYAS-leden op 21 juni 2018

Op donderdag 21 juni de middag lekker vrij genomen van werk om voor de eerste keer de Midzomeravondtocht naar Noordlaren te roeien. Mijn ploeggenootjes konden niet mee, dus het was even afwachten of er bekenden zouden zijn. Bij aankomst in de kantine om 14:30 uur zaten er 19 man van De Hunze, waaronder enkele bekenden, enthousiast naar de laatste instructies van de organisatoren Tjitske Bouma en Carla Vlaskamp te luisteren. De sfeer zat er al goed in! Op het vlot kwamen er nog acht roeiers van Gyas bij. Daar werd de bootindeling gepresenteerd, een mix van Hunze en Gyas roeiers verspreid over zes boten: een C2 en vijf C4’en. Na een korte kennismaking en het gereed maken van de boten, zijn we rond 15:15 uur vol goede moed vertrokken. Een tocht van zo’n 35 kilometer stond ons te wachten, op de langste dag van het jaar. Dat gaat makkelijk lukken dacht ik. Er was echter zeer slecht weer voorspeld, met harde wind en veel regenbuien. Op de heenweg viel het gelukkig mee, want het was zo goed als droog, al stond er wel een fikse wind die we toen nog mee hadden. We hadden de vaart er dan ook lekker in. Des te meer vanwege twee sterke jongemannen van Gyas in de boot, voor wie ‘light paddle’ nog steeds flink doortrappen betekent. Aan het begin was het nog enigszins wennen aan de toch lichtelijk verschillende commando’s tussen de Gyanen en ‘ Hunzevaarders, maar we hadden de slag vrij snel te pakken en waren goed op elkaar ingespeeld. Via het kaarsrechte Winschoterdiep, waar onze eerste stuur is gewisseld midden op het water, roeiden we over het mooie kronkelige Drentsche Diep waar we enkele mooie stops maakten. Ook een halve noodlanding, omdat we anders uit de bocht zouden vliegen. De mooie omgeving van het Drentsche Diep zijn we in de stad natuurlijk niet gewend. De eerste “echte” stop was bij Onnerpoldermolen “de Biks” alwaar we een stiltepauze konden houden. Echt helemaal stil was het niet, want er moest nodig geplast worden. De zeearend met jonkies hebben wij helaas niet gespot, want we wilden snel doorroeien.

Door de harde wind was het namelijk onzeker of we de tocht wel af konden maken en of we überhaupt wel terug konden komen. Nadat de molenaar ons zeer vriendelijk heeft uitgezwaaid, vervolgden we onze tocht naar palinghandel Vos waar we wederom aanlegden om te wisselen van stuur en om te overleggen of de tocht op een veilige manier kon worden voortgezet. De gok toch maar gewaagd en onder de beschutting van de hoge (riet)wal konden we de hoge golven van het Zuidlaardermeer vermijden. Na een klein half uur kwamen we aan bij Paviljoen de Bloemert in Noordlaren. Tijdens het uitstappen uit de boot was er de eerste fikse regenbui, maar ach dat was een prima timing, want binnen stond ons een heerlijk biertje met een schnitzel en friet op te wachten. Het was een zeer gezellige maaltijd, maar lang mocht het niet duren want het was inmiddels bijna 20:00 en er moest ook nog terug geroeid worden.  We moesten immers voor het donker terug zijn bij de Hunze. De terugweg ging dan ook in een iets hoger tempo. Dat moest ook wel, want ondanks dat de wind enigszins was gaan liggen, hadden we nog een best harde tegenwind en was het koud en behoorlijk nat. We moesten flink doorroeien om onszelf warm te houden. Gelukkig mocht het weer de pret niet drukken, want er werden liedjes gezongen in de boot waardoor de terugtocht best meeviel. Onze boot arriveerde uiteindelijk rond 22:30 uur als laatste van de zes bij het vlot van De Hunze. Gelukkig stond iedereen ons daar nog op te wachten om gezamenlijk alle boten uit het water te halen, te poetsen, en natuurlijk de Gyanen uit te zwaaien. Hopelijk volgend jaar weer!

Verslag driedaagse Pinkstertoerweekend 2018

Voor de eerste keer in een groot aantal jaren was er een driedaags roeiweekend. De organisatoren waren Karin Zuidema, Trijntje Buiter en Gerda Jaarsma.
Als eerste zorgden we voor het weer. Toen dat gelukt was zochten we aardige mensen om drie boten mee te vullen in wisselende samenstelling, omdat de jongste deelnemer dat zo gezellig vond. Voor een andere deelnemer die heel veel van manoeuvreren als stuurman houdt, gingen we op zoek naar een meanderend water in Noordoost – Groningen waar een weldadige rust zou heersen en het fluitenkruid uitbundig zou bloeien, om ook daar iemand gelukkig mee te maken.

Toen dit allemaal geregeld was kwam de mooiste zon schijnen in het prachtige Appingedam met zijn hangende keukens. Daar roeiden we voor ons plezier vier keer onderdoor en nog een vijfde keer om een pinksterroeier extra roeikilometers te bezorgen. Door al die rondjes te maken zagen we dat er in Appingedam een heleboel nieuwe huizen gebouwd zijn en dat was een aardige verrassing voor de deelnemer die, als vroeger Neptunuslid, dit water veel heeft bevaren. En we zagen dat de Appingedammers bezige bijen zijn. Alle keren zagen we dezelfde man klussen aan zijn boot, gadegeslagen door zijn echtgenote.
Tevens bleek daar op het water dat  de wereld zo klein is, dat een van de roeiers de moeder is van een kind dat een andere roeier als leerling in de klas heeft.
En vlak voor de thuishaven bezorgden we de jongste deelnemer nog het plezier van “gedoe bij de sluis” door de sluis even aan het twijfelen te brengen of hij ons erin of eruit zou laten.
Voor het hele verslag zie onderstaande download en de Toerklapper  in de Clubzaal.


Verslag-Pinksterroeitoertocht-2018-zonder-intro.pdf

Verslag roeitochtje Paterswoldse Meer en DTP 2018

Een groepje (on)bekenden nam het toerroeistokje ter hand, bezocht het Paterswoldsemeer, de horeca ter plaatse en liet bij thuiskomst op De Hunze de dorstige kelen nog eens smeren. Zondagmiddag 14.00 uur is een groep van twaalf man/vrouw naar het Paterswoldsemeer geroeid. Veel sterke mannen mee in de boot, dus het was een fluitje van een cent. Behalve in de bochten van het Hoornsediep. Daar was het lastiger, omdat light paddle voor de mannen toch nog een aanzienlijke snelheid betekent. Voor de sluis in de schaduw een half uur gewacht en bij het uitvaren van de sluis een akkefietje met riggers die in elkaar raakten. Maar met een beetje balansoefening daar goed doorheen gekomen. Prachtig water op het meer, heerlijk die ruimte. Bij De Twee Provinciën wat gedronken en een groepsfoto gemaakt. Daarna aan lager wal geraakt, omdat ze FA en TA op wilden zoeken, die bij het Scandinavisch Dorp in het water zouden liggen. Niets van dat al, dus weer van lager wal af en terug naar huis. Na een wedstrijdje van twee C4-en op het kanaal, bier en water gedronken op het terras van De Hunze. Iedereen tevreden. In verband met de wet op de privacy hebben we voor de webdoeleinden de gezichten onherkenbaar gemaakt en wordt de lezer niet lastig vallen met de namen. Nomen nescio.

Hoe Mariken en Ernst de ‘Grote Boze Wolf’ roeien

“Nog honderd meter tot Gabrug.” Ik heb het nog niet gezegd of ik voel dat Mariken harder gaat trappen. Gabrug is een ding. Een mijlpaal. De eerste van een heleboel mijlpalen vandaag, maar desondanks een mijlpaal. Bij de Waterwolf begint hier de time-out, het moment dat de tijdwaarneming wordt stilgezet vlak voor je het Van Starkenborgkanaal opgaat.
Als de Gabrug een ding is, dan is het Van Starkenborg –serieus– een ding, een enorme klotsbak met golven die soms verontrustend hoog zijn en vrachtschepen die meestal verontrustend snel gaan. Vandaag niet. Het water ligt spiegelglad voor ons en als ik heel, héél voorzichtig de boeg van de Vuurvogel voorbij de kruising steek, is het kanaal aan beide kanten helemaal leeg. Als we een minuut of vijf later onder het bakstenen bruggetje richting Niezijl doorroeien, haal ik opgelucht adem. Dit was op papier het moeilijkste stuk van vandaag en we kregen het helemaal cadeau.
Op het eerste gezicht is ons plan vrij simpel: volg de route van de Waterwolf tot Elektra, volg dan de Tocht om de Noord tot Mensingeweer, sla daar af richting Baflo, roei door naar Onderdendam en maak je rondje af met het laatste stuk van de Tocht om de Oost: via Winsum naar Garnwerd, terug naar De Hunze. In praktijk zijn er een paar obstakels. Dat begint nog voor we goed en wel begonnen zijn: de Westerhavensluis tegenover De Hunze wordt pas vanaf negen uur ’s ochtends bediend. Omdat we veel eerder willen starten, betekent dat dat we met de boot op onze schouders van het wankele trapje bij de sluis moeten waar net – maar dan ook net – voldoende ruimte is om een dubbel-2 in het water te leggen.

Ongeveer negen kilometer na het Van Starkenborg (obstakel II) komen we bij Elektra, waar de sluis naar het Reitdiep ineens dicht blijkt. “Zit er ergens bediening?”, vraagt Mariken terwijl we van opzij naar de zware eikenhouten deuren staren.“Geen idee. Ik weet alleen dat op de vaarkaart ‘Doorgaans open’ stond.” Als we even later de bedieningsknop hebben gevonden, gaan de sluisdeuren piepend en krakend open – meer ‘Mijnen van Moria’ dan ‘toeristische vaarroute’. Vijf kilometer later stuiten we bij Zoutkamp op een ander onverwacht obstakel: een betonnen schuifwand die de doorgang bij het Hunsingokanaal verspert. Een paar weken geleden konden we hier tijdens onze Tocht om de Noord gewoon doorroeien, nu moeten we met de boot op de schouder bij een wildvreemde (maar erg behulpzame) meneer door de achtertuin om bij een steigertje aan de andere kant te komen.Ondertussen vliegen de kilometers voorbij. Dertig, veertig, vijftig, zestig. Na ongeveer 64 kilometer (en nog twee obstakels: een sluis en een smalle, bochtige vaart) leggen we aan bij de jachthaven van Onderdendam. Op een picknickbankje aan het water eten we ontbijtkoek en bananen.“Hoe gaat het bij jou?”, vraagt Mariken terwijl ze met hoog opgetrokken benen in het zonnetje zit.“Ik weet niet hoe het komt, maar ik voel me nog steeds super. Jij?” “Mmm”, knikt ze, terwijl ze haar banaan wegwerkt.

Vanaf Onderdendam wordt het makkelijker: breed water waar we flink kunnen doorhalen, met nog wel twee keer een sluis, eerst bij Schaphalsterzijl en dan bij Dorkwerd. Van die laatste sluis weten we dat de bedieningsknop op een plek zit die vanuit een dubbel-2 bijna niet te bereiken is. Van de overkant van het Van Starkenborg bellen we de sluiswachterspost. “Steek maar over, dan gaan we zo schutten”, zegt een vriendelijke stem aan de andere kant van de lijn. Niet veel later roeien we in de avondzon ons ‘thuiswater’ op – nog iets meer dan zes kilometer naar het vlot.
Als we even later daadwerkelijk op dat vlot staan, hebben we nauwelijks woorden nodig. “Wat vind je? Korte pauze en dan naar de Molen.” “Hoe gaat ‘ie bij jou?” “Nog steeds verrassend fris.” Ruim zestien kilometer later tillen we de Vuurvogel uit het water. Nog voor we de boot  poetsen, geef ik toe aan de verleiding om even, heel even maar (“Nee, echt, héél even…”) te gaan liggen op het vlot. De planken zijn nog warm van de zon, boven me begint de avondhemel van kleur te veranderen. “Gaat het?”, vraagt Mariken. “Ik voel me super. Helemaal te gek. Ik weet alleen niet of ik nog overeind kan komen.”

Verslag Elfstedentocht 2018

De dag na hemelvaart is de dag dat traditioneel de Friese elfstedenroeitocht wordt gehouden, georganiseerd door roeiclub de Wetterwille uit Leeuwarden. De tocht van ongeveer 215 kilometer start in Leeuwarden (de Prinsentuin) en gaat eerst via Bartlehiem omhoog naar Dokkum, daarna weer terug naar Leeuwarden en dan verder naar Sneek, IJlst, Woudsend, via het Slotermeer naar Sloten. Dan naar Balk via de smalle Lutz en via de Morra verder richting Stavoren en het vlakke landschap naar Hindeloopen, Workum, Bolsward en Harlingen. Daarna ga je via Franeker weer terug naar Leeuwarden. In alle steden moet worden gestempeld om het kruisje te halen.
Dit jaar vond de tocht plaats op vrijdag 11 en zaterdag 12 mei. Er hadden zich 97 boten ingeschreven, waarvan ongeveer 25 boten in het wedstrijdklassement. In het prestatiedeel deed dit jaar ook een team van De Hunze mee (Job en Jesse Kwakman, Ruurd Post, Rinske Hooisma en Altinus Meijer); samen met een team uit Zwolle. Toepasselijk de Zwunze12 geheten.

Zonder vervoer geen roeien: Voor de belangrijke taak van het vervoeren van de ploegjes waren van De Hunze ook Rudi Post en Betty Goedewaagen bereid gevonden om dit te doen. Hulde voor hun inzet!
De tocht startte op vrijdagavond om 20.00 uur in de Prinsentuin van Leeuwarden. Onder mooie omstandigheden, droog en wat heel belangrijk was niet te veel wind, werd deze prachtige tocht gehouden. Schitterend om door het landschap te roeien, de verschillende plaatsjes die je ziet, de natuur, het water, het beroemde elfstedenbruggetje in Bartlehiem, de kanterlandse brug (tegeltjes brug). Ook het in het holst van de nacht door kleine onbekende plaatsjes rijden, de gaandeweg steeds meer vermoeide blikken, de vogeltjes die te horen zijn na het vertrek uit Sneek, de fantastische zonsopkomst in Woudsend. Maar ook de wilskracht om de tocht tot een goed einde te brengen, het eten wat de hele dag door moet gebeuren, het potje havermout wat gemaakt wordt op de Galamadammen om weer warm te worden. De spanning die voelbaar is als het vorige team er bijna aan komt, de wissels, de zwemvesten op bepaalde trajecten, de hectiek in het begin bij de wissels en de rust die ontstaat bij de latere wissels als de vermoeidheid groter is. Allemaal elementen die de elfsteden toch zo kenmerken en de tocht zo mooi maken.

De finish van onze boot was om 17:17 uur bij de Wetterwille en met de start om 20:24 uur op vrijdag avond, werd de tocht in een hele mooie tijd van uiteindelijk 20:52 uur geroeid. En het mooie ook was om te zien dat het wel een combinatie was van Zwolle en De Hunze, maar dat het uiteindelijk toch een groep werd die gezamenlijk de tocht volbracht. Het biertje na afloop en het eten bij de Wetterwile smaakten dan ook heerlijk. De gesprekken gingen uiteraard over wat iedereen mee maakte en het kruisje na afloop was dik verdiend.
De Friese elfstedentocht is roeien op z’n mooist!

Verslag toertocht Weerribben 6 mei 2018

Niet alleen de marathon-roeiers gaan graag een ‘stukje’ varen in het Nationaal Park De Weerribben-Wieden. RV ’t Diep te Steenwijk biedt legio boten en suggesties voor overnachting als je er meerdere dagen wilt verpozen.
Wat op de website van ’t Diep een makkie leek om te roeien, bleek in de praktijk toch anders uit te pakken. Ik (Feite Hofman) durf te voorspellen dat je nooit weer een toertocht mee zult maken met deze ingrediënten: Prachtig weer, op een zondag tijdens een vakantie gaan roeien richting de wateren rond Giethoorn. Het werd er druk, drukker, drukst met vaartuigen in werkelijk alle soorten en maten. Een boek met beschrijvingen plus kaarten, prachtig ontwikkeld voor allerlei tochten, maar slecht te raadplegen in bovengenoemde omstandigheden. Café/restaurant Jan Smits was uitgezocht aan een zijtak van de hoofdroute om aldaar van een welverdiende lunch te kunnen genieten. Dertig kilometer dus alle tijd!? Het pakte nogal anders uit:
Een rustig begin door recht kanaal, dan direct de smalle vaartjes in met bochten, tegenliggers, ongeduldige oplopers, veel ophalen, slippen en dan weer een stuk door kunnen roeien. Totdat de horde fluisterboten ons weer overviel. Alle roei- en stuurkunsten uit de kast.

Het lunchadres niet gevonden; eerst verkeerde ingang genomen en ‘en passent’ de bovenkant van een wherryroertje verloren. Maar die door kordaat ingrijpen van Gert snel laten fiksen. Dan maar naar paviljoen Smits alwaar ongeveer tweehonderd terrasgangers hun natje en droogje bestelden. Die van ons kwamen na een uur.
Vervolg in andere boot en samenstelling. We moesten stuurboord uit om de route te vervolgen. Shit, een afslag te vroeg genomen en direct opgesloten door achter- en tegenliggers en Giethoorn centrum ingedreven. ‘Wat doen jullie hier?’ Dat wisten wij ook niet maar we zaten in ellende gevangen. Dan maar veel ‘Pieterburen’ en de koelbloedigheid van de stuurtjes op de proef stellen. Na veel ploeteren weer terug op de gewenste route die ons naar een kanaal voerde en het werd later en later.
En hoe het afliep? Verkorte route terug naar ’t Diep. Dit betekende het kanaal zo’n negen kilometer terug volgen. Dat was een enorm klotsbak geworden door alle jachtjes en speedboten die het gas opentrokken want ze mochten weer ‘los’. En wij maar dapper doorroeien en zorgen dat de boot niet volliep. Later terug dan gepland. Opruimen en dan was een nazit om stoom af te blazen prettig geweest.
Ik heb me kostelijk vermaakt en genoten, vooral van mijn mederoeiers, die alle tegenslagen en ontberingen met grote volharding en goedgehumeurd hebben doorstaan! Dat heeft veel bijgedragen aan het succes van deze gedenkwaardige tocht.

Verslag Weerribben-marathon 2018: de wedstrijd en de prestatie-tocht

Als Hunzewedstrijdploeg hebben we één van de mooiste tochten geroeid in Nederland: De Weerribbenmarathon. Deze voorjaarstocht van zo’n 56 kilometer gaat vanuit Steenwijk door het Nationaal Park De Weerribben. Het was een warme zonnige voorjaarszaterdag en de sfeer zat er vanaf het begin goed in bij Nynke Bender, Ernst Arbouw, Renze Rispens, Mariken Stegeman en Vincent Hendriks (verslag). Na in de eerste helft een aantal andere C4X+’en te hebben ingehaald, zijn we langs de mooie rietlanden gevaren. Hier zagen we hoe riet werd geoogst en er werd op een aantal plaatsen nog riet gebrand. We hadden bij roeivereniging ’t Diep in Steenwijk een boot geleend die ook nog eens nieuw en snel was. Hierdoor waren we in ruim vijf uur weer terug bij de roeivereniging. Elke 25 minuten hebben we de stuur doorgewisseld, waardoor iedereen twee- of driemaal heeft gestuurd en ieder tussen het sturen ruim anderhalf uur kon roeien. Afgezien van wat blaren was het een geslaagde dag: Het is altijd weer leuk om op avontuur te gaan en eens ander mooi roeiwater te verkennen.

De Hunzeprestatieploeg bestaande uit Alice van Oord, Ank Brouwer, Niki Dieckmann, Wouter Landsman en Gerda Jaarsma (verslag) kon helaas geen boot van roeivereniging ’t Diep meer huren, maar wel eentje die door Ossa uit Heerhugowaard werd meegenomen. Die moest dus nog wel afgeladen en opgeriggerd worden, voordat we aan de koffie met ‘brok’ konden. De gehuurde Twuijver was een mooie houten C4* met vrij nieuwe bigblades, die best prettig roeide. De dag voor de marathon meldde de organisatie dat we de zogenaamde slechtweer-route zouden varen, vanwege de redelijk sterke ZO-wind, dus helaas niet over de Beulaker- en Belterwijde.  Na eentwaalf kilometer recht stuk kanaal was het traject  Ossenzijl-Slijkenburg vice versa op de slingerende Linde een welkome afwisseling en zagen we de andere Hunzeploeg ons halverwege tegemoet varen. Het vervolg zigzag door het Nationaal Park de Weerribben-Wieden bleek met een C4* nog lastig sturen als je zijwind hebt en ook qua navigatie niet altijd duidelijk. Maar genieten was het zeker; veel uitzicht over het laaggelegen land, nog weinig planten in bloei, maar wel veel ooievaars, die bevestigden dat de lente nu toch wel isbegonnen. Wij legden dezelfde afstand inclusief enkele stops aan de wal  in nipt acht uur af: om half zes terug, zodat we bijna maximaal van het prachtige roeiwater hebben genoten. Na weer afriggeren en opladen was er gelukkig voor ons ook nog heerlijke soep met broodstengel om weer op krachten te komen.

Garnwerd 2017

In mei dit jaar begint een grote groep nieuwelingen aan een nog te vormen nieuwe hobby bij De Hunze. Na vier maanden wekelijks oefenen en enige examens is het op zondag 10 september 2017 zo ver: De eerste toertocht waar ook beginners aan deel kunnen nemen. Roeiend naar Garnwerd klinkt hen enorm ver in de oren. Maar er is animo genoeg; Ruim veertig aanmeldingen, waaronder veel nieuwelingen.
Omdat in het betreffende weekend de hoeveelheid neerslag voor een gehele septembermaand al op vrijdag en zaterdag over ons is uitgestort, wordt er voor de zondag een grote stapel regen- en reservekleding ingepakt. Je weet als beginner immers niet welke ontberingen je op zo’n toertocht te wachten staan. Bovendien geeft de organisatie van de tocht uitgebreide instructies over de paklijst: “Enig geld, betaalpasje, regenkleding, zonnebrand, blarenbescherming, reserve kleding, water, goed humeur, roeikussentje en een waterdichte tas”. Check.
Dus volledig bepakt en bezakt voor onze eerste monstertocht staan zij op zondag 10 september om 9 uur op het vlot, waar de zon haar eerste stralen al laat zien.
Na een korte briefing en een laatste plas, kan de expeditie van start. Met tien boten vertrekken ze richting Reitdiep. Beginners en gevorderden zijn goed over de boten verdeeld en kunnen elkaar goed bijhouden. Ook met stuurcapaciteiten is bij de indeling rekening gehouden. Het eerste stuk roeien is bekend. Maar dan… die sluis… Die blijkt minder spannend dan gedacht en ook de levensgevaarlijke oversteek van het kanaal blijkt niet levensbedreigend te zijn. Het laatste stuk richting Garnwerd is lieflijk roeien tussen de grazende schapen en koeien. Eigenlijk valt de hele afstand enorm mee. Voor je het weet ben je in Garnwerd. Ook roeiend.
Daar aangekomen worden de eerste blaren uitgewisseld en is er, niet onbelangrijk, een stevige lunch. Dit alles, na de zondvloed van vrijdag en zaterdag, in de stralende zon. “Het kon minder”, zou een Groninger zeggen. Voor vertrek nog even een groepsfoto, waarna de hele exercitie in omgekeerde richting opnieuw uitgevoerd diende te worden. Bij thuiskomst is er gezellige chaos op het vlot en een koude bier of een warme soep op het terras.
Ondanks een redelijke verzameling blaren, een zere kont en wat spierpijn achteraf, is het een geweldige dag geweest. Astrid, Els en José: Hartelijk bedankt voor het organiseren hiervan!

Nieuwe toertocht Groninger Marenronde is voorgeroeid

Een toertocht over de Groninger maren, dat lijkt Gerda en Marcel wel wat. Aan de bar bij De Hunze horen Astrid en Jose het en vragen welke toertocht? Gerda en Marcel (verslag) antwoorden: “De grote Marenronde vanuit Delfzijl. Gewoon tussendoor in klein comittee proefroeien voor volgend jaar en opnemen in de toerroeikalender van 2018”. Wanneer willen jullie van van Delfzijl via de Maren naar Appingedam roeien, vragen de dames? Aanstaande zondag. “Dan al”, is het antwoord van achter de bar. Met een knik en een instemming hebben we drie roeiers. Nog een roeier en een stuur er bij en de C-vier is vol. De volgende dag belt Gerda naar Marcel en meldt dat van de zaterdagploeg een roeier gevonden is: Arjen. Van de dinsdagroeiers, wil Ewout graag mee.

Eenmaal in Delfzijl wordt De Hunze met alle egards ontvangen door een wedstrijdroeier en actief lid, mevrouw Veninga. Het is droog ondanks de weersvoorspelling. Als de boot te water gaat roeien we de verkeerde kant op. Voor de grap, we laten lopen en maken rond.
We roeien over het mooie Damsterdiep richting Appingedam en nemen bij de gemeentegrens een smalle hoge brug. We hoeven niet te slippen, denken we, maar er volgt alsnog een: slippen bb nu! De regenjasjes kunnen aan! Alweer laten we lopen. Over de smalle maar varen we richting Holwierde en het wad. We passeren de spoorbrug en diverse lage bruggen.
Met een blik op het scheve kerkje van Bierum, het kan ook de kerk van Marssum zijn, lukt het met Astrid haar humor en goed roeien van Ewout, Gerda en Arjen koers te zetten naar de volgende boerderij. Genietend van ´t Groninger ‘laand’, draait de Marenroute langs een afluisterinstallatie van de NAVO. Hier luisteren we de Russen af, meldt ons de stuur. Na 45 minuten gaan we niet wisselen. De roeiers roeien erg mooi samen.

Holwierde is achter onze rug. Voor de boeg ligt Godlinze. Toch gaan we eerst bakboord uit naar Krewerd voor de lunch. Na een uur roeien leggen wij aan in de haven van dit pittoreske terpdorp. Op het terras van onze roeivrienden Willie en Gilles uit Delfzijl nuttigen wij koffie en appelgebak. Na het draaien van de C-vier, wat een toer op zich is, gaat het over de Godlinzermaar verder. Jose roeit mee op boeg. De Groninger Maren kronkelen grotere en kleinere schickanes, de stuur vertelt over De Hunze en de commando´s komen soms te laat. Het roeit fijn tussen Godlinzermaar en Losdorp. Gerda maakt een kiekje vanaf de brug van Losdorp. We hebben blik over het Groninger land.

In Oosterwijtwerd staat Gerda klaar met de camera bij Restaurant Veldzicht. Kiek en weer een volgende kiek. We leggen aan en nemen aan wal een stuk stoet. De hemel gaat open. God, wat een bui! We zijn los van de stad en met humor doen we de regenjasje weer aan. Astrid neemt het stuurtouw over.
Gerda geeft het ritme aan. Een rondvaartboot laat de stuur van de vier schrikken: Slippen, Nu!  Wat een brede praam op deze smalle Oosterwijtwerdermaar. Bij Ekesteijn gaan we bakboord uit naar Appingedam. Bij de splitsing linksaf langs de hangende keukens van het werelderfgoed en mooie Appingedam. Bij Neptunus staat jeugdtrainer Michiel Tuik klaar. Welk een grootse ontvangst! Waar is onze Marcel?  Komt hij goed aan? Jawel. Tegen vijf uur zijn wij toerroeiers terug bij De Hunze. Volgend jaar staat de Grote Marentocht Delfzijl-Krewerd-Oosterwijtwerd-Appingedam-Delfzijl van 28 kilometer op het toerroeiprogramma van onze club. Een echte aanrader voor de maand mei of juni!
Met dank aan Arjen, Jose, Gerda, Ewoud en Astrid.

Kerkebotentocht 27 augustus 2017

Onder een prachtige strak blauwe lucht, slechts onderbroken door een zwarte pluim vanwege de brand in het Groninger casino, vertrekken wij zondagmorgen vroeg met ons allen naar Sneek naar roeivereniging de Geeuw voor de kerkbotentocht. Tenminste wij denken dat we compleet zijn. Als we ter hoogte van Hoogkerk zijn blijkt echter dat Marja Leena nog eenzaam en alleen achter is gebleven bij De Hunze. Rechtsomkeert dus voor één van de auto’s.
Na een heerlijk kopje koffie bij de heel gastvrije vereniging de Geeuw, volgt de tewaterlating van de kerkeboot, een hele procedure omdat het een heel zwaar schip is. Met de handen tillen lukt niet, er komt een lier aan te pas en veel tillers.
Een kerkeboot is een overnaads schip afkomstig uit Finland, waarin vroeger kerkgangers vervoerd werden naar de kerk. Het schip biedt plaats aan twaalf roeiers die twee aan twee naast elkaar zitten, waarbij de ene roeier de stuurboordkant bedient en de andere roeier de bakboordkant. De dollen zijn ook primitiever dan wij gewend zijn; zij bestaan uit een gebogen pin waarin de riem middels een oog opgehangen wordt.

Het eerste deel van de tocht voert door Sneek met veel bruggetjes en tamelijk veel mede watergebruikers. Daarna komen we op meer open water zodat we wat meer vaart kunnen maken. De boot loopt verrassend goed en het is heerlijk roeien in een prachtige omgeving met zonnig en windstil weer. Het is ook erg gezellig aan boord: Er wordt vrolijk gebabbeld, soms zelfs gezongen, maar ook stevig geroeid.
Helaas kunnen we niet de hele geplande route varen en moeten we sommige stukken twee keer afleggen, dit vanwege tijdgebrek. Al met al hebben we zo’n 35 kilometer afgelegd, toch wel een respectabele afstand.

Jammer genoeg is er één jammerlijk incidentje. Tijdens het aanmeren breekt een riem. Gelukkig hebben we twee reserveriemen mee en kunnen we dus gewoon door roeien.
Al met al dus een prachtige, gezellige en leuke tocht. Dank aan de organisatoren Rita en Feite en complimenten aan de stuurmannen en -vrouwen (Rita, Feite, Gert en Tanja) want het was af en toe best lastig sturen. (Verslag Marcel Heijtbrink).

Tocht om de Oost op 6 augustus 2017

Na de duidelijke uitleg van Gerda verlaten wij om 8.30 uur het Hunzevlot. Op weg met twee C4*-boten richting Eemskanaal. Was de bedoeling. Maar, waar blijft de tweede boot, het blijft leeg achter ons. Een telefoontje geeft helderheid, een klein incident tijdens het inschepen is de oorzaak. Met een pleister doe je al gauw wonderen.
Eenmaal met elkaar op pad gaat het voortvarend. Om de Oost, dus tegen de klok in. De weersomstandigheden zijn perfect, mooie luchten en een goede temperatuur. Bij de Bronssluis verlaten we het Eemskanaal en varen we het Damsterdiep op. Prachtig, wat een fraaie vaaromgeving! Met een opkikker vlak bij een brug in Ten Boer (tenminste, dat meen ik, Frouwke Breman me te herinneren) die bestaat uit warme koffie en overheerlijke koek. Geserveerd door Hunzeroeister Hilma Spoelstra, die onze welgemeende dank verdient. Een heel gezellige en onverwachte onderbreking van de tocht!

Daarna weer aanmerkelijk aangesterkt en veel vrolijker verder richting de schutsluis tussen de waterschappen Hunze en AA’s en Noorderzijlvest. Mooie doorgangen, dus genieten van alle natuur om ons heen. Af en toe worden wij verrast door scherpe onoverzichtelijke bochten, waardoor er een paar keer een harde “stop” moet worden ingelast! Maar dat is ons wel toevertrouwd, geen paniek. En geen schade. Richting Winsum is het vooral tegen de wind in en nog “even” door de sluis Den Deel. Deze keer kunnen we de meldknop wel vinden, maar niet de juiste klap die erop moest worden gegeven. Na dus een kort oponthoud lukte het ook om deze zelfbedieningssluis te bedienen. En dan naar onze lunchplek, waar we hebben afgesproken dat zowel de wissel van mensen gaat plaatsvinden als ook dat we dan onze magen kunnen vullen. Die kilometers vergen namelijk toch wel enige energie.

In Onderdendam ligt Dorpshuis Zijlvesterhoek direct aan het water, zodat het in- en uitstappen weinig problemen oplevert. Na afloop is het afrekenen nog wel een dingetje, maar met de kassabon erbij lukt het allemaal veeeeel beter. Rond 14.00 uur met een gedeeltelijk nieuwe ploeg, (drie deelnemers hebben gewisseld) varen we door Winsum weer terug richting de sluis Schaphalsterzijl even ten noorden van Garnwerd. Via het Reitdiep en Garnwerd naar de Dorkwerder sluis. De rest van de thuisreis kennen we allemaal wel.

Al met al een prachtige tocht, goed georganiseerd, en leuk dat er ook vanuit Essen, Duitsland,  twee personen hebben deel genomen. Het had dus ook een verslag in het Duits kunnen zijn?
Het is voor mij de eerste keer, waarbij ik vooral heb genoten van de mooie omgeving en het prachtige weer van deze dag. En ik stel met tevredenheid vast dat ik mijn nieuwsgierigheid vooral heb bevredigd en dat ik deze 52 kilometer blijk aan te kunnen. En waar dat allemaal niet goed voor is? Bedankt organisatie en mederoeiers. Aan de volgende toertocht doe ik dus weer mee.

Rondje Bodensee

Vier leden van de Hunze hebben in juli meegedaan aan een meerdaagse roeitocht op de Bodensee. Twee deelnemers hebben verslag gedaan op de website van de organiserende vereniging: www.asserroeiclub.nl/nieuws
De ‘verslaggevers’ zijn niet mee geweest naar een avondevenement: de opera Carmen die werd opgevoerd tijdens de opening van de jaarlijkse Bregenzer Festspiele. Dit bleek een geweldig spektakel in een prachtige ambiance: zeven duizend toeschouwers, het podium op de Seebühne met een vernuftig decor, de Wiener Philharmoniker, zeer goede solisten en heel goed geluid! Ondanks de regen die driekwart van de voorstelling op alle regencapes neerkwam en het geritsel daarvan in de wind was dit een voorstelling die ik niet had willen missen.
Roeien op de Bodensee was een mooie ervaring. Het is een heel grote plas water met druk vaarverkeer en  mogelijk snel wisselende weersomstandigheden. Ook waren er veel logistieke zaken aan de orde, zowel in de voorbereiding als tijdens de tocht. Dat vraagt overleg en goede samenwerking van de roeiers. Gelukkig zette iedereen zich prima in en was de sfeer steeds oké.
Als je de kans krijgt, ga dan eens mee met een roeitocht in het buitenland.
Feite Hofman

Toertocht Doetinchem-Doesburg

Zaterdag 15 juli stond deze toertocht op het programma. Er was voor deze tocht een beperkt aantal inschrijfplaatsen, aangezien we één boot mochten lenen van de kleine  roeivereniging De Ank in Doetinchem. Dit maakte deze tocht wel bijzonder, want behalve roeien gingen we ook fietsen.
Uiteindelijk hadden we een elftal deelnemers, tien vrouwen en één man.  Denk dat de oren van onze manlijke deelnemer overuren hebben gemaakt. Grappig detail van deze tocht is dat de deelnemers uit meerdere”windhoeken”van Nederland kwamen aangevlogen. We vertrokken uit Groningen met z’n zessen en de overige vijf kwamen van de camping, vrienden uit de buurt of zoals Alice, overnacht op het terrein van de Ank.

Na het gastvrije ontvangst door een lid van de Ank, koffie met koek en de eerste kennismakingen met degene die we nog niet eerder hadden gezien, gingen we ons klaarmaken voor de tocht. Hier scheiden onze wegen. Vijf gingen de boot in en zes gingen fietsen. De fietsen waren al door het verhuur bedrijf gebracht. Via een mooie knooppunten route, al uitgedokterd door Tjitske, ging het van Doetinchem naar Doesburg. Daar zouden we elkaar weer ontmoeten bij Het Arsenaal om gezamenlijk te lunchen. Hier vond dan ook de wissel plaats van activiteit. Zelf zat ik (Karin Zuidema) in de groep die het eerste deel mocht fietsen. Alle begin is moeilijk, het vinden van het eerste knooppunt was het lastigste van de tocht. Daarna hebben we genoten van de mooie tocht, en hebben we alle knooppunten moeiteloos gevonden. Helaas hebben we geen tijd gehad om de brocante winkels te bekijken, de wijnproeverij uit te proberen of koffie met gebak te nemen onder weg. We hadden een deadline te halen, half één lunch in Doesburg. Bij het Arsenaal kwamen we onze tochtgenoten weer tegen en na een heerlijke lunch vertrokken we rond half twee richting Doetinchem.

De roeiers van de ochtend zwaaiden ons uit en stapten daarna op de fiets. Zij namen de route langs de Oude IJssel waardoor ze ons op gezette tijden aan konden moedigen.
Jachthaven Bommen Berend werd voorbij geroeid en we hebben ons afgevraagd wat “onze Bommen Berend ” in deze contreien heeft gedaan.
Het was een heerlijk roeitocht van ongeveer twaalf kilometer, zonder al teveel stroming en voordat we het wisten waren we alweer bij de Ank. We hadden nog maar een paar halen eerder een sublieme wissel van stuurvrouw gehad in de veronderstelling dat we nog wel even te gaan hadden. Onder het motto ‘oefening baart kunst’, is dit toch weer mooi meegenomen. 😉

Bij de Ank hebben we met verbazing de techniek bewonderd hoe men daar de boot uit het water haalt. De boot wordt direct op een soort van boten baar gelegd waarop hij dan ook de stalling wordt ingereden. Het zal zeker makkelijk werken als je het kunstje kent, voor nu vond ik het best een lastig. Na nog even nagepraat te hebben over de leuke dag die we hebben gehad ging een aantal door naar De Hunze-bbq. Anderen gingen terug naar huis/vrienden of camping. Tjitske en Frouwke hartelijk bedankt voor de organisatie.
Naar mijn mening is fietsen en roeien een hele combi en die mag er best in gehouden worden.
Ps. voor de oplettende lezer, ja er heeft één deelnemer alleen gefietst en niet geroeid😃

Waarom de Weichsel de “Koningin van Polen “ heet

De rivier de Wisᴌa(= poolse schrijfwijze, spreek uit: Viswa), meestal als Weichsel (Duits) aangeduid is een ‘wilde’ rivier. Niet dat je er terecht kunt voor wildwatervaren, maar ze is voor het grootste deel niet ‘getemd’. Dat betekent dat het waterpeil niet door stuwen en sluizen wordt geregeld. Het waterbeheer bestaat hoofdzakelijk uit minimaal onderhoud aan aanwijzingen over de vaargeul tussen stroomversnellingen en zandbanken door. Zelfs ᴌukasz kan ons niet uitleggen hoe dat systeem werkt: bordjes op de kant en/of stokken in het water voor hindernissen aan bak- of stuurboord. In de praktijk betekent dit vooral zelf voortdurend letten op rimpelingen in het wateroppervlak.
De Wisᴌa is een regen-en sneeuwrivier, dus in het voorjaar zeer waterrijk en in de overige seizoenen afhankelijk van regen in de gebieden aan de bovenloop van haarzelf en de zijriviertjes, die er in uitmonden.  Voor roeiers is het gevolg een avontuurlijke tocht, want geen garanties voor de omstandigheden, nieuwe (stuur-)uitdagingen en een flexibele instelling is een vereiste!

Download het reisverhaal hieronder.
Verslag-van-Poolse-roeiweken-Weichsel-1-en-2-2017.pdf

De Zwerfkei is weer naar Groningen gehaald

Zondag 9 juli 2017 was het weer de hoogste tijd de Zwerfkei terug uit Assen te halen. Deze zwerfkei is een cadeau van ARC Assen voor het honderdjarige bestaan van De Hunze, en staat al dertig jaar garant voor een langdurig en keigezellig roeicontact tussen de verenigingen, waarbij de kei heen en weer zwerft tussen beide.
Vier boten van de Hunze, met in elke boot ook één roeier van ARC, vertrekken de 19e in alle vroegte keihard richting Assen, omdat vóór 12 uur de sluizen bij Vries en De Punt gepasseerd moeten zijn. Het weer is uitstekend en het water spiegelglad.

Onderweg wordt er druk gewisseld op het water, wat enige lenigheid vergt van de deelnemers, maar niemand haalt een nat pak! Hilma rijdt mee met de auto en staat bij alle bruggen om de ploegen aan te moedigen.
Na een plaspauze en grote wisseltruc bij De Punt kunnen alle boten in één schutting de sluis passeren, waarna hetzelfde kunstje nog een keer in de sluis bij Vries uitgevoerd wordt. Daarna komt de Vriezerbrug, die net iets te laag voor ons blijkt. Eén boot komt er met een lichte aanvaring met de brug toch heelhuids doorheen, maar voor de andere boten moet de brug echt open!

Mooi op tijd voor de lunch arriveren de boten in Assen, waar ARC ons zeer gastvrij onthaalt in hun loods, met een geweldige lunch van soep, stokbrood en salade, watermeloen en ruim koffie en thee.
Na een bevlogen toespraak van Annemarie (ARC), overhandigt ze de zwerfkei aan José, die hem namens De Hunze weer in ontvangst neemt. Ook Gerda wordt uitgebreid in het zonnetje gezet voor de goede organisatie die ze jaarlijks op zich neemt.
Om een uur of twee begint de terugreis, waarbij ook nu weer in elke boot één roeier van ARC het roeiteam compleet maakt.
De boten lopen lekker, het zonnetje scheen en de sfeer is uitstekend! De roeiers worden toegejuicht en toegezongen door Hilma, Lies en Chaterina, die als de drie musketiers mee terug zwerven en op onverwachte plekken langs het parcours opduiken.
Bij aankomst op De Hunze wordt een borrel gedronken op de goede afloop, foto’s en telefoonnummers uitgewisseld en uiteindelijk wordt de zwerfkei in de prijzenkast gezet, waar hij nu staat te glimmen naast een kabouter die illegaal vanuit ARC is meegereisd. Wie het nog kan volgen….(?)

Lekker lui leren skiffen

Heb je een beetje last van stress? Wil je er weleens even uit en de zinnen verzeten, gewoon even iets anders? Ga dan eens in mei op een vierdaagse skiffcursus voor gevorderden in Dreisbach aan de Saar (dichtbij Trier), bij het Saar Rowing Center  www.saarrowingcenter.com
Charlotte Hemelrijk volgde deze cursus in 2017 en doet verslag.
“Het is lekker, want het hotel is prima, goede bedden, lekker eten, veel en gevarieerd. Het uitzicht is prachtig, beboste hellingen langs de meanderende rivier de Saar. De skiffen zijn zalig, fantastische kwaliteit, licht om te tillen, mooi om te zien en makkelijk om te besturen. De temperatuur is fijn (25 graden Celcius).
De cursus is lui, want je wordt volledig verzorgd. Er is gevarieerd eten in overdaad van ’s ochtends tot ’s avonds. Je wordt in detail gecoacht in de skiff, tot je het niet meer snapt, maar dat doet er niet toe. Het water ondersteunt je, het golft niet. Er is geen scheepvaart. Er zijn geen bruggen. Er zijn geen tegenliggers, geen palen, en geen bierflesjes in het water. Je hoeft niet meer te denken, alleen maar te skiffen. En ertussendoor wat te zwemmen of even te slapen. Je hoeft zelfs niet te praten bij het diner (mag wel), ook luisteren volstaat.
Wat kun je leren? Je skifft in totaal drie uur per dag, verdeeld over kortere perioden (mag ook meer, maar dat is niet meer lui). Tijdens het skiffen word je toegejuicht door enthousiaste coaches vanuit de kant. Terwijl je wellicht denkt dat je het fout doet, hoor je hoe je nu weer je haal fantastisch verbeterd hebt, dat je sterk zit en jouw evenwicht buitengewoon is. Je zelfvertrouwen bereikt grote hoogten. Dit had tot gevolg dat ik mijn skif2-examen bij De Hunze prompt heb gehaald. Een echte aanrader”.

 

Midzomertoertocht Zuidlaardermeer 17 juni 2017

Dertien geoefende roeiers staan zaterdag 17 juni klaar om de toertocht naar Noordlaren te roeien. Voor sommigen een bekende tocht, voor anderen een nieuwe ontdekking. Geen moeilijk gedoe met sluisjes, nee gewoon lekker doorroeien.
In mijn C 4 is het ritme nog even zoeken met elkaar en de drukte op het water als wij de stad uitroeien, maakt onrustig water. Niet alleen het water is onrustig, maar de roeier voor mij soms ook. Dit zorgt ervoor dat de twee boegen het niet altijd droog houden, maar ach met 21 graden en een zonnetje is het soms ook lekker verfrissend. We lachen erom, de tweede slag gelukkig ook!
Met ondertussen een goed afgestemde slag met elkaar, zie ik, Denise Tromp, dat het stadse landschap zich steeds meer laat inwisselen voor rustige vergezichten. We passeren bruggen die ik vaak in de verte heb gezien, maar waar we nooit aan toe zijn gekomen tijdens onze normale roeirondjes. Ik kijk nieuwsgierig om mij heen, want ook al woon ik nu al meer dan twintig jaar in de stad, vanaf het water is het toch altijd anders.
We nemen de afslag naar het Zuidlaardermeer, we hebben de vaart erin. Ondertussen is er al tweemaal gewisseld van stuur. De eerste keer de bekende overzichtelijke wissel tussen stuur en eerste slag. De tweede wissel is iets uitdagender. Stuur en tweede slag gaan wisselen van plek. Sommige roeiers moeten vroeger ook geturnd hebben of zijn groot fan geweest van apenkooi. Wat een souplesse zit er nog in die lijven.

Ik ben blij als de boegen aan de beurt zijn om het stuur over te nemen, we een mooie aanlegplek zien. We zijn dan al aankomen aan het begin van het Zuidlaardermeer. Nog even snel de bosjes in en we zijn klaar voor de oversteek naar Noordlaren. In minder dan 2,5 uur komen de drie bootjes aan.
De lijven worden even wat losgelopen en als snel zitten we in een ontspannende houding aan tafel in het gezellige uitbaterijtje De Lanteern. We heffen het glas, op de organisatie en op de reeds neergezette prestatie. Ja die borrel hebben wij nu al verdiend.
Met het buikje rond en een alcoholische versnapering als goede smeerolie, blijkt de weg terug net zo lang te zijn, alleen voelt dit toch wat anders. Waar het aan kan liggen, mag je als lezer zelf invullen.
Met een voldaan gevoel komen wij tegen elven aan bij de Hunze. We zetten nog even samen de schouders eronder om alles weer schoon te maken en aan kant te werken. De sfeer zit er nog goed in.
We kijken terug op een geslaagde toertocht en bedanken nogmaals de organisatie van deze tocht!
Ik voel de moeheid in mijn lijf opkomen en ben benieuwd hoe ik morgen wakker word. Met een mooie ervaring op zak, dat in ieder geval! De spierpijn zal hierdoor wat verbleken hoop ik dan maar.
Bedankt allen, het was een mooie dag!

Verslag Zaanmarathon zaterdag 6 mei 2017

We moeten vandaag vroeg uit de veren en vertrekken al om 6.30 uur vanuit De Hunze naar de Zaan.  Daar doen we mee aan de wedstrijd en prestatie tocht over 51 kilometer van W.R.V. de Zaan in Wormerveer. We starten ’s morgens bewolkt en heel koud. In de loop van de dag komt er steeds meer zon, maar ook veel meer wind (windkracht 4). Er doen 25 boten mee van verenigingen uit het hele land.
Na de koffie met lekker Zaans gezoet brood, starten we om tien uur met zeven man van De Hunze: Niki, Wouter, Marieken, in de “Springel”,  (gestuurde C2) en in de “Kwikkel” (gestuurde C3): Gerda, Willem, Guido en Wypkeline (verslag). De tocht voert langs de Zaanse Schans met zijn typisch Hollandse aanblik: deels draaiende, riet gedekte windmolens (oliemolens, houtzaagmolens), historisch erfgoed met houten huizen in de Zaanse helder groene kleuren, afgewisseld met grote oude versleten fabrieksgebouwen, (Cacao, Lassie, Verkade) en rommelige werkplaatsjes, werfjes, schuren enz.  Kortom genoeg te zien en te ruiken!

Bij de Julianabrug na vijf kilometer een keerpunt: weer terug noordwaarts over de rivier de Zaan, langs het clubgebouw van de vereniging, tot aan een klein smal sluisje, waar we als laatste van vier boten nog net bij in kunnen. Dankzij de fantastische hulp en aanwijzingen van een paar Zaanleden lukt het ons weer, nu tegen de inmiddels heel harde wind in, heelhuids er uit te komen!

Daarna roeien we het prachtige polderland van het Wormer en Jisper veld in, laag gelegen met mooi uitzicht over de graslanden. (In tegenstelling tot onze hogere Groningse dijken van bijvoorbeeld het Reitdiep waar je nauwelijks zicht hebt op het achterland). Veel kieviten, grutto’s, tureluurs en een enkele veldleeuwerik (helaas een zeldzaamheid geworden) begroeten ons luidruchtig druk roepend boven onze hoofden. Ze zullen nu jongen hebben, vandaar.

Bij hetzelfde smalle sluisje, pauzeren we even om een broodje te eten. De officiële route maakt nog een flinke lus noordwaarts van zo’n 17 kilometer, maar wij (de”Kwikkel”) besluiten, gezien de tijd waarop we binnen moeten zijn deze met elf kilometer in te korten en vandaar de route naar de Zaan terug te volgen.
De ontvangst is feestelijk. Op het vlot worden we ontvangen met een glaasje Berenburg en een pot Zaanse mosterd als beloning na een pittige, hele mooie tocht (maar oh oh, die zitbotjes….!)
Gerda, heel veel dank voor de perfecte organisatie!

Enumatil de eerste toertocht 2017

Op 22 april met elf roeiers via het Hoendiep naar Enumatil gevaren met de Groeninga en de Westerhaven. Noordwest 4, heen wind tegen en terug wind mee. Nauwelijks regen, een beetje zon en een frisse temperatuur. Kwart over negen vertrokken en om drie uur terug. Vanwege boventalligheid ging Emmy op de heenweg op de fietsmee, roeide Meindert alleen de heenweg mee, en roeide Emmy de terugweg. Mooie tocht, zonder hoge dijken, dus veel uitzicht over de weilanden en de omringende bebouwing.
De sluiswachters waren zowel bij het afschutten op de heenweg, als bij het opschutten op de terugweg, mooi bijtijds. ‘s Ochtends bij het openen van de sluis door het drijvend zwerfvuil gevaren.

Op de terugweg was Marianne gefascineerd door de vuilnis ”spoken” die bij het opschutten oprezen uit het kolkende water.
In het eerste deel van het traject, langs Hoogkerk lage bruggen, dus veel achterover. Dicht langs de Suikerfabriek in Hoogkerk, en dan door de Groninger velden. Lenny komt elke dag langs dit traject en vond het prachtig alles nu vanaf het water te zien.
Bij de Poffert, een mooi gehuchtje aan het water, op tweederde van de afstand, even gerust en de benen gestrekt. Geoefend met uit- en instappen aan een hoge steiger.
Dan door naar Enumatil. Natte roeitijd 1,5 uur vanaf de sluis bij de Hunze. Daar in het bruine huiskamercafe van Tante Til gedoken: koffie, soep, poffert, tosti’s en Geert zelfs een hamburger van Ome Til. Na de lafenis ook nog een excursie naar de lokale snuffelschuur, een uitje met historisch accent. Dan weer in de boot: Erica en Emmy oefenden nog even het terughalen van een matje dat in het water was gevallen en daarna in een uur en een kwartier terug naar De Hunze. Makkelijk roeiend, windje mee, heerlijk. Nog wat nagepraat op de Hunze en iedereen tevreden naar huis. Een mooie dag.

Nationale Weerribben-Wieden Marathon en Toertocht 8/9 april 2017

In het verslag van de Weeribbentocht van 2016 onderin deze pagina, staat de route uitgebreid beschreven, dus die herhalen we in het verslag van 2017 niet opnieuw. De hihglights uit 2017 willen we echter niemand onthouden. En dan met name van de toerroeiers. wel even leuk om te weten: De Hunzeroeiers die op de zaterdag 8 april 2017 meedoen aan de prestatietocht van 55 kilometer finishen vijf minuten voor sluitingstijd na een geweldige roeidag.
De acht toertochtroeiers van De Hunze vallen de dag er na helemaal met hun neus in de boter: Mooie huurboten (C4* en C2*) van ’t Diep, de weersvoorspellingen komen helemaal uit, dus al met al meteen geweldig. Bovendien zijn de marathonroeiers zo vriendelijk geweest om de benodigde ‘kunst en hulpmiddelen’ (pikhaken, peddels, hoosblikken, landvastjes etc.) in een van de huurboten achter te laten. Wij nemen ze zondagmiddag weer mee terug naar Groningen. Het scheelt veel dubbel gesleep met de spullen,
’s Morgens is het wel vroeg opstaan (half zeven), dan via station Groningen in twee auto’s de gezamenlijke reis naar Tuk in 45 minuten en de wandeling naar de roeivereniging in tien minuten. Die wandeling lijkt op de heenweg trouwens korter dan op de terugweg, ra ra. Bij ’t Diep is alles tot in de puntjes verzorgd, zowel qua organisatie als gastvrijheid. Petje af!  Na de uitstekende briefing kunnen we om 9.45 uur los. Giethoorn en Weerribben, ‘here we come’. We gaan er 35 kilometer tegenaan. Leuke bijkomstigheid: De meeste deelnemers in onze boten hebben de dag ervoor coaching gehad op De Hunze en proberen de nieuwe inzichten vandaag toe te passen. Dat leidt er toe dat de boten soms geweldig mooi over het water glijden.
Vanaf de start gaan we eerst over een recht kanaal, daarna wordt het water steeds smaller en smaller, met veel hoge  bruggetjes en nog veel meer smalle passages waar je moet “Pieterburen” (slippen aan het ene boord en roeien met de andere riemen en de stuur moet zorgen voor voldoende vaart en tegenstuur)
Om de drie kwartier wisselen we van stuur. Zodat alle roeiers even lekker kunnen bijkomen op de met kussens beklede stuurstoel. Het is eerst nog wel rustig varen en enige twijfel aan de juistheid van de gekozen route hoort er bij, ook al lijkt de routebeschrijving duidelijk. Kaartlezen is en blijft een kunst en we zijn nog niet gedigitaliseerd wat dit betreft.

Meer mensen beluisteren de weersverwachting, dus gaandeweg wordt het barstensdruk op en om het water. Met name op de kanoroutes rond Giethoorn. Naast kano’s zijn er ook veel fluisterbootjes die ons met ons brede voorkomen lastig vinden als we ze tegemoet roeien op de smalle vaartjes. De vele Chinezen en Japanners reageren dan echter wel relaxt en wachten rustig af hoe een botsing wordt voorkomen. De andere toeristen zijn soms wat ongeduldiger, met enkele (bijna) aanvarinkjes tot gevolg. Onderweg glijdt het natuurpark de Weerribben aan ons voorbij. Schitterend!
We maken maar een uitstappauze. De horecagelegenheden waar het kan zitten barstensvol, maar bij eentje lukt het wonderwel om de boten aan te leggen en daar genieten we van een lekkere versnapering. Onze eigen meegebrachte fourage blijkt altijd in het totaal groter te zijn dan nodig. Maar de druiven, koeken, nootjes en wat dies meer zij, zijn wel lekker om er bij te hebben. Er moet ook wel behoorlijk door geroeid worden om een beetje op tijd binnen te zijn. Met een stijve kont van al het zitten en her en der toch wat verbrande velletjes, ondanks factor 50 zonnebrand en lange kleding, meren we om kwart voor vijf af. Waarna we meteen een drankje in de boot aangeboden krijgen. Wat een gastvrijheid!
Is deze toertocht te doen voor roeiers die nog nooit een toertocht geroeid hebben? Mwah, maar als je een toertocht naar Garnwerd, Enumatil of het Zuidlaardermeer een keer gedaan hebt (let op het woordje of), is de Weerribben een echte aanrader. Klein beetje afzien aan het einde van de dag hoort gewoon ook bij toerroeien namelijk. Voelt best lekker, de dag er na!

Mastenbroek Marathon 17 september 2016

Vroeg naar Zwolle, waar de mist al was opgetrokken en een prachtige ochtendzon ons begroette. Tegen negen uur het water op. Gerda, Niki en Wouter in een C – 2, Alice, Ank, Guido, Mariken en ik (Jolin), zei de gek, in een C – 4. De IJsseldelta was wonderschoon, wijds water met mooie vergezichten en wuivende rietkragen. Het weer was perfect, veelal zonnig, maar niet te warm en weinig wind. Het publiek was nieuwsgierig en gevarieerd: Ganzen, zwanen, aalscholvers, koeien, vissers en fotografen. Keken zij naar ons of wij naar hen? Twee sluizen onderweg, even een rondje wachten om geschut te worden en dóór. Korte tijd een boot van Rijkswaterstaat in het kielzog gehad, waarschijnlijk alleen omdat de hemdjes van Mariken en mijzelf zo goed bij het fluorescerend gele schip pasten, we bleven ‘m zonder stuurberispingen voor.
Twee sluizen onderweg, even een rondje wachten om geschut te worden en dóór. De vier kon na wat bijzondere verrichtingen en slinkse inparkeerkunsten nog net een plekje aan de wal vinden voor een korte sanitaire stop met kippensoep in Kampen. De twee had minder geluk en zocht een dijkje op.

Het tweede traject, van ruim dertig kilometer, hebben we lekker door kunnen varen, een paar golven van een motorboot over ons heen gehad, om niet te vergeten dat roeien een watersport is, maar met een beetje hozen en hulp van de zon was alles snel weer droog. De geleende boten van de Zwolsche waren vast niet hun paradepaardjes, de C4, “Ag Niet” genaamd, had op de slagplek aan bakboord een rigger die een beetje “down” was, lastig uittikken, en de slidings op plaats twee deden niet onder voor een grindbak, maar “weerstand geeft glans” dus dat mocht de pret niet drukken! De (voormalig witte) C – 2 was “Nimmerzat” gedoopt, maar leek qua kleur ironisch genoeg nog het meest op het Juttersbittertje dat we direct bij aankomst op het vlot aangereikt kregen. Keurig om 15:30u kwam de vier binnen en niet lang daarna de twee.
We hebben allemaal fijn geroeid en erg genoten van een sportieve en gezellige nazomer-(zon)dag. Complimenten voor de organisatie, de gastvrijheid en goede zorgen in Kampen en bij de Zwolsche. Voor mij was het de eerste keer, ik  ben geen marathonmaagd meer en ik vond het heerlijk!

Toertocht Paterswoldsemeeer 17 september 2016

De aanleiding voor de toertocht naar het Paterswoldsemeer was de geannuleerde toertocht naar Garnwerd op 4 september. De weergoden, die ons toen danig in de steek lieten, zijn nu uitermate mild gestemd. Een waterig septemberzonnetje begeleidt de vier C4’en, gevuld met een mix van ervaren en nieuwbakken leden, door het Noord Willemskanaal richting Paterswoldsemeer. Een smalle doorgang naar het Hoornse Diep leidt ons naar het sluisje dat toegang geeft tot het meer. Wachtend om geschut te worden ontspint zich een mooie discussie over kaarten met vingers erop die via de app rondgestuurd zijn en nu niemand kan reproduceren. Een kaart in één boot en de eigenaresse van de vinger in een andere boot zodat ook dit niet gaat helpen, want waar het om draait is dat we voor de koffie uitgenodigd zijn op ‘het landje’ van de vader van Marcel Woortman. En dat landje ligt onder de vinger op de foto op de app.
Gelukkig staat Marcel bij de sluiskom en na een toch altijd weer spannende schutting (geloof ik) roeien we het meer op. Een uitzicht om stil van te worden. Er zijn weinig dingen mooier dan een bijna leeg meer in een lage ochtendzon aan het einde van het zomerseizoen. Adembenemend. In een rechte lijn, de Zweerden aan bakboord houdend en de Fokken en de Koekoek aan stuurboord, komen we in de buurt van het landje.

Stuurboord uit landen we aan bij de steiger van verblijfsrecreatievereniging ‘s Zomers Buiten waar zich het landje en huisje van Marcels’ vader bevindt. Aanleggen bij de steiger is voor mij (Rudi) wat nieuws en daarbij hoort ook een hoop informatie over de risico’s voor dollen, riggers en riemen met voorbijvarende boten. Leerzaam. Daarna zijn koffie en koek, deels verzorgd door José, de voortreffelijke organisator van de tocht, ons deel en Marcel wordt verrast met een vroegtijdige verjaardagsaubade. Voor het vertrek krijgen we nog een demo van Jaap hoe in je eentje te manoeuvreren met een C4, een knap staaltje stuur- en roeikunst.
Vanaf ’s Zomers Buiten gaat het in zuidelijke richting. Varen op groot water geeft toch een ander ‘bootgevoel’ dan in de diepen en kanalen. En wat mooi om de drie andere boten als ranke schichten over het meer te zien ‘zweven’. We worden verwacht bij Vereniging Watersport De Twee Provinciën, ook wel bekend als DTP, waar Frouwke geregeld heeft dat er een goed verzorgde lunch klaar staat. Terwijl we hiervan genieten, wordt het toch wat donkerder en verschillende app’s geven 1 á 2 mm regen aan. De wind trekt ook wat aan en op een knobbelig meer wordt de terugtocht aanvaard. De 1 á 2 mm blijken uiteindelijk enkele droppen en de wind valt weer weg. Nogmaals de sluis, deze keer stijgend met sterk instromend water, een bekroost Hoornse Diep en via het Noord Willemskanaal weer terug. Als novice mijn hoofd vol met nieuwe zaken en weer de nodige kilometers onder de kont, samen met als metronomen roeiende ervaren leden. Dank! Het vlot verlatend vallen mij de kastanjes op, de zomer loopt af, het wordt herfst.

Verslag van de Frieslandtocht met gasten uit Jena
Bericht_Wanderruderfahrt-NL-2016.pdf

KNRB-tocht over de Severn en de Avon 26 aug – 4 sept 2016

Van De Hunze doen vier dames, Annet van Melle, Yolanda Kraaijpoel, Gerda Jaarsma en Marja-Leena Hellings mee aan de toertocht over de Severn en de Avon. Beide tweetallen worden met dames van andere verenigingen in een boot ingedeeld.
We worden door een luxe bus, die ons ook de rest van de reis rijdt, op drie plekken in West-Nederland opgepikt, waarna we de nachtboot van Hoek van Holland naar Harwich nemen. Vandaar moeten we nog zo’n 380 kilometer dwars door Engeland voordat we bij ons traditioneel Engelse trapje-op-trapje-af-hotel in Gloucester worden gedropt. Onderweg maken we een stop in Coventry waar we tijd hebben om de nieuwe, met verzoeningsgeld opgebouwde kathedraal te bezoeken, die in 1940 in het begin van de Tweede Wereldoorlog gebombardeerd is geweest. Ook kunnen we de binnenstad bekijken, die deels in middeleeuwse stijl is gerestaureerd.

De acht wherry’s waarin we met 32 deelnemers (acht heren, de rest dames) zullen roeien waren al eerder naar onze opstapplaats in Purton gereden, een plaatsje aan het Gloucester & Sharpness Kanaal dat aan de oostkant van de Severn loopt.
De eerste roeidag leek een makkie: de Severn is een regenrivier met vele ondiepten, die te maken heeft met eb en vloed. Vandaar dat we het eerste deel via het genoemde kanaal naar Ashleworth Quay roeien, met maar één sluis in Gloucester, ten noorden waarvan we op de Severn kwamen. Het roeien op zich is ook geen punt, ondanks een buitje tussendoor, waarvan we al weer opgedroogd waren als we op een redelijke tijd bij onze aanlegplek bij een pub aankomen. Maar… de helling waarover onze boten uit het water gehaald moesten worden is jarenlang niet gebruikt en totaal overwoekerd. De beloofde opschoning blijkt nog niet te hebben plaatsgevonden. Er moet een minishovel aan te pas komen om de lagen aarde en modder te verwijderen en er moet zelfs een boom omgezaagd worden, wat allemaal meer dan twee uur in beslag neemt.

Aanvankelijk schijnt de avondzon door een prachtige wolkenlucht en laten we ons stroomafwaarts glijden en roeien dan weer op. Maar donkere wolken halen ons in en er breken stortbuien los, waar geen regenpak droog bij bleef en wij maar dobberen en proberen de moed er in te houden. Eindelijk, eindelijk kunnen we dan aan wal en krijgen we in de pub als troost een drankje en ladingen patat door onze leiding aangeboden, waardoor we van binnen wat warmer worden. Maar de buitenkant moet nog een tijdje wachten op de warme douche in het hotel. Het leidt wel direct tot algehele verbroedering in de groep.
De tweede dag worden de boten naar Bewdley gereden, vanwaar we de Severn afzakken naar Worcester. De volgende ochtend krijgen we de gelegenheid om de prachtige kathedraal van Worcester te bezoeken voordat we in de boten stappen om de Severn verder af te roeien tot waar de Avon daarin uitmondt en vervolgen we onze weg stroomopwaarts de Avon op tot Bredon’s Hardwick door een prachtig landschap.

Intussen zijn we al naar een hotel in Alcester verkast, met wat meer ruimte en comfort.
De dagen erna roeien we via Pershore en Evesham de Avon verder op, met zo’n drie sluizen per dag. Het record aantal sluizen – tien! –wordt op de laatste dag gehaald, als we van Evesham naar Stratford-upon-Avon, de geboorteplaats van Shakespeare gaan, waar we de laatste twee nachten verblijven. Op de eerste sluis na hebben we alle sluizen zelf moeten bedienen, wat eigenlijk heel relaxed gedaan wordt door de ‘sleutelbezitters’ en hun ‘assistenten’. Vanwege de sluizen, waar we soms slechts met de halve groep tegelijk in passen, moet er iedere dag wel flink doorgeroeid worden, zodat er helaas eigenlijk nooit tijd is om aan te leggen bij de knusse inns of pubs, die onderweg naar ons lonktn.

In Stratford gaat het merendeel van de groep ’s avonds naar een voorstelling van King Lear in het Royal Shakespeare Theatre en is erg onder de indruk van het stuk. Ondanks het feit dat de tekst voor ons soms moeilijk te volgen is, is het een bijzondere belevenis.
De roeiweek wordt afgesloten met een bezoek aan Cambridge op de terugreis, alwaar we als ‘verrassing’ van de leiding met z’n allen mogen punteren op de Cam. Velen maken hier ondanks de regendruppels enthousiast gebruik van.
Al met al is het een uitstekend georganiseerde tocht met heel veel natuurschoon langs het water en afgezien van het slot van de eerste roeidag met zeer aangenaam weer! De leiding heeft deze week voor veel variatie gezorgd door ons niet alleen van het roeien te laten genieten maar ook van verschillende culturele bezienswaardigheden in de omgeving.
En ook hulde aan buschauffeur en de materiaalman, die ons en de boten zeer bekwaam vervoeren en behulpzaam zijn met op- en afladen

Lustrumtocht naar Zuidlaarder Zee

Om half negen staan we paraat op het vlot, zondag de 21e augustus: José, Gert, Minke, Jan-Peter, Guido, Annejet (verslag), Judith, Emmy, Erik-Jan, Greet, Siska, Tineke, Wouter, Niki, Lenny, Carla, Marjolijn, Jannie, Tjitske en Marleen. Doel: roeien naar het Zuidlaardermeer, lunchen bij de zeilvereniging even ten zuiden van Meerwijck en dan dezelfde weg terug.
Er staat een straffe bries, bijna windkracht vier, waarvan voorspeld is dat die in de loop van de ochtend nog zal aantrekken. Wolken pakken zich samen boven onze hoofden. Maar de temperatuur is prima. En de stemming ook. Natúúrlijk gaan we! Tegen negenen zijn alle boten ingedeeld, afgesteld en op het water. Een mooie stoet, al die Hunze C4’en en achter elkaar.
Het begint meteen al goed voor de stuurlieden: Een lange rij plezierjachten komt ons vanuit de Oosterhaven tegemoet. Daarna wacht de klotsbak van ‘het zeetje’ en moeten ook de roeiers vol aan de bak. Eenmaal op het Winschoterdiep wordt het water rustiger. Na de afslag naar het Drentse Diep wordt het zelfs heel aangenaam roeiwater. Fijn, die natuurlijke oeverwallen met hun hoge begroeiing!
De organisatoren, Emmy en Minke, hebben een koffiestop bij de molen Onnerpolder ingelast. Dat blijkt een groot succes. De enthousiaste Friese (!) molenaar brengt ons in een niet te stuiten woordenstroom op de hoogte van de ins en outs van een eeuw waterbeheer in de provincie Groningen. En passant doet hij ook nog even verslag van de bodemgesteldheid van het veengebied rondom zijn molen, de opkomst van bijzondere rietsoorten en zijn voorbereidingen (een natuurlijke muur) voor de komst van de ijsvogel. We krijgen hem met moeite zover dat we even een kopje koffie mogen drinken. En daarna nog met zijn allen naar die ene wc. Al met al duurt de tussenstop lekker lang en kunnen we uitgerust aan de laatste etappe beginnen.

Dat blijkt geen sinecure. Als we over het licht golvende water van het Drentse Diep het meer bereiken, slikken sommigen even. Dit is geen golfslag meer, dit is deining! Compleet met witte kuiven en af en toe een extra grote roller komen de golven op ons af. Het Zuidlaardermeer is veranderd in de Zuidlaarderzee. En met een inmiddels tot windkracht vijf aangetrokken zuidwester zitten we aan de noordoostoever ook nog aan de lager(e) wal.Wat is een roeibootje dan maar een nietig scheepje!
Toch gaat het onverdroten voort, het wijde water op. De bemanning van stuurvrouw Tjitske heeft geluk: zij stuurt de boot met vaste hand op ‘droge koers’ naar de lunch. Andere stuurlieden blijken minder bedreven in dit spel met de golven. Veel nattigheid is het gevolg: uit de boten moet na aankomst vijftien tot twintig centimeter water worden gehoosd. Maar de lunch wordt er alleen maar lekkerder van!
Nadat we bij de Zeilvereniging Zuidlaardermeer de bijzondere bar en stamtafel (beiden gemaakt uit romp, mast en andere houten delen van een oude zeilboot) hebben bewonderd, is het tijd de terugreis te aanvaarden. Wie denktt het ergste wel gehad te hebben (‘de wind neemt aan het begin van de middag beduidend af in kracht’) heeft bij de terugweg over het meer pech: Met zo mogelijk nog meer deining en nog hogere golven halen we weer een nat pak. Eenmaal in het haventje tussen de palingrokerij en de camping, en later tussen de oevers van het Drentse Diep, is het leed echter écht geleden. De wind gaat nu inderdaad liggen, het zonnetje komt erbij en min of meer voor de wind glijden onze scheepjes zoetkens huiswaarts. Rond vijf uur leggen we aan op het vlot. Moe maar voldaan, zoals dat heet. En een bijzonder roei-avontuur rijker!

Toertocht rond Zwolle-centrum en op de Vecht

Met waterkaarten van Marianne Goorhuis zijn we ’s ochtends om half acht bij De Hunze met dertien roeiers, fris klaar voor onze Zwolle-roeidag. In Zwolle genieten we van de natuur voor het clubhuis. We roeien in leenboten (een C.2 en twee c-vieren) van de Zwolsche roei -en Zeilvereniging. Eerst even op het balkon genieten van de rust, het clubhuis ligt buiten de stad. Aan het vlot wil de roeigroep van Jan Boonstra graag in een boot en zo geschiedde. Betty, Erica, Yolanda, Marianne van de zaterdag tien-uur roeigroep vullen de andere boot.
Miek van Leeuwen en Marian Laseur verkiezen de c-2*. Het Zwarte Water is breed en de route via de stadsgracht is werkelijk schitterend; mooie bomen, tuinen en antieke huizen. De roeisloep wacht even op ons bij een smalle passage.
We merken dat stadje rond Zwolle een schot in de roos is, ook treffen we het met het weer: 20-25 graden en de zon klimt steeds hoger, tijd om wat kleding uit te doen. Terug naar de Z.R.Z.V. voor de lunch gaan de vieren even de strijd aan met elkaar, de boot van Jan wint op snelheid, zij zijn dan ook wat jonger. Al roeien zij korter. We nemen een heerlijke eigen meegebrachte lunch tot ons op het terras in de schaduw boven.
Tegen een uur gaan we weer de boot in want de Vecht wacht op ons. Een aanrader. Vogels, ganzen, en zelfs koeien: rode lakenvelders die tot hun enkels in het zand staan in de oever van de Vecht. Het wordt heet (25 graden). Naar rechts roeien wij een meertje op bij Haerst/Berkum. We zoeken een vaart die leidt naar de molen van Berkum (waar Jan Upmeyer molenaar is). Deze vaart vinden we. Twee kano’s die moeite hebben koers te houden komen ons tegemoet. Als een sloep komt aangevaren maken wij rond. De snoepjes van Betty gaan rond in de boot. Op de Vecht roeiend zien we aan stuurboord een tweede plas bij Haerst. Onze boeg Erika roept plotseling: “een IJsvogel”.
Welnu wij roeien langs de camping en vinden een steiger om te wisselen. De lakenvelders staan ook een uur later nog met hun enkels in het water. Marianne maakt een foto. Wisselen nogmaals en sturen de boot Oldeneel het Zwarte Water op. Om vijf uur sluiten we af met koffie en lekkers en besluiten dat het uitzicht vanaf het terras mooi is. Deze dagtocht krijgt voor ons volgend jaar een vervolg. Met veertig kilometer in de benen rijden we tegen half zeven terug naar de stad.