Roeien

Roei-ervaringen

De Hunze heeft actieve marathon- en toerroeiers. Tussen april en november zijn bijna wekelijks een of twee marathons te roeien voor het KNRB - klassement. Aan deze en diverse andere marathon- en toertochten doen Hunzeleden mee in verschillende ploegen en boten en met wisselende ervaringen. Ook worden er cursussen elders gevolgd. Geniet mee van alle ervaringen en tips.
Oudere verslagen van toertochten vaak met beschrijvingen en kaarten zijn te zijner tijd te vinden in het niet-publieke deel van deze website.

Mara-toertocht Om de oost 2019

Uitslapen was er niet bij, zondag 25 augustus 2019. We werden al om 7.30 uur kant en klaar verwacht op het vlot.  In een enorm tempo werden de boten in het water gelegd: vier C-4en, en twee C-2en. Om even na  8.00 uur ’s ochtends te vertrekken, naar de Oost. Prachtig weer, volop zon, een route die we anders niet afleggen, het was allemaal prima. In  totaal moesten we door vijf sluizen. De eerste sluis was al een bijzondere, met zelfbediening. Dat ging allemaal vlot, en we gingen weer als één groep verder.

Vanwege het weer, het was wel beetje té warm, had de captain van onze boot besloten dat we snel zouden wisselen,  ieder half uur. Dat was een prima besluit, en dat ging ook soepel.
De tocht is werkelijk prachtig, door slootjes en langs dorpjes die er vanaf het water toch héél anders uitzien dan vanaf de weg.  Regelmatig even kort stoppen voor een drinkpauze (noodzakelijk met het warme weer), iets eten, of wildplassen. Alles liep volgens de planning tot we kwamen bij de sluis tussen Fraamklap en Onderdendam, Den Deel. Dit bleek een sluis waar je je moest melden, maar waar geen camera’s meer aanwezig waren. Vier boten voeren rustig naar binnen,  maar toen gingen na 3 minuten de sluisdeuren  automatisch dicht. De beide achtergebleven boten moesten opnieuw de voor ons nogal onhandig geplaatste knop indrukken (duwen op de hoogte van plezier en motor boten, niet van roeiers!). Ook bleek dat in de sluis nogmaals gedrukt moest worden, wat lastig lukt vanuit een roeiboot.

Uiteindelijk waren de beide laatste boten pas tegen 14.00 uur – een stuk later dan gepland-  bij Trijntje en Jaap Buiter, alwaar ons  een geweldige ontvangst ten deel viel. Jaap stond klaar met watermeloen ( heerlijk) ijswater (idem),  en koffie en thee.  De andere groepen lagen toen al een tijdje heerlijk op het grasveld van de enorme tuin te genieten van alles, er werd zelfs gezwommen. Voor de roeiers uit de beide laatste boten was het een kwestie van snel de meegenomen boterhammen opeten, want de tijd drong.  José dwong nog een groepsfoto af…maar toen, ruim 14.30 uur, in tempo weer naar de boten.

Ook het volgende deel van de tocht was prachtig.  Zo voeren we door Winsum, met overal kinderen die in het water speelden en zwommen, veel pleziervaart; kortom een hele gezellige drukte op het water. We hebben geleerd dat we niet ‘stuurboord’ moeten roepen naar onverlaten die midden in de vaargeul heen en weer zwabberen, maar ‘rechts houden’. Buiten Winsum was het weer heerlijk rustig.
De sluis in Schaphalsterzijl  is ook een zelfbedieningssluis, maar zonder een tijdslot, we konden rustig allemaal naar binnen varen en met ons konden ook nog de nodige motorbootjes en – boten mee. We voeren richting Garnwerd, en daar even aanleggen leek logisch: om te wisselen op de wal, en voor een  sanitaire stop.  Eén C-4 roeide door. Toen de overige vijf boten weg wilden roeien na een stop van ongeveer vijf tot tien minuten bleek dat we niet verder konden. Er was een zwemwedstrijd, het Reitdiep was afgezet. Wij moesten verplicht wachten, ongeveer 45 minuten volgens de organisatie van de wedstrijd.

Dat was vervelend vanwege de Dorkwerdersluis, die we moesten halen vóór 18.30 uur. Noodgedwongen hebben we de tijd gebruikt om de benen te strekken, een ijsje te eten, en twee roeiers hebben gezwommen. Na ruim driekwartier konden we verder. De boot die al voor de  wedstrijd uit was gevaren lag op ons te wachten. De mobiele telefoon is toch wel erg handig in dit soort situaties! We voeren in konvooi naar Dorkwerd. We haalden met gemak daar de deadline van 18.30 uur, maar moesten alsnog (liggend in de sluis) wachten op een enorm motorjacht dat nog mee moest voor deze laatste schutting.
Al met al waren we pas tegen 19.30 uur weer terug bij De Hunze. Moe (vooral ook door de warmte) en zeer voldaan. Want bijna iedereen had de tocht volledig gedaan. Een prachtige dag, en een fantastische organisatie. Gert en Trijntje, bedankt!

Toertocht Garnwerd 2019

Het is zondag 8 september 2019. Om negen uur liggen er negen boten klaar voor vertrek. 39 Leden staan in een kring en José Versteegh vraagt aan een ieder zijn naam te noemen. Zo begint de traditionele tocht naar Garnwerd. Bedoeld voor de nieuwkomers, die gaan varen onder gezagvoering van enthousiaste oudgedienden.
Het is een prachtige tocht over het Reitdiep met mooie Hollandse wolkenpartijen. Zwaluwen vliegen laag voorbij. Gewoonlijk betekent dit dat het gaat regenen, maar gelukkig blijft het de hele tocht droog. We zien hoe de zwaluwen drinken: ze happen water terwijl ze laag over de rivier scheren.
Voor de sluis wachten de boten op elkaar. We hebben de sluis voor onszelf. Voor velen is het schutten een nieuwe ervaring. Gelukkig verloopt het soepel, geen sluisstress.

Na het schutten steken we gezamenlijk het van Starkenborghkanaal over en dan vervolgt iedere boot weer in eigen tempo zijn weg naar Garnwerd. Als nestor van de nieuwelingen zit ik als slag in de achterhoede, met Remco aan het roer. Onderweg steek ik veel op van onze stuur, die ik had gevraagd om kritisch commentaar op mijn roeien. Dit doet hij spaarzaam, maar met plezier en met de nodige humor. Soms gaat hij erbij staan om zijn kennis met de hele ploeg te delen. Bij ‘Garnwerd aan Zee’ leggen wij aan voor de lunch, die voor een aantal uit appeltaart met slagroom bestaat. We zitten op het terras en de sfeer is goed, lekker ontspannen. Het uit- en instappen, op en vanaf een steiger bij Garnwerd vraagt wat improvisatie, maar is goed te doen. Zeker met wat hulp.

 

 

Op de terugweg, zorg ik (Ans Mellema) voor enige hilariteit. Onder leiding van Remco ga ik op het water, van de Westerhaven overstappen in de Lauwers om daar te gaan sturen. We komen keurig langszij en alles gaat goed, maar het allerlaatste moment verloopt niet vlekkeloos. Mijn val aan boord van de Lauwers was letterlijk kantje boord en echt heel lachwekkend.  Aanbeland in de boot bij José merk ik hoe zij alles tot in de puntjes heeft voorbereid. Zo belt ze bij de Platvoetbrug naar Lauwersoog van waaruit het sluisje bij Dorkwerd wordt bediend, om haar gemaakte afspraak te bevestigen. Men is van onze komst op de hoogte en heeft ons al gesignaleerd op de monitor. Zodra we veilig het kanaal over kunnen om het sluisje in te varen worden we volgens afspraak teruggebeld.
Ook het laatste stuk naar De Hunze verloopt voorspoedig. Om vier uur is iedereen terug en worden snel de boten schoongemaakt en binnengebracht, want daarna is er onze afterparty! Alle zelfgemaakte heerlijkheden worden buiten op tafels gezet, drankjes erbij, deelnemers erbij, zelfs de zon erbij. Toen kon het grote genieten beginnen. Er werd nog lang nagepraat, waarbij heel wat roeiafspraken zijn gemaakt.
De Hunze doet er alles aan om de nieuwelingen zich snel thuis te laten voelen. Daar zijn de deelnemende oudere leden en met name José vandaag fantastisch goed in geslaagd. Hulde!

Onderstaande foto’s zijn gemaakt door Paul Bos ter hoogte van de Dorkwerdersluis. Zijn gezelschap maakte een fietstocht richting Garnwerd, waarbij zij deze Hunzeleden tegenkwamen. Dank voor de foto’s Paul!

Roeien langs vier Friese steden en door Middelsee en Marne 15-18 juli 2019

15 juli 9:30 uur verzamelen tien Hunzeroeiers zich bij het gebouw van de Leeuwarder roeivereniging Epsilon, gelegen aan de Dokkumer Ee. Ze maken zich klaar voor een vierdaagse roeitocht langs Dokkum, Franeker, Harlingen en Leeuwarden. De tocht volgt grotendeels de route van de schaatstocht. Per dag wordt er tussen de 25 en 38 km afgelegd. Bij toerbeurt rijdt een walploeg van twee personen langs de route met de bagage in de auto van Tjitske. De walploeg zorgt voor de tussentijdse koffie/thee en lunch bij de gekozen aanlegplaatsen. De tocht is voorbereid door Tjitske, Gerda en Ank.

Epsilon is een kleine open roeivereniging met 40 – 50 leden. Het verenigingsgebouw is een voormalig ketelhuis dat op eigen kracht is aangepast. Na een hartelijke ontvangst met koffie en koek, krijgen we de beschikking over een C4 en C2. Vooral de houten C2 is en schatje met een vorstelijke zit voor de stuur.

De eerste dag Leeuwarden-Dokkum (24 km)

Rond 10:30 uur wordt uitgezet richting Dokkum. Het is grijs weer en fris, beetje Oostenwind tegen. Het plan is om via het Miedumerdiep en de Murk, achterlangs Oudkerk te roeien. De ingang van het Miedumerdiep is een zuidelijke afslag van de Dokkumer Ee, de ingang ligt tussen Lekkum en Wyns. Als we echter Wyns ruimschoots zijn gepasseerd, realiseren we ons dat we iets gemist hebben. Terug dus en op zoek naar de ingang. Maar die is er niet. Wel liggen er twee verwaarloosde zeiljachten afgemeerd in een zuidelijke inhammetje. Eén jacht ligt dwars. Zou die misschien de ingang versperren? De C4 legt aan en Sieb klimt met hulp van Ank over een hoge afrastering met prikkeldraad om uit vissen of er achter het jacht misschien een vaart ligt. Sieb vreest voor zijn roeibroek, Ank voor de ballen van Sieb. Maar de vaart is er wel en het dwarsliggende jacht blijkt bewoond te zijn door een vage junk die geen bezwaar heeft dat we zijn jacht opzij schuiven. Het Miedumerdiep blijkt een smalle vaart te zijn met twee dito brugjes. Een mooie gelegenheid om de Pieterburenslag te oefenen. Het Miedumerdiep komt uit in de Murk. Dat is zo ongeveer het laatste stuk van de Elfstedenroute van Oudkerk naar de Bonkevaart. In de Murk varen we door de beroemder tegeltjesbrug met de portretten van alle Elfstedenrijders van 1997. Vanwege de verloren tijd roeien we naar de eerste stop in Oudkerk waar de walploeg al klaar staat met een heerlijke lunch en uitgestelde koffie. Daar hebben we alleen een wc-stop en roeien we dapper verder richting Dokkum. Ergens tussen Bartlehiem en Oudkerk hebben we koffie aan de wal. In de jachthaven van Burdaard hebben we een korte wc-stop. Na de lunch zetten we uit richting Dokkum. Via het bolwerk leggen we aan bij een vlot bij de camping. De boten worden naar de kant getild en in het gras naast het voetpad gelegd. De riemen gaan mee naar de camping. We slapen in een trekkershut en een caravan. De verdeling van de slaapplaatsen vraagt altijd wat overleg, daarna wandelen we de stad in op zoek naar het enige restaurant dat op maandag (en in deze vakantietijd!) open is. De maaltijd is goed en gezellig. Na een wandeling naar de ijsfontein, nu zonder ijs vanwege gebrek aan zonlicht, wacht ons het bed.

De tweede dag Dokkum – Ried (37,5 km)

De dag begint met een palaver-ontbijt in de caravan. De route belooft een pittige maar interessante roeitocht te worden. Niet alleen vanwege de afstand, maar ook doordat we door een gebied gaan varen dat bekend staat als de ‘Hel van het Noorden’, waar menig Elfstedenrijder een klap met de hamer heeft gekregen en de schaatsen in de berm heeft gesmeten. Bovendien zullen we door de restanten van de kreken van de vroegere Middelsee gaan varen. Allereerst roeien we via de Dokkumer Ee terug naar Bartlehiem. Daar wacht de walploeg ons met koffie en andere lekkere zaken. In Bartlehiem kiezen we de Elfstedenroute in tegengestelde richting, dus westwaarts, via de prima te roeien Finkumervaart. De geplande WC -stop bij jachthaven Finkum vervalt. Ook hier is geen teken van leven te bespeuren. De kronkelige Leijstervaart leidt ons naar de spiksplinternieuwe sluis bij Oude Leije. De walploeg helpt met aanleggen en we zakken 35 cm naar het peil van de Bildtpolder, oftewel de vroegere Middelsee.

Wie de beelden van de Elfstedentocht door dit gebied nog voor ogen heeft, verwacht smalle kronkelige slootjes, half ondergesneeuwd met tegen de wind in zwoegende mannen en vrouwen. Niets is minder het geval. De smalle slootjes zijn opgewaardeerd tot brede vaarten en opgenomen in de vaart van de watersport. Wel zijn de kronkels gebleven, de restanten van de kreken en geulen die leidden naar de Waddenzee. Af en toe passeren we klassieke poldermolens. Die zijn een restant van de inpoldering van de Middelsee rond 1500 door arbeiders uit Zuid-Holland, Brabant en Zeeland. Jammer genoeg zien we door de hoge rietkragen vrijwel niets van het ons omringende landschap, tenzij je dit ook een landschap vindt. Het heeft veel weg van de Bieschbos.

De groepsaccomodatie De Blikvaart, onder Sint Annaparochie, biedt koffie, WC en gelegenheid om je broodje op te eten. Via Blikvaart, de sluis te Wier, langs de koepel van Berlicum en het Berlicumer Wijd komen we aan bij het eindpunt: de jachthaven ’t Kattegat te Ried(spreek uit: riejd) . Een heel lief haventje, met een kleine steiger, goede genoeg om één voor één te kunnen uitstappen. De boten kunnen in het water blijven en dat levert Tjitske de genoegen om de C4 als een skiff naar een box te varen. Ried ligt 5,5 km ten NO van Franeker, bestaat uit een verzameling huizen rondom een vroegere melkfabriek (nu een therapeutisch centrum voor klassiek homeopathie), een middeleeuwse kerk, maar is niet voorzien van enige eetgelegenheid. Daarom wordt de walploeg op weg gestuurd naar de chinees in St Anna. De chinees glijdt er gemakkelijk en helemaal in, de trekkershutten zijn prima.

De derde dag Ried - Harlingen (23,5 km)

Na het palaver met uitvoerig ontbijt, worden de boten uitgezet richting Franeker. De tocht leidt door de Dongjumervaart rechtstreeks naar het centrum van Franeker. Daar wordt aangelegd en uitgebreid koffiegedronken bij misschien wel één van de beste bakkers van Nederland. In Franeker zijn zes van dat soort bakkers, zegt Tjitske. Na een wandeling langs de fontein, met uitleg over de Oortwolk en langs het kaatsveld wordt weer uitgezet en gaat de tocht langs het kronkelige bolwerk richting Harinxmakanaal. Het kanaal moet worden overgestoken om in Arumerfaert te kunnen komen. We wachten tot een leeg binnenvaartschip is voorbij gejakkerd en steken dan loodrecht het kanaal over. De walploeg staat op de hoge James Watt brug te kijken of alles wel goed gaat. We hebben nu weer volledig zicht over de ons omringende weilanden. Ergens halverwege, in een mooie stille bocht naast een klassieke poldermolen, leggen we de boten stil om te luisteren naar een gedetailleerde uitleg door Gerda over de werking van molen. Een onverwachte verrassing. De tocht door het smalle Arum vraagt veel Pieterburen-techniek gecombineerd met de peddel van de stuur. Even buiten Arum leggen we aan bij een walletje, de aanlegplek is weer zorgvuldig voorbereid door de walploeg. De toekijkende buurvrouw blijkt heel aardig te zijn en biedt enkelen een WC aantoren van de kerk is een opvallend uitbundig element in het landschap, niet passend bij de calvinistische inslag van deze omgeving.

Na een haakse bocht komen we in de Franekervaart die, na weer een haakse bocht, uitmondt in de Bolswardervaart. De herberg “De Greate Pier” in Kimswerd is nog gesloten maar gaat graag voor ons open, zodat we op een zonnig terras kunnen genieten van het Greate Pier Bier. De laatste etappe naar Harlingen is een kronkelig stukje vaarwater en doet denken aan een oude meanderende geul in De Marne, de vroegere verbinding tussen Middelsee en Zuiderzee. Bij Camping Zeehoeve is een trailerhelling waar we de boten uit het water willen schuiven/tillen. Door de dwarse stroming in de vaart, is het een hele toer om de boten recht voor de helling te krijgen. Bij die poging glijdt stuur Guido op de spekgladde helling onderuit en gaat kopje onder. Hierdoor gewaarschuwd lukt het ons stapje voor stapje om de boten landwaarts te schuiven. We leggen ze neer op een stukje gras naast een slootje dat zeer geschikt was geweest om de boten aan land te krijgen. Dat walletje zullen we in ieder geval de volgende dag gebruiken om de boten te water te krijgen. Riemen en andere spullen naar de trekkershutten, douchen en op stap naar het restaurant voor de maaltijd. Daarna in de rust of nog een wandeling naar de fontein spuitende walvis in de haven. De fontein was vanaf de havenkade te zien maar spoot niet! Gerda verzorgt vervolgens nog een wandeling door haar vroegere woonplaats, onder andere langs de kleine huizen (allemaal monumenten) aan de Zoutsloot.

De vierde dag Harlingen - Leeuwarden (37 km)

De kortste route is door het van Harinxmakanaal (30 km), maar dat is ook de minst interessante route. We kiezen voor een zuidelijke omweg. Vanaf Franeker, door de Franekervaart langs Wjelsryp tot de kruising in Oosterlittens met de Bolswardertrekvaart en vandaar richting Deinum om bij kmpaal 19 weer in het Harinxmakanaal terecht te komen. De tocht door Harlingen voert (niet gepland) door de Harlinger jachthaven achter de sluis naar het kanaal. Van daar is het stug doorroeien, rekening houdend met de golfslag van passerende motorjachten. Bij Franeker staat de walploeg weer op de hoge brug te kijken of alles goed gaat in deze bocht met slecht zicht. De lunch met koffie en oranjekoek is in Wjelsryp, in de tuin van een vriendelijke pake en beppe, met een prima steiger om aan te leggen. De tocht naar Oosterlittens (ZO) is zwaar door de stevige zuidelijke tegenwind. Hijgend en puffend wordt aangelegd voor de theepauze (met abrikozen). De Bolwardertrekvaart is weer een kronkelig restant van een oude geul, vermoedelijk van de Middelsee. Gelukkig is de route nu NO en is de wind mee. Dat wordt alleen maar beter als de wind doordraait naar het westen. Bij kilometerpaal 19 ligt de route weer in het kanaal om bij paal 22 af te zwaaien naar het Deinumerrak. De brug bij Deinum is daarbij het herkenningspunt. Maar die is net afgebroken voor een akwaduct. Daardoor ontstaat enige verwarring in de boten. De walploeg ziet vanaf de hoge restanten van de brug in de verte twee roeiboten aarzelend zoeken naar een ingang. Een telefoontje van de walploeg brengt uitkomst en levert de juiste aanwijzingen. Het laatste stuk door Leeuwarden is dan een makkie. Afgemeerd bij Epsilon worden de boten uit het water gehaald, gepoetst en opgeborgen. Daarna op weg naar de gevangenis Blokhuispoort met restaurant Proefverlof voor een smakelijke en voedzame maaltijd waarmee dit avontuur wordt afgesloten.

Tot slot

De tocht werd aangekondigd als een pilot. Dat betrof natuurlijk de route maar ook de opzet van een meerijdende walploeg . Terugkijkend val het volgende op:

  • De route is voor herhaling vatbaar want heeft genoeg variatie in roeivaardigheden en landschappelijke afwisseling en is wat zwaarte betreft goed te doen.
  • De opzet met de walploeg van twee personen voldoet uitstekend vooral vanwege de culinaire verwenningen en het helpen met in- en uitstappen.. Je hebt wel een auto nodig die alle bagage tegelijk mee kan nemen.
  • De walploeg zou als extra de taak moeten krijgen om het commando bij het aanleggen bij moeilijke aanlegplaatsen op zich te nemen.

Naast de routebeschrijving is het handig om een actuele en gedetailleerde watersportkaart bij je te hebben. Aan google-maps op je telefoon heb je niks omdat die de waterwegen niet goed weergeeft.

De deelnemers waren Ank Brouwer(3 dg), Esther Dijkstra(1 dg), Gerda Jaarsma, Guido Hellendoorn, José Versteegh en José Palstra(ex-Hunze), Marcel Heytbrink(2 dg), Marja-Leena Hellings, Minke Huitema, Niki Dieckmann (2 dg), Sieb Kemme (verslag) en Tjitske Bouma.

Alle dank en hulde voor de organisatie van de tocht: Ank, Gerda en Tjitske!

Enerverend KiKaRow traject Groningen - Dokkum op 15 juni 2019

6:45 uur: Een erg vroege start voor alle deelnemers, want er stonden ruim zestig te roeien kilometers op het programma. Na het ontbijt en tijdens het klaarmaken van de meeneemlunch – gesponsord door AH-filiaal Korenbeurs – volgde de briefing over het traject met de afgesproken wisselplaatsen, uitleg van het wisselschema  en de veiligheidsinstructie: zwemvesten aan en de procedure met de portofoons.

Keurig volgens planning werd ingescheept op The Vin, een zeewaardige zelflozende boot voor vier roeiers + stuur van de KiKaRow-organisatie. En de volgboot Tjerck Hiddes, een voormalige reddingsboot van de KNRM, bemand door vrijwilligers van het Nationaal Reddingmuseum Dorus Rijkers in Den Helder.  Op het eerste stuk zat ook de twaalfjarige KiKa-survivor Storm aan de riemen; uitgezwaaid door zijn Hunze-instructeur Feico Camphuis.

Wie niet op The Vin was ingedeeld ging met de Tjerck Hiddes of één van de volgauto’s naar de volgende wisselplaats.

Een ongekend beeld was dat alle bruggen de stad uit voor het konvooi van The Vin, enkele uitzwaai-vieren, de dubbel2 Winneweer en de Tjerck Hiddes, geopend werden door de extra vroeg geregelde brugwachter.

In lichte tot matige regen werden de wisselplaatsen aangedaan: Dorkwerdersluis, Garnwerd aan Zee, Camping Roodehaan. Hier en daar werd een kop koffie of de lunch genuttigd, als een walploeg ruim op tijd op de wisselplek was aangekomen.

Bij Jachthaven Hunzegat te Zoutkamp klaarde het weer op en ging de stoet op vrijwel vlak water en met weinig wind de Zoutkamperril uit met als doel de Jachthaven Hunzegat bij Dokkumer Nieuwe Zijlen. De Schotse Hooglanders vonden het water zelfs wel lekker om wat in af te koelen.

Nadat de koers in zuidelijke richting werd verlegd, veranderden de omstandigheden ook drastisch: een regenfront met harde wind stuwde steeds hogere golven op. Voor The Vin was dat op zich geen probleem, maar het werd wel lastig koers en snelheid te houden. De dubbel2 ging echter steeds meer water maken, waarop de roeiers besloten dat het niet veilig meer was om verder te gaan. En gezien de hoogte en richting van de golven was rondmaken en teruggaan ook geen optie. Vanuit The Vin werd de Tjerck Hiddes opgeroepen, want The Vin kon de andere boot niet helpen door de deining. De Winneweer ploeterde op eigen kracht naar de Tjerck Hiddes, die iets verderop in de vaargeul lag.

Eenmaal langszij konden de roeiers overstappen op de Tjerck Hiddes, maar dreef hun bootje af en sloeg om. Later is die boot door de inmiddels opgetrommelde moderne reddingsboot ongehavend teruggevonden en met de KiKaRow-botenwagen weer in de loods van De Hunze in Groningen teruggekeerd. Eén van de roeiers werd in Oostmahorn gecontroleerd door ambulancepersoneel en gezond genoeg bevonden om op de Tjerck Hiddes de tocht naar Dokkumer Nieuwe Zijlen te vervolgen.

Ondertussen was de bemanning van The Vin nog stevig aan het ploeteren tegen de wind in richting Dokkumer Nieuwe Zijlen. Door het spatwater waren de roeiers hierop ook al aardig doorweekt en vonden de mannen van de KNRM het niet langer verantwoord daarmee door te gaan. The Vin werd op sleeptouw genomen en op een beschutte plek geparkeerd, terwijl de bemanning met de reddingsboot naar  jachthaven het Lunegat werd vervoerd. Een spectaculair ritje!

Vanuit het Lunegat werd een nieuwe “droge” ploeg weer naar The Vin gebracht en aan deze de taak om verder te roeien naar Dokkum. Dat bleek ook nog een hele klus omdat er inmiddels gespuid werd en dus tegenstroom ontstond. Hoe lang is het Dokkumerdiep dan! Dus werd  vóór Dokkum ook nog een ‘verse’ ploeg naar The Vin gewisseld, waarbij ook Storm weer mee roeide.

Inmiddels was er van het geplande tijdschema natuurlijk niets meer over. Maar wel werd vrijwel het hele eind in The Vin roeiend afgelegd.  De bikkels van RV Goes en De Hunze hebben dat dan toch maar gedaan voor het goede doel: de KiKaRow-sponsoractie voor de LATER-studie van het Prinses Maxima Centrum voor kinderoncologie.

De aankomst in Dokkum werd opgeluisterd door daverende muziek, een speech door de KiKaRow-organisatie en later ook nog een optocht van toeterende brandweerwagens: oud-en-nieuw. Deze hoefden gelukkig niet in actie te komen. Voor één dag hadden we wel genoeg spektakel gehad.

Elfsteden roeimarathon 2019

Er was eens een enthousiaste roeister bij De Hunze, die een nieuwe uitdaging zocht. Ze had gelezen en gehoord over de Elfstedenroeimarathon. (ERM). Ze wist met haar enthousiasme de Elfstedenkoorts bij een groep roeiers aan te wakkeren. De voorbereidingen begonnen bij een kleine ploeg al snel, er moesten roeikilometers gemaakt worden. Zo werd er op de woensdag en de vrijdag een boot onder MPB ingeschreven en werd er menig lange tocht geroeid. In het begin onder soms barre omstandigheden maar altijd met een leuke stop om de inwendige mens te voeden.
Uiteindelijk werd een groep van dertien roeiers uit Groningen en eentje van over de Friese grens (Guido, Inge, Robert, Jose, Yvonne, Michael, Esther, Nikki, Carola, Peter, Jacqueline, Karin-verslag) zo gek gekregen dat er daadwerkelijk een ploeg ingeschreven kon worden: Hun uut Grunn. Jonge roeihonden kun je ze wel noemen want het gemiddelde aantal jaren roei-ervaring van deze groep is laag te noemen; het enthousiasme des te groter.

Er werden avonden belegd voor overleg, ploegindeling, routeverdeling; er werd met het hele team geoefend, per ploeg geoefend, op de wissels geoefend en wat al niet meer. Dat het leek alsof sommigen verkeerd instapten maar de boot natuurlijk verkeerd om lag ☺Voor de hele voorbereiding werd deskundige hulp ingeroepen.
Alleen met roeiers ben je er nog niet. Zonder een walploeg kom je letterlijk nergens. Ook zij werden geinstrueerd, oefenden en hadden overleg. Er is uiteindelijk een nacht walploeg en een dag walploeg samengesteld.  Dit team werd compleet gemaakt met een ervaren coördinator, Hedwig, die de hele coördinatie van de twee dagen op zich nam. Een hele uitdaging met zo’n onervaren ploeg; zonder haar bezielende leiding  deze twee dagen hadden we het niet gered. En toen was het zover.

Op vrijdag vertrok men in etappes richting Leeuwarden. Daar moest de boot jury-klaar worden gemaakt. Met respect werd toegekeken, hoe andere deelnemers hun boot optuigden. De eerste zenuwen begonnen te komen. De druk werd groot toen het huishoudfolie op dreigde te raken dat nodig was om de riggers in te pakken. Teamwork werd al ingezet, sprintjes getrokken om op tijd de boot klaar te hebben. Rond de klok van zeven was het zover, de uitverkoren roeiers Jelle En Yuri mochten, samen met Guido als stuur, de boot naar de start roeien. De adrenaline begon bij een ieder te stromen. Fantastisch gezicht al die boten bij elkaar in het centrum van Leeuwarden. Op 20.25 het moment suprème , it giet oan !!!!
Het zou teveel ruimte in beslag nemen om alles te vermelden wat er daarna gebeurde, daarom een aantal highlights hierbij. Dat er bij de eerste wissel de helpende walploeg aan de verkeerde kant van het bruggetje bij Bartlehiem stond, dat er alleen nog een chauffer aanwezig was die hulp inriep van collega roeiers om de eerste wissel toch gestroomlijnd te laten verlopen. De nacht viel ineens wel heel snel in en dat er mannen en vrouwen met verlichte verfrollers, lichtgevende stokken, draaiende lichtgevende wielen en veel geluid producerend de Friezen wakker hebben gehouden.

Dat er roeiers zijn die rechtopstaand kunnen slapen. Scheelt weer ruimte in de bus voor degenen die even wilden liggen. En dan die chauffeur die ‘s nachts de brandweer en politie dringend verzocht hem doorgang te verlenen vanwege het feit dat hij roeiers aan boord had die op tijd moesten worden afgeleverd. Het is ook heerlijk ials er ‘s morgens zo rond de klok van acht verse koffie en soep wordt gebracht. Er is veel gesproken over plasgootjes voor vrouwen maar uiteindelijk gewoon achter in plaats van gebruikmakend van de Dixi plaats werd genomen, zonder plasgootje, om overtollig vocht kwijt te raken.
Zo rond de klok van 9.00 uur ‘s morgens begon de vermoeidheid wel toe te slaan, besef van tijd verdween enigszins en ook de boot en de plaats waar we waren werd als woonomgeving gezien. Dat blijkt wel uit de uitroep, ‘waar wonen we nu’ !!!! De stress van het op tijd binnen komen vanaf dat moment mee begon te tellen. Er werden door de deskundige leiding aanpassingen in het schema gemaakt. Onverstoord werd door geroeid en de stuur moest soms wakker worden geroepen. De blaren werden zichtbaar maar er werd niet over geklaagd. En dat uiteindelijk de laatste kilometers waren aangebroken en de klok flink was door getikt; dat wachten lang duurt en uiteindelijk na strijd, triomf en fun aanbreekt. Het was een super ervaring met een top team! Er kan weer een plaatje bevestigd worden op de Hoornse Diep. Met dank aan alle hulptroepen, Willem, Ellen, Rene, Jan, Jelle, Atty en Els, Yuri en Arjan.

 

 

Hunzeroeiers doen mee met de KiKaRow Rondje NL - uit de blogs van Alice van Oord

Mariken en Alice roeiden 20 april j.l. een fantastische tocht van Dordrecht naar Bruinisse, 59.1 kilometer.
Met een vrolijke ploeg meiden kwamen we over indrukwekkend mooie wateren, tussen schepen van de grote zeevaart door – met opzwiepende golven waardoor de boeg in één klap drijfnat was – op de deining van eb en vloed in het mooiste weer van de wereld. Dan weer dobberde een troep zwanen aan onze ogen voorbij, bijna ook flamingo’s, en meerdere uitgezette mossel- en oesterbanken: het was een geweldige ervaring. In een van de sluizen waarin The Vin voor de veiligheid langszij doorheen geloodst werd, was het enthousiasme voor KiKa expliciet zichtbaar:  Petra, die The Vin op dat moment stuurde, maakte met iedereen in de sluis contact en rende rond om flyers uit te delen. Ze vroeg die mensen haar te bellen, stuurde meteen een app met een ‘tikkie’ en ontving spontaan € 60,- in die sluis. De volgboot van de reddingsbrigade liet op ‘de goede momenten’ “Olé, olé, olé, olé, We are the champions, we are the champions…!” horen en de stemming in en rond de boot was en bleef top.

De organisatie liep op rolletjes. Campertje Alice kon naast het clubgebouw staan. De werking van de portofoon werd uitgelegd en dat contact verliep ook tijdens de tocht perfect. We vertrokken op tijd en er ging een boot van de Dortsche mee tot de eerste grote afslag. Bij familie van een van de roeisters stond een prettige, lieve, lichte lunch klaar en bleken we voor te lopen op het schema. Natuurlijk ben je ook afhankelijk van sluizen en daar hadden we meerdere keren mee te maken maar ook bij binnenkomst bleken we voor te liggen op het schema.
Iedereen heeft even heerlijk gedoucht in het badhuis van de jachthaven van Bruinisse waarna Mariken afreisde naar een feestje en de anderen nog een door Bart gemaakt buffet in een nabijgelegen Scoutinggebouw met elkaar nuttigden. Tot slot werden de roeisters ook nog naar Dordrecht teruggebracht waarna voor Alice de terugtocht naar Groningen begon. Het was echt een supertocht.

Weekend 7 en alweer mijn vierde weekeinde voor KiKa dus acht dagen en acht trajecten. Dit keer was Gerda er ook en de komende drie ben ik weer van de partij.
Zondag 25 mei: wat een prachtige dag; zonder stuurbeurten 58 kilometer geroeid. De Waal was zo onstuimig met verraderlijke stroming en gevaarlijk vol met giga vrachtschepen die enorme golven maken, dat we vastgebonden aan de reddingsboot ‘Tjerk Hiddes’ ( een museumboot) de Waal een kilometer hebben overgestoken. Onderweg hadden maar liefst drie roeiverenigingen een warm onthaal met pandeksellawaai of muziek (bij Focas de studentenvereniging): die prachtige jonge mensen hadden gewoon lekkere bammetjes klaarstaan met kaas komkommer tomaat of een dikke laag scrumbled eggs.
Bij een tussenstopje in een klein plezierjachtenhaventje was de avond ervoor spontaan een barbecue georganiseerd waarbij € 200,’ was opgehaald: geweldig. Daar doen wij het voor.
In Nijmegen is gegeten terwijl ik werd teruggebracht naar mijn campertje in Venlo (toch een tochtje van 50 minuren) Ik heb daar lekker mijn meegebrachte zelfgemaakte salade Nicoise gegeten en gedoucht. Nu sta ik weer in Nijmegen met m’n campertje vlakbij het oude verhuis dat aan de Veendam is verbouwd tot flatgebouwtje. Maar liefst zeven bemanningsleden ook van de reddingsboot logeren bij drie leden van roeivereniging De Waal van Nijmegen die toevallig allemaal hier wonen.
Het viel me weer op dat de Nederlandse samenleving door zo’n gemeenschappelijk, hartverwarmend en zo noodzakelijk evenement spontaan vlam vat en een saamhorigheid ontwikkelt waar ik gewoon helemaal blij van word. Langs het traject wordt spontaan geklapt, geroepen en worden duimen de lucht in gestoken. Wat zou ik deze sfeer, zo positief, energiek en effectief toch graag elk jaar ook bij ons op school willen opzoeken. Het maakt iedereen blij, iedereen is van goede wil, zelfs meer dan dat: er worden grenzen verlegd en drempels verlaagd.

Op 11 maart 2017 werd het roeien op de Nederrijn een complete bemanning van een roeiboot van Jason fataal. Zondag 26 mei roeide ik op hetzelfde stuk in The Vin, de boot van Kikarow.
Jason wilde absoluut een ervaren stuurman op die plaats in de boot en minstens twee van hun roeiers. Daarbij was er natuurlijk de vaste reddingsboot de Tjerk Hiddes én een boot van Rijkswaterstaat!
Ik deed een cursus ‘sturen en roeien op stromend water’ bij de roeivereniging van Deventer en heb voor en in hete vuren gestaan als het gaat om roeien bij harde wind en stroming en een lang stuk (min-stop vijftig kilometer) maar de roeiers hadden gisteren echt ontzag voor de overweldigende kracht van het gevaarlijke roeiwater daar bij Jason. Soms trapten we uit alle macht en kracht -ik liftte zelfs wat van mijn roeibankje – en waren we toch de speelbal van stromingen aan de oppervlakte, eronder een andere laag die ons stuurtje verdraaide, draaiingen net achter de kribben en kerend water van de door schepen gemaakte golven. Grote aken met zware ladingen en dus behoorlijke boeggolven haalden ons links en rechts in, moesten voor onze neus een gigadraai maken om van de Rijn naar de Waal af te slaan in een bijna onmogelijke hoek van 30/35 graden, terwijl wij in de stroom afwaarts zaten waartussen ook nog gewaterskied werd, plezierjachten passeerden en de wind behoorlijk tegen was terwijl Rijkswaterstaat ons bevelen gaf over waar wij het beste konden zijn op de rivier: links, in het midden of rechts. Dat was even keihard werken maar helemaal te gek: daar krijg je spontaan adrenaline van in je lijf. Wat een weekeinde: geweldig!!

Toertocht Paterswoldsemeer 12 mei 2019

Zondag 12 mei 2019 werd geroeid met navigatie-oefening naar het Paterswoldsemeer. De Weersomstandigheden: 12-14 graden, noordwestenwind kracht 3-4, zonnig/bewolkt, geen neerslag. Even na 10.00 uur vertrokken zestien roeiers (waaronder twee van Gyas) vanaf De Hunze naar het Paterswoldsemeer. Op de heen – en terugweg kwamen we door het sluisje de Nijveensterkolk. Voor sommigen een nieuwe ervaring dus een leermoment. We moesten onze weg zien te vinden aan de hand van de routebeschrijving met foto’s en kaarten.

Het was rustig op het meer. Er waren weinig boten. Vanuit de sluis roeiden we in noordelijke richting naar het Hoornsemeer, via Kaap Hoorn naar het zomerhuisje van Frouwke waar we gingen lunchen. We hadden allemaal iets lekkers meegenomen; van chocola tot aardbeien en van druiven tot stroopwafels. Voor ieder wat wils. We zaten lekker op het terras in de zon uit te rusten, bij te kletsen en te genieten van al het lekkers.

Het tweede deel van de tocht ging in zuidelijke richting langs de vuurtoren naar de oostkant van het meer en dan richting de eilanden die ter hoogte van de molen liggen. We hadden nu erg veel hinder van de wind en dus van ruw water. Maar echte roeiers laten zich niet van de wijs brengen en zwoegen gewoon door; ondertussen lettend op hun eigen veiligheid en die van de boot. De routebeschrijving gaf aan hoe we langs de eilanden en er tussen door moesten roeien. Vervolgens richting de molen en de sluis. Het laatste stuk vanaf de sluis door het Noord Willemskanaal ( Hoornsediep) was niet zo spannend. Hier hadden we ook niet zo veel last meer van de wind. Na alle geklots op het meer konden we redelijk ontspannen naar De Hunze roeien. Nog even alles schoon maken en opruimen en daarna konden we genieten van een drankje op het terras. Het was een mooie dag en een fijne tocht, aldus Emma Foekenbs (verslag). En wist je trouwens dat roeiers diervriendelijke mensen zijn? Ze geven een moedereend met haar kuikens altijd voorrang!

Weerribbenmarathon 2019

Op 6 april was de eerste KNRB-marathon van het seizoen, traditioneel bij Roeivereniging ‘t Diep in Steenwijk. Dit jaar waren er twee Hunze Mixed-C4-ploegen in gehuurde boten: Eén startte vroeg in het ‘wedstrijd’-klassement, de andere deed het wat minder matineus in de prestatie-categorie (Hun-uut-Grun).
Aanvankelijk was het erg nevelig, goed voor een sfeervol eerste gedeelte van de tocht door de rietvelden. Later klaarde het wat op, maar de beloofde opwarming bleef uit. Prima om er flink aan te trekken – of beter – tegen aan te trappen. Uiteraard voor zover het smalle en bochtige parcours het toeliet. Een aantrekkende wind leverde de wedstrijdploeg nog wel een stuurprobleem op: Bij een nauwe doorgang leken we de boot voor ons  snel te kunnen volgen. We werden echter zodanig weggeblazen dat we met de boegrigger tegen het remmingswerk(!) voeren. Met een lelijke schade als gevolg en een vervelende ervaring rijker.

Gelukkig konden we wel door roeien en is de schade naderhand aan ‘t Diep vergoed.
Verder verliep de tocht voorspoedig. Ongeveer halverwege een snelle lunch annex plaspauze en dóór maar weer. Met de aankomst iets voor 16.00 uur waren we dik tevreden. De ploeg Hun-uut-Grun deed het ook prima en finishte om kwart over vijf. Ieder liet zich de soep met kaasstengels en/of voor de KiKaRow-sponsoring aanwezige appeltaart of broodjes pulled-pork goed smaken.(foto’s van website Weerribben).

Weerribbentoertocht 7 april 2019

Met vijf dames van de Roeibikkels hebben we op 7 april de Weerribbentoertocht geroeid. Bij de aanmelding in februari hadden we niet durven dromen van twintiog graden en stralende zon! Een prachtige dag voor een prachtige tocht door de natuur. De boot huurden we van de organiserende roeivereniging, dus bij aankomst konden we zo’n beetje meteen in de boot springen en weg varen. Weliswaar als een van de laatsten, maar zo was er tenminste geen sprake van fileroeien. De eerste paar kilometer langs het kanaal hielden tientallen vissers een viswedstrijd. Die hadden waarschijnlijk niet op vijftig passerende roeiboten gerekend.

Eenmaal van het kanaal af werd het smal en stil, op het geplons van de bladen na. Helemaal één met de natuur! Tot we in het dorpje Dwarsgracht aankwamen, waar we op een opstopping stuitten. Het vaarwater was namelijk zo smal, dat we er zo’n beetje half slippend/half halend moesten roeien. Dus dat was wachten tot je voorganger enigszins de slag te pakken had. In de tussentijd hadden we alle tijd om het dorpje eens te bekijken, hartstikke leuk natuurlijk. Het wordt wel het kleine broertje van Giethoorn genoemd: Dezelfde leuke huisjes en kanaaltjes, maar zonder de hordes toeristen. Op één Aziatische dame na, die enigszins verloren in een voortuin paniekerig stond te bellen.

 

Door de opstopping begaven we ons na Dwarsgracht meer onder de andere boten; ook omdat inmiddels menig boot pauze hield. Maar wij gingen stug door! Op naar de drie huisjes die Jonen genoemd worden, het Giethoornse meer over en terug de smalle watertjes in. Maar natuurlijk niet voordat we een goed verzorgde (al zeggen we het zelf) picknick gehouden hadden ergens in een soppig weiland.
Na flink wat geslinger, opnieuw achter in de rij door de picknick, stuitten we vlak voor dorpje Nederland (ja ja) wederom op een opstopping vanwege smal vaarwater.

Terwijl wij rustig lagen te wachten tot we verder konden, ging er pal voor onze neus een C2 om. Want ja, dat kan! Slippen en aan dezelfde kant proberen de kant te pakken die nog een meter weg is, is toch niet zo’n goed idee. Gelukkig konden we er slippend toch langs, zodat we verder konden terwijl de dames uit de betreffende boot hard aan het hozen gingen. Wederom half slippend en half roeiend en dat voelt toch wat anders als je net gezien hebt wat er kan gebeuren! De rest van de tocht ging rustig verder, geen smalle watertjes, geen files, zo’n twintig ooievaars met nesten en baby’s, en zo’n acht behoorlijk zware laatste kilometers met volle wind tegen. Maar we hebben het gered! Ik zeg volgend jaar weer, zeker als het zulk weer is! (Leonie Louwaars)

Naar Enumatil en weer terug

Zaterdag 13 april 2019: Rond 9:15 uur genieten 19 roeiers in vijf boten in de Hoendiepsluis nog van een lekker zonnetje. De ijzige oostenwind blijft buiten de sluisdeuren wachten. Als je buiten de stad roeit, kun je de ergste buien van verre zien aankomen. Nou, die komen dan ook. De eerste bui zien we al voor De Poffert en die barst direct daarna los met hagel. Niks pauze in een lekker zonnetje op de wal, zoals vorig jaar, doorroeien dus. Zo komen we een uur te vroeg bij tante Til. Warme chocolademelk, poffert (of boffert), mosterdsoep en/of andere heerlijkheden brengen onze roeikracht terug. De sluiswachter wordt gebeld dat we een uurtje eerder terug zullen zijn. Op de terugweg, tegen een snijdende oostenwind in, trotseren we nog stevige hagel-, sneeuw- en regenbuien. Maximale temperatuur: 5 °C. Van stevig doorroeien blijf je warm, met uitzondering van de stuur. Gelukkig heeft een vooruitziende sluiswachter de sluis al een half uur eerder open gezet dan was afgesproken en kunnen we direct naar binnen. Zolang Emmy zich kan heugen, is dit de meest heftige voorjaarstocht.
Emmy en Carla, dank voor de prima organisatie (en dank voor het verslag Siem); het was een gedenkwaardige, maar toch een heerlijke tocht.

De Hart van Holland 2019

De Hart van Holland is een roeimarathon van negentig kilometer vanuit Utrecht, via Maarssen en Breukelen, Woerdense Verlaat, Uithoorn en Abcoude weer naar Utrecht terug op 20 april.
Twee Hunzetrio’s stapten om de beurt in de Willem Jan Merkies. Dit is een mooie boot. Zijn naamgever de heer Merkies, was fanatiek marathonroeier in de C2 en medeoprichter van deze tocht. Esther, Frouwke en Peter roeiden etappe één en drie en Carola, Michael en Anneke (verslag) namen de etappes twee en vier voor hun rekening. Essentieel voor het roeien was de walploeg, Ellen en Willem Larmoyeur. Als je niet roeide zat je bij Ellen en Willem in de auto. Zij kenden de route, stonden op het juiste moment op de juiste locatie om de roeiende ploeg te begeleiden of om ons roeiers te laten wisselen.

We hadden een prachtige dag, een lange dag! Om kwart over zes brachten wij de boot in gereedheid. Om 7.00 uur vertrokken Esther, Frouwke en Peter richting de Weerdsluis aan de noordzijde van Utrecht Centrum. Toen roeiploeg twee om 11.00 uur voorbij Breukelen instapte, werd het al behoorlijk warm. Rond 13.30 bij roeivereniging Michiel de Ruyter stapte ploeg één weer in de boot en na nog een wissel arriveerden Carola, Michael en Anneke ’s avonds om 19.00 uur wederom in de Weersluis. Vervolgens nog terug naar roeivereniging De Viking aan de zuidzijde van de stad en om 20.00 uur stond iedereen weer op het vlot!

De tocht leidde ons door sluizen en bruggen, langs vaarten en kanalen, via polderlandschappen met molens en dorpjes, ook over de Oude Vecht met kasteel Nijenrode en andere Utrechtse buitenplaatsen.
Dan waren er ook nog de tijdslimieten gedurende de dag. Tweemaal wordt het Amsterdam-Rijnkanaal overgestoken, een erg druk bevaren kanaal. Een reddingsbrigade is ter plaatse om de roeiers te begeleiden bij de oversteek. Ondanks het feit dat hun dienst er om 17.00 uur op zit, waren zij, gelukkig voor ons, bereid om ook de laatste roeiboten op te wachten. Zo konden ook wij etappe vier naar Utrecht volbrengen.
Veel dank aan Esther, onze Captain, Ellen en Willem, de walploeg en onze roeimaten voor deze dag. Anneke wil nog wel een keer!

Geslaagde pilottocht door Groninger marenland

Op zaterdag 23 en zondag 24 maart genoot een groep roeiers van De Hunze en de ARC van een heel mooie en gezellige pilot roeitocht door het Groninger land!
Betty Goedewaagen van De Hunze en de bij De Zwolsche roeiende Gerrit Ruhaak, beiden lid van de KNRB toercommissie, hadden gezorgd voor een botenwagen met twee wherries. De ARC voegde zich erbij  met een wherry, vier roeiers en een hond.
De bedoeling is dat volgend jaar de voorjaarstocht van de KNRB door de Groninger wateren geroeid gaat worden. Dus wilden Betty en Gerrit alle aanlegplekjes, doorvaarten, sluisjes en dergelijke goed bekijken.

 

Zaterdag werd vanuit Wehe Den Hoorn geroeid. Eerst een rondje via Leens en Warfhuizen naar Eenrum, gevolgd door een lunch bij Abraham’s Mosterdmakerij. ’s Middags nog een stukje op en neer richting Pieterburen via de Pieterbuurstermaar.
Zondag werd geroeid vanuit Onderdendam. Via Middelstum, Kantens en Doodstil naar Uithuizen. Na koffie en heerlijke worteltaart op het terras van de Menkemaborg voeren we weer terug naar Onderdendam.
Onze provincie is bij uitstek een ‘roei’provincie. Zoveel mooi rustig roeiwater, prachtige verstilde dorpjes en niet te vergeten goede horeca en heerlijke terrassen.
Dit weekend was zeker voor herhaling vatbaar! Dank aan Betty en Gerrit voor de organisatie!

Tien superleuke redenen om met de kerkboot tocht in Sneek mee te gaan

  1. De jaarlijkse kerkboottocht vanuit Sneek vond plaats op zondag 16 september 2018. We werden met vijftienroeiers van De Hunze bij roeivereniging De Geeuw hartelijk ontvangen door Fred. Hij gaf ons koffie, koek, uitleg en instructie en manoeuvreerde samen met ons de boot in het water. Dat ging superleuk!
  2. Na een korte oefenronde onder leiding van onze stuur Remco, ging het dwars door het centrum van Sneek, onder andere langs de beroemde Waterpoort. Het regende een beetje maar de stemming was opperbest. We konden net liggend onder de bruggen door en Remco stuurde meesterlijk. Dat was superleuk!
  3. Helaas raakten we bij de Oppenhuizerbrug een spandoek dat onder de brug hing. De punt van de boot nam het draad mee waar het spandoek aan hing, waardoor het helemaal los schoot. De brugwachter riep: “dat is al de zoveelste keer” (superleuk!) en ging het direct laten weghalen. Gelukkig geen gewonden aan onze kant, dus konden we dóór!
  4. Na enige tijd roeien en een plaspauze bereikten we het Sneekermeer. We kruisten het Prinses Margriet kanaal, lieten het starteiland links liggen en onze stuurvrouw Els stuurde ons via De Dolte en de Gudsekop richting het meer. De snelheid liep op tot 12 kilometer per uur en eerste liederen werden aangeheven. Superleuk!
  5. In de Gudsekop zagen we ineens ons oud lid Inge in een boot zitten, waar we mooi even mee konden bijpraten. Het was superleuk om haar weer eens te zien en spreken! Inmiddels was het droog geworden en kon de eerste laag warme kleren uit.
  1. En dóór ging het, we hadden veel bekijks op het meer (waar normaal alleen zeil- en motorboten varen) en werden vaak op de gevoelige plaat vastgelegd. Men vond ons en onze boot superleuk! De liederen galmden inmiddels over het water. Vele Hollandse hits kwamen voorbij.
  2. Via de Goingarijpster Poelen via de Klok naar de Zoutepoel, waar de wind ons naar lagerwal joeg maar waar onze stuurvrouwe onverschrokken aanmeerde bij een superleuk etablissement voor de lunch. Daar werd het erg gezellig, het eten was uitstekend en de stemming werd lekker jolig door het genuttigde bier.
  3. Frouwke nam na de lunch het roer over en stuurde ons door de Heerenzijl en het Terhornstermeer, door de sluis bij Terherne en vervolgens langs de noordkant van het Sneekermeer weer richting Sneek. Helaas waaide het nogal hard en verloor ze onderweg de kaart. Een goed moment om de man-overboord procedure te oefenen. We gingen strijkend terug naar de plek des onheils, waar Erik Jan de kaart zonder moeite uit het water wist te vissen. Superleuk!
  4. Dit was niet het enige wat we verloren onderweg. Inmiddels was Remco weer op de stuurplek terecht gekomen en midden in het centrum van Sneek, vlak voor een brug, waaide zijn pet in het water door de harde wind. Als een volleerd schipper stuurde hij ons rond in de smalle gracht van Sneek, nogmaals onder de brug door, maakten wij weer rond en gingen voor de derde keer onder de brug door. Toeschouwers bleven staan en klapten vol bewondering voor deze stuurmanskunst. Superleuk!
  5. Tenslotte kwamen we moe maar voldaan weer terug bij De Geeuw. Daar werd de schade aan de boot opgenomen: alleen de punt was een beetje beschadigd door de spantouwen van het spandoek dat we geraakt hadden. De boot werd weer netjes op de trailer geladen en weggezet, er was koffie, hete douches, bevlogen speeches en warme afscheidswoorden. Hartelijk dank aan de organisatoren van deze prachtige tocht. Het was een superleuke dag!

Van Cambridge naar net-niet Oxford

Zou je van Cambridge naar Oxford kunnen roeien, vroeg John Eade zich af, een Engelse dominee die in Cambridge gestudeerd en geroeid heeft en sinds kort een eigen wherry bezit. Met behulp van computer en een stapel waterkaarten vond hij een mogelijkheid; een enorme om weg, via Cam, Ouse, Middle Levels, Nene, Great Union Canal, Oxford Canal en een klein stukje Thames. Met daarin twee pijnpunten: een stukje getijdewater bij Denver met een te nemen haakse bocht en de Braunston Tunnel van twee kilometer lang en te smal om in te roeien. Uitgaande van dagetappes van zo’n 15 mijl zou deze route, inclusief de 109 (!!) sluizen in twee weken te roeien moeten zijn.
Hij plaatste een oproep voor medereizigers en bemanningsleden in de clubkranten van TTBS en HZS* en kreeg uit Groningen enthousiaste reacties van HZS- en Hunzeleden Tjitske en Ank (verslag) die zo’n ongewisse roeitocht wel een aardige invulling van hun vakantie leek. Tjitske had eerst enige twijfels, maar liet zich overtuigen.

We troffen elkaar eind juli in Cambridge voor een “last civilized meal” en gingen de volgende ochtend van start. Ons reisschema hield niet lang stand: na een paar mijl bleek de tweede sluis op ons programma gebarricadeerd door een omgewaaide boom, de volgende dag was de wind te sterk om te roeien, de dag daarop moeten we wachten op hoog water om geschut te kunnen worden naar het stukje getijdewater met daarin de te nemen haakse bocht. Kortom, toen we vier dagen onderweg waren hadden we al drie dagen vertraging opgelopen en Oxford raakte uit beeld als eindbestemmimg.Ook de dagetappes van 15 mijl bleken te optimistisch: John’s single wherry, volgeladen met onze bagage, kampeer- en picnick-spullen èn (vanwege de warmte) een container met 10 liter water, werd maar door één roeier voortbewogen en omdat het een scheehouten wherry was waar in je de riemen niet kunt slippen moesten die er om de haverklap uit (“trailen”). De vaart kwam er niet echt in. En het zoeken naar een geschikte plek op de wal om te kamperen bleek een tijdrovende klus. Toen Tjitske ook nog last kreeg van haar rug hebben we het roer drastisch omgegooid en er een relaxte toertocht van gemaakt.

We waren toen halverwege in Petersborough en dus op de rivier de Nene beland en konden in alle rust genieten van deze lieflijke rivier, de dorpjes opgetrokken uit gele kalksteen, de pubs, het Engelse landschap, het prachtige weer èn, vanwege de temperaturen van soms boven de 30 graden Celcius: van onze siësta’s.
Tegen het eind van de tocht, bij Northampton, kwamen we op een camping bij een enorm pretpark terecht, en ging het regenen. We hebben er het beste van gemaakt en per bus – en taxi- een bezoek gebracht aan het Canal Museum in Stoke Bruerne. De laatste dag namen we een taxi naar Cambridge en konden we terugzien op een ongelooflijk mooie roeitocht door Engeland, met als cream on the pudding John Eade’s Britse humor.

Toertocht Garnwerd groot succes

Zondagochtend 9 september 2018 gaat bij Merel Weijsenfeld op een te vroeg tijdstip voor een zondagochtend de wekker. Maar niet zonder goede reden! Want om negen uur staat zij met een groep van veertig man fris en fruitig op het vlot, klaar voor de beginnerstoertocht naar Garnwerd. Voor de meesten is dit de eerste keer dat ze langer dan anderhalf uur op het houten zitje moeten vertoeven, dus op de laatste momenten worden er nog wat schuimrubberen kussentjes de boot mee in gesmokkeld. Met al enige verworven deskundigheid worden de acht boten soepel te water gelaten. Tassen met droge kleren en een overlevingspakketje voor onderweg worden in de boten geladen en dan gaat het beginnen. De Wherry’s vertrekken als eerst gevolgd door de rest. Bij vertrek begint de zon al steeds meer te schijnen en naarmate Reitdiephaven wordt bereikt is het tegen alle voorspellingen in al prachtig weer.

Er wordt heerlijk verder gepeddeld en in een lekker tempo wordt de sluis bereikt. Natuurlijk verloopt dit vlekkeloos, want er bestaan geen betere stuurlui dan die van De Hunze, en het kanaal wordt zonder moeilijkheden overgestoken. Daar treffen we nog even een obstakel in de vorm van een vrachtschip wat voor de nieuwelingen onder ons toch wel even spannend is om mee te maken. De tocht wordt voortgezet en zonder verdere moeilijkheden wordt het mooie Garnwerd bereikt.
Wat niet van tevoren werd verteld maar bij aankomst het geval blijkt te zijn, is dat het steigertje opklimmen bijna meer inspanning vereist dan de vijftien afgelegde kilometers naar Garnwerd. Desalniettemin blijkt dat (beginnende) roeiers ook hier bedreven in zijn en enkele minuten later zit het terras van Garnwerd aan Zee ineens een stuk voller.

Koffie, thee en frisdrank wordt gecombineerd met heerlijke broodjes zalm, mosterdsoepjes en noem maar op. Bovendien is dit natuurlijk ook het moment waarop de groep elkaar nog beter kan leren kennen. In de zon wordt heerlijk gegeten en gelachen en na anderhalf uur pauze wordt de terugtocht gestart.
Voor de tweede helft moet even extra met de benen aangezet worden want de wind hebben we tegen. Om vier uur zijn alle boten weer veilig in de haven en worden ze zo snel mogelijk schoongemaakt zodat de borrel kan beginnen. Er zijn voor de borrel heerlijke dingen meegebracht en in de laatste zonnestralen wordt samen met een biertje of een kopje thee nagenoten van de heerlijke dag. Voor velen de eerste, maar zeker niet de laatste tocht die bij De Hunze geroeid wordt! De combinatie van een mooi stuk kunnen roeien, goed gezelschap en het prachtige weer maakte van deze dag iets bijzonders en zeker voor herhaling vatbaar. Organisatie, van harte bedankt!

Verslag toerweekend Leenstertillen

Op 21-22 juli 2018 roeide een groepje van acht personen een toertocht van ongeveer zeventig kilometer, met overnachting op de camping bij Leenstertillen; dit alles uitstekend georganiseerd door Gerda Jaarsma en Betty Goedewaagen.
Minke Huitema doet verslag: Om 8.15 uur verzamelen en kennis maken bij De Hunze. Guido had de kussens, pikhaken, peddels etc. al netjes op het vlot gelegd. Klokslag negen uur gingen we roeiend richting Westerhavensluis, de sluiswachter even bellen en ja na vijf minuten kwamen er twee mannen. Na vriendelijke groeten en bedankjes, roeiend via de Westersluis over het  Hoendiep naar Hoogkerk. Na Hoogkerk het Aduarderdiep op,  een prachtig gebied!

De zon begon al aardig te schijnen en het werd steeds warmer, dus petten, hoeden en shirts nat maken  voor een heerlijke afkoeling. Ons rustpunt was aan het eind van Aduarderdiep, het Aduarderzijl. Het  is een gezellige campingplaats met trekkershutten voor vrienden op de fiets. Voor thee, koffie zelf even maken, een spaarpotje om het geld in te stoppen. Ja het kan nog!
Frank, Tekla en Gert gingen voor de afkoeling even zwemmen in het diepje. Van Aduarderzijl loopt een veerpontje naar Schaphalsterzijl (fiets mag mee) Het pontje is elektrisch ondersteund dus geen stank en herrie.Via Aduarderzijl vervolgen wij het Reitdiep richting Zoutkamp, Lauwersmeer. In Zoutkamp hebben we een overheerlijk Deens ijsje gegeten. Na Zoutkamp het Hunzingokanaal op richting  Leenstertillen.
In Leenstertillen is een eenvoudig rustige camping met lekkere koude  douche. ‘s Avonds lekker gegeten in Leens bij de plaatselijke cafetaria: keuze uit vijf gerechten. Daarna stelden Frank en Tekla voor om nog even naar Camping Roode Haan te gaan om in de tuin aldaar live muziek te luisteren. Over kleine kronkelige weggetjes, bruggetjes zijn we via Warfhuizen naar Roode Haan gereden. Binnen tien minuten waren er, heel gezellig, jong en oud luisterend naar prachtige muziek! Echt een aanrader om in de zomermaanden zaterdagavond muziek te luisteren in de tuin bij de Rode Haan.

De volgende dag vroeg op met een heerlijk ontbijt verzorgd door Betty. Jose en Karin arriveerden met auto ter vervanging van Frank en Tekla. Na het opruimen van  de tenten en spullen, verder met het tewaterlaten van de boten. Iemand zakte ongewenst in het water, maar al snel was het roze setje vervangen door een rood setje en kon de reis verder gaan via Hunzingokanaal naar Hoornsevaart en Kromme Raken.
Grunn is prachtig al die mooie kleuren van  graan, tarwe, brinta  en aardappel velden. Vanaf Schouwerzijl weer richting Hunze over het Reitdiep. In Garnwerd een lunch pauze en daarna op naar Dorkwerd, waar het met de plezierbootjes vrij druk was.
Moe maar voldaan bereikten we de Hunze, na het opruimen en poetsen, ja eerst water daarna sponsen en drogen!! Gelukkig zijn we volgens Alice bij De Hunze iets minder eigenwijs dan in Wageningen! Met een potje bier op het terras nog even leuk na kunnen praten over deze mooie toertocht! Gerda en Betty erg bedankt!!

Geslaagde Midzomeravondtocht samen met GYAS-leden op 21 juni 2018

Op donderdag 21 juni de middag lekker vrij genomen van werk om voor de eerste keer de Midzomeravondtocht naar Noordlaren te roeien. Mijn ploeggenootjes konden niet mee, dus het was even afwachten of er bekenden zouden zijn. Bij aankomst in de kantine om 14:30 uur zaten er 19 man van De Hunze, waaronder enkele bekenden, enthousiast naar de laatste instructies van de organisatoren Tjitske Bouma en Carla Vlaskamp te luisteren. De sfeer zat er al goed in! Op het vlot kwamen er nog acht roeiers van Gyas bij. Daar werd de bootindeling gepresenteerd, een mix van Hunze en Gyas roeiers verspreid over zes boten: een C2 en vijf C4’en. Na een korte kennismaking en het gereed maken van de boten, zijn we rond 15:15 uur vol goede moed vertrokken. Een tocht van zo’n 35 kilometer stond ons te wachten, op de langste dag van het jaar. Dat gaat makkelijk lukken dacht ik. Er was echter zeer slecht weer voorspeld, met harde wind en veel regenbuien. Op de heenweg viel het gelukkig mee, want het was zo goed als droog, al stond er wel een fikse wind die we toen nog mee hadden. We hadden de vaart er dan ook lekker in. Des te meer vanwege twee sterke jongemannen van Gyas in de boot, voor wie ‘light paddle’ nog steeds flink doortrappen betekent. Aan het begin was het nog enigszins wennen aan de toch lichtelijk verschillende commando’s tussen de Gyanen en ‘ Hunzevaarders, maar we hadden de slag vrij snel te pakken en waren goed op elkaar ingespeeld. Via het kaarsrechte Winschoterdiep, waar onze eerste stuur is gewisseld midden op het water, roeiden we over het mooie kronkelige Drentsche Diep waar we enkele mooie stops maakten. Ook een halve noodlanding, omdat we anders uit de bocht zouden vliegen. De mooie omgeving van het Drentsche Diep zijn we in de stad natuurlijk niet gewend. De eerste “echte” stop was bij Onnerpoldermolen “de Biks” alwaar we een stiltepauze konden houden. Echt helemaal stil was het niet, want er moest nodig geplast worden. De zeearend met jonkies hebben wij helaas niet gespot, want we wilden snel doorroeien.

Door de harde wind was het namelijk onzeker of we de tocht wel af konden maken en of we überhaupt wel terug konden komen. Nadat de molenaar ons zeer vriendelijk heeft uitgezwaaid, vervolgden we onze tocht naar palinghandel Vos waar we wederom aanlegden om te wisselen van stuur en om te overleggen of de tocht op een veilige manier kon worden voortgezet. De gok toch maar gewaagd en onder de beschutting van de hoge (riet)wal konden we de hoge golven van het Zuidlaardermeer vermijden. Na een klein half uur kwamen we aan bij Paviljoen de Bloemert in Noordlaren. Tijdens het uitstappen uit de boot was er de eerste fikse regenbui, maar ach dat was een prima timing, want binnen stond ons een heerlijk biertje met een schnitzel en friet op te wachten. Het was een zeer gezellige maaltijd, maar lang mocht het niet duren want het was inmiddels bijna 20:00 en er moest ook nog terug geroeid worden.  We moesten immers voor het donker terug zijn bij de Hunze. De terugweg ging dan ook in een iets hoger tempo. Dat moest ook wel, want ondanks dat de wind enigszins was gaan liggen, hadden we nog een best harde tegenwind en was het koud en behoorlijk nat. We moesten flink doorroeien om onszelf warm te houden. Gelukkig mocht het weer de pret niet drukken, want er werden liedjes gezongen in de boot waardoor de terugtocht best meeviel. Onze boot arriveerde uiteindelijk rond 22:30 uur als laatste van de zes bij het vlot van De Hunze. Gelukkig stond iedereen ons daar nog op te wachten om gezamenlijk alle boten uit het water te halen, te poetsen, en natuurlijk de Gyanen uit te zwaaien. Hopelijk volgend jaar weer!

Verslag driedaagse Pinkstertoerweekend 2018

Voor de eerste keer in een groot aantal jaren was er een driedaags roeiweekend. De organisatoren waren Karin Zuidema, Trijntje Buiter en Gerda Jaarsma.
Als eerste zorgden we voor het weer. Toen dat gelukt was zochten we aardige mensen om drie boten mee te vullen in wisselende samenstelling, omdat de jongste deelnemer dat zo gezellig vond. Voor een andere deelnemer die heel veel van manoeuvreren als stuurman houdt, gingen we op zoek naar een meanderend water in Noordoost – Groningen waar een weldadige rust zou heersen en het fluitenkruid uitbundig zou bloeien, om ook daar iemand gelukkig mee te maken.

Toen dit allemaal geregeld was kwam de mooiste zon schijnen in het prachtige Appingedam met zijn hangende keukens. Daar roeiden we voor ons plezier vier keer onderdoor en nog een vijfde keer om een pinksterroeier extra roeikilometers te bezorgen. Door al die rondjes te maken zagen we dat er in Appingedam een heleboel nieuwe huizen gebouwd zijn en dat was een aardige verrassing voor de deelnemer die, als vroeger Neptunuslid, dit water veel heeft bevaren. En we zagen dat de Appingedammers bezige bijen zijn. Alle keren zagen we dezelfde man klussen aan zijn boot, gadegeslagen door zijn echtgenote.
Tevens bleek daar op het water dat  de wereld zo klein is, dat een van de roeiers de moeder is van een kind dat een andere roeier als leerling in de klas heeft.
En vlak voor de thuishaven bezorgden we de jongste deelnemer nog het plezier van “gedoe bij de sluis” door de sluis even aan het twijfelen te brengen of hij ons erin of eruit zou laten.
Voor het hele verslag zie onderstaande download en de Toerklapper  in de Clubzaal.


Verslag-Pinksterroeitoertocht-2018-zonder-intro.pdf

Verslag roeitochtje Paterswoldse Meer en DTP 2018

Een groepje (on)bekenden nam het toerroeistokje ter hand, bezocht het Paterswoldsemeer, de horeca ter plaatse en liet bij thuiskomst op De Hunze de dorstige kelen nog eens smeren. Zondagmiddag 14.00 uur is een groep van twaalf man/vrouw naar het Paterswoldsemeer geroeid. Veel sterke mannen mee in de boot, dus het was een fluitje van een cent. Behalve in de bochten van het Hoornsediep. Daar was het lastiger, omdat light paddle voor de mannen toch nog een aanzienlijke snelheid betekent. Voor de sluis in de schaduw een half uur gewacht en bij het uitvaren van de sluis een akkefietje met riggers die in elkaar raakten. Maar met een beetje balansoefening daar goed doorheen gekomen. Prachtig water op het meer, heerlijk die ruimte. Bij De Twee Provinciën wat gedronken en een groepsfoto gemaakt. Daarna aan lager wal geraakt, omdat ze FA en TA op wilden zoeken, die bij het Scandinavisch Dorp in het water zouden liggen. Niets van dat al, dus weer van lager wal af en terug naar huis. Na een wedstrijdje van twee C4-en op het kanaal, bier en water gedronken op het terras van De Hunze. Iedereen tevreden. In verband met de wet op de privacy hebben we voor de webdoeleinden de gezichten onherkenbaar gemaakt en wordt de lezer niet lastig vallen met de namen. Nomen nescio.

Hoe Mariken en Ernst de ‘Grote Boze Wolf’ roeien

“Nog honderd meter tot Gabrug.” Ik heb het nog niet gezegd of ik voel dat Mariken harder gaat trappen. Gabrug is een ding. Een mijlpaal. De eerste van een heleboel mijlpalen vandaag, maar desondanks een mijlpaal. Bij de Waterwolf begint hier de time-out, het moment dat de tijdwaarneming wordt stilgezet vlak voor je het Van Starkenborgkanaal opgaat.
Als de Gabrug een ding is, dan is het Van Starkenborg –serieus– een ding, een enorme klotsbak met golven die soms verontrustend hoog zijn en vrachtschepen die meestal verontrustend snel gaan. Vandaag niet. Het water ligt spiegelglad voor ons en als ik heel, héél voorzichtig de boeg van de Vuurvogel voorbij de kruising steek, is het kanaal aan beide kanten helemaal leeg. Als we een minuut of vijf later onder het bakstenen bruggetje richting Niezijl doorroeien, haal ik opgelucht adem. Dit was op papier het moeilijkste stuk van vandaag en we kregen het helemaal cadeau.
Op het eerste gezicht is ons plan vrij simpel: volg de route van de Waterwolf tot Elektra, volg dan de Tocht om de Noord tot Mensingeweer, sla daar af richting Baflo, roei door naar Onderdendam en maak je rondje af met het laatste stuk van de Tocht om de Oost: via Winsum naar Garnwerd, terug naar De Hunze. In praktijk zijn er een paar obstakels. Dat begint nog voor we goed en wel begonnen zijn: de Westerhavensluis tegenover De Hunze wordt pas vanaf negen uur ’s ochtends bediend. Omdat we veel eerder willen starten, betekent dat dat we met de boot op onze schouders van het wankele trapje bij de sluis moeten waar net – maar dan ook net – voldoende ruimte is om een dubbel-2 in het water te leggen.

Ongeveer negen kilometer na het Van Starkenborg (obstakel II) komen we bij Elektra, waar de sluis naar het Reitdiep ineens dicht blijkt. “Zit er ergens bediening?”, vraagt Mariken terwijl we van opzij naar de zware eikenhouten deuren staren.“Geen idee. Ik weet alleen dat op de vaarkaart ‘Doorgaans open’ stond.” Als we even later de bedieningsknop hebben gevonden, gaan de sluisdeuren piepend en krakend open – meer ‘Mijnen van Moria’ dan ‘toeristische vaarroute’. Vijf kilometer later stuiten we bij Zoutkamp op een ander onverwacht obstakel: een betonnen schuifwand die de doorgang bij het Hunsingokanaal verspert. Een paar weken geleden konden we hier tijdens onze Tocht om de Noord gewoon doorroeien, nu moeten we met de boot op de schouder bij een wildvreemde (maar erg behulpzame) meneer door de achtertuin om bij een steigertje aan de andere kant te komen.Ondertussen vliegen de kilometers voorbij. Dertig, veertig, vijftig, zestig. Na ongeveer 64 kilometer (en nog twee obstakels: een sluis en een smalle, bochtige vaart) leggen we aan bij de jachthaven van Onderdendam. Op een picknickbankje aan het water eten we ontbijtkoek en bananen.“Hoe gaat het bij jou?”, vraagt Mariken terwijl ze met hoog opgetrokken benen in het zonnetje zit.“Ik weet niet hoe het komt, maar ik voel me nog steeds super. Jij?” “Mmm”, knikt ze, terwijl ze haar banaan wegwerkt.

Vanaf Onderdendam wordt het makkelijker: breed water waar we flink kunnen doorhalen, met nog wel twee keer een sluis, eerst bij Schaphalsterzijl en dan bij Dorkwerd. Van die laatste sluis weten we dat de bedieningsknop op een plek zit die vanuit een dubbel-2 bijna niet te bereiken is. Van de overkant van het Van Starkenborg bellen we de sluiswachterspost. “Steek maar over, dan gaan we zo schutten”, zegt een vriendelijke stem aan de andere kant van de lijn. Niet veel later roeien we in de avondzon ons ‘thuiswater’ op – nog iets meer dan zes kilometer naar het vlot.
Als we even later daadwerkelijk op dat vlot staan, hebben we nauwelijks woorden nodig. “Wat vind je? Korte pauze en dan naar de Molen.” “Hoe gaat ‘ie bij jou?” “Nog steeds verrassend fris.” Ruim zestien kilometer later tillen we de Vuurvogel uit het water. Nog voor we de boot  poetsen, geef ik toe aan de verleiding om even, heel even maar (“Nee, echt, héél even…”) te gaan liggen op het vlot. De planken zijn nog warm van de zon, boven me begint de avondhemel van kleur te veranderen. “Gaat het?”, vraagt Mariken. “Ik voel me super. Helemaal te gek. Ik weet alleen niet of ik nog overeind kan komen.”

Verslag Elfstedentocht 2018

De dag na hemelvaart is de dag dat traditioneel de Friese elfstedenroeitocht wordt gehouden, georganiseerd door roeiclub de Wetterwille uit Leeuwarden. De tocht van ongeveer 215 kilometer start in Leeuwarden (de Prinsentuin) en gaat eerst via Bartlehiem omhoog naar Dokkum, daarna weer terug naar Leeuwarden en dan verder naar Sneek, IJlst, Woudsend, via het Slotermeer naar Sloten. Dan naar Balk via de smalle Lutz en via de Morra verder richting Stavoren en het vlakke landschap naar Hindeloopen, Workum, Bolsward en Harlingen. Daarna ga je via Franeker weer terug naar Leeuwarden. In alle steden moet worden gestempeld om het kruisje te halen.
Dit jaar vond de tocht plaats op vrijdag 11 en zaterdag 12 mei. Er hadden zich 97 boten ingeschreven, waarvan ongeveer 25 boten in het wedstrijdklassement. In het prestatiedeel deed dit jaar ook een team van De Hunze mee (Job en Jesse Kwakman, Ruurd Post, Rinske Hooisma en Altinus Meijer); samen met een team uit Zwolle. Toepasselijk de Zwunze12 geheten.

Zonder vervoer geen roeien: Voor de belangrijke taak van het vervoeren van de ploegjes waren van De Hunze ook Rudi Post en Betty Goedewaagen bereid gevonden om dit te doen. Hulde voor hun inzet!
De tocht startte op vrijdagavond om 20.00 uur in de Prinsentuin van Leeuwarden. Onder mooie omstandigheden, droog en wat heel belangrijk was niet te veel wind, werd deze prachtige tocht gehouden. Schitterend om door het landschap te roeien, de verschillende plaatsjes die je ziet, de natuur, het water, het beroemde elfstedenbruggetje in Bartlehiem, de kanterlandse brug (tegeltjes brug). Ook het in het holst van de nacht door kleine onbekende plaatsjes rijden, de gaandeweg steeds meer vermoeide blikken, de vogeltjes die te horen zijn na het vertrek uit Sneek, de fantastische zonsopkomst in Woudsend. Maar ook de wilskracht om de tocht tot een goed einde te brengen, het eten wat de hele dag door moet gebeuren, het potje havermout wat gemaakt wordt op de Galamadammen om weer warm te worden. De spanning die voelbaar is als het vorige team er bijna aan komt, de wissels, de zwemvesten op bepaalde trajecten, de hectiek in het begin bij de wissels en de rust die ontstaat bij de latere wissels als de vermoeidheid groter is. Allemaal elementen die de elfsteden toch zo kenmerken en de tocht zo mooi maken.

De finish van onze boot was om 17:17 uur bij de Wetterwille en met de start om 20:24 uur op vrijdag avond, werd de tocht in een hele mooie tijd van uiteindelijk 20:52 uur geroeid. En het mooie ook was om te zien dat het wel een combinatie was van Zwolle en De Hunze, maar dat het uiteindelijk toch een groep werd die gezamenlijk de tocht volbracht. Het biertje na afloop en het eten bij de Wetterwile smaakten dan ook heerlijk. De gesprekken gingen uiteraard over wat iedereen mee maakte en het kruisje na afloop was dik verdiend.
De Friese elfstedentocht is roeien op z’n mooist!

Verslag toertocht Weerribben 6 mei 2018

Niet alleen de marathon-roeiers gaan graag een ‘stukje’ varen in het Nationaal Park De Weerribben-Wieden. RV ‘t Diep te Steenwijk biedt legio boten en suggesties voor overnachting als je er meerdere dagen wilt verpozen.
Wat op de website van ‘t Diep een makkie leek om te roeien, bleek in de praktijk toch anders uit te pakken. Ik (Feite Hofman) durf te voorspellen dat je nooit weer een toertocht mee zult maken met deze ingrediënten: Prachtig weer, op een zondag tijdens een vakantie gaan roeien richting de wateren rond Giethoorn. Het werd er druk, drukker, drukst met vaartuigen in werkelijk alle soorten en maten. Een boek met beschrijvingen plus kaarten, prachtig ontwikkeld voor allerlei tochten, maar slecht te raadplegen in bovengenoemde omstandigheden. Café/restaurant Jan Smits was uitgezocht aan een zijtak van de hoofdroute om aldaar van een welverdiende lunch te kunnen genieten. Dertig kilometer dus alle tijd!? Het pakte nogal anders uit:
Een rustig begin door recht kanaal, dan direct de smalle vaartjes in met bochten, tegenliggers, ongeduldige oplopers, veel ophalen, slippen en dan weer een stuk door kunnen roeien. Totdat de horde fluisterboten ons weer overviel. Alle roei- en stuurkunsten uit de kast.

Het lunchadres niet gevonden; eerst verkeerde ingang genomen en ‘en passent’ de bovenkant van een wherryroertje verloren. Maar die door kordaat ingrijpen van Gert snel laten fiksen. Dan maar naar paviljoen Smits alwaar ongeveer tweehonderd terrasgangers hun natje en droogje bestelden. Die van ons kwamen na een uur.
Vervolg in andere boot en samenstelling. We moesten stuurboord uit om de route te vervolgen. Shit, een afslag te vroeg genomen en direct opgesloten door achter- en tegenliggers en Giethoorn centrum ingedreven. ‘Wat doen jullie hier?’ Dat wisten wij ook niet maar we zaten in ellende gevangen. Dan maar veel ‘Pieterburen’ en de koelbloedigheid van de stuurtjes op de proef stellen. Na veel ploeteren weer terug op de gewenste route die ons naar een kanaal voerde en het werd later en later.
En hoe het afliep? Verkorte route terug naar ‘t Diep. Dit betekende het kanaal zo’n negen kilometer terug volgen. Dat was een enorm klotsbak geworden door alle jachtjes en speedboten die het gas opentrokken want ze mochten weer ‘los’. En wij maar dapper doorroeien en zorgen dat de boot niet volliep. Later terug dan gepland. Opruimen en dan was een nazit om stoom af te blazen prettig geweest.
Ik heb me kostelijk vermaakt en genoten, vooral van mijn mederoeiers, die alle tegenslagen en ontberingen met grote volharding en goedgehumeurd hebben doorstaan! Dat heeft veel bijgedragen aan het succes van deze gedenkwaardige tocht.

Verslag Weerribben-marathon 2018: de wedstrijd en de prestatie-tocht

Als Hunzewedstrijdploeg hebben we één van de mooiste tochten geroeid in Nederland: De Weerribbenmarathon. Deze voorjaarstocht van zo’n 56 kilometer gaat vanuit Steenwijk door het Nationaal Park De Weerribben. Het was een warme zonnige voorjaarszaterdag en de sfeer zat er vanaf het begin goed in bij Nynke Bender, Ernst Arbouw, Renze Rispens, Mariken Stegeman en Vincent Hendriks (verslag). Na in de eerste helft een aantal andere C4X+’en te hebben ingehaald, zijn we langs de mooie rietlanden gevaren. Hier zagen we hoe riet werd geoogst en er werd op een aantal plaatsen nog riet gebrand. We hadden bij roeivereniging ‘t Diep in Steenwijk een boot geleend die ook nog eens nieuw en snel was. Hierdoor waren we in ruim vijf uur weer terug bij de roeivereniging. Elke 25 minuten hebben we de stuur doorgewisseld, waardoor iedereen twee- of driemaal heeft gestuurd en ieder tussen het sturen ruim anderhalf uur kon roeien. Afgezien van wat blaren was het een geslaagde dag: Het is altijd weer leuk om op avontuur te gaan en eens ander mooi roeiwater te verkennen.

De Hunzeprestatieploeg bestaande uit Alice van Oord, Ank Brouwer, Niki Dieckmann, Wouter Landsman en Gerda Jaarsma (verslag) kon helaas geen boot van roeivereniging ‘t Diep meer huren, maar wel eentje die door Ossa uit Heerhugowaard werd meegenomen. Die moest dus nog wel afgeladen en opgeriggerd worden, voordat we aan de koffie met ‘brok’ konden. De gehuurde Twuijver was een mooie houten C4* met vrij nieuwe bigblades, die best prettig roeide. De dag voor de marathon meldde de organisatie dat we de zogenaamde slechtweer-route zouden varen, vanwege de redelijk sterke ZO-wind, dus helaas niet over de Beulaker- en Belterwijde.  Na eentwaalf kilometer recht stuk kanaal was het traject  Ossenzijl-Slijkenburg vice versa op de slingerende Linde een welkome afwisseling en zagen we de andere Hunzeploeg ons halverwege tegemoet varen. Het vervolg zigzag door het Nationaal Park de Weerribben-Wieden bleek met een C4* nog lastig sturen als je zijwind hebt en ook qua navigatie niet altijd duidelijk. Maar genieten was het zeker; veel uitzicht over het laaggelegen land, nog weinig planten in bloei, maar wel veel ooievaars, die bevestigden dat de lente nu toch wel isbegonnen. Wij legden dezelfde afstand inclusief enkele stops aan de wal  in nipt acht uur af: om half zes terug, zodat we bijna maximaal van het prachtige roeiwater hebben genoten. Na weer afriggeren en opladen was er gelukkig voor ons ook nog heerlijke soep met broodstengel om weer op krachten te komen.

Garnwerd 2017
Garnwerd-2017.pdf
Nieuwe toertocht Groninger Marenronde is voorgeroeid
Nieuwe-toertocht-Groninger-Marenronde-is-in-2017-voorgeroeid.pdf
Kerkebotentocht 27 augustus 2017
Kerkebotentocht-27-augustus-2017.pdf
Tocht om de Oost op 6 augustus 2017
Tocht-om-de-Oost-op-6-augustus-2017.pdf
Rondje Bodensee
Rondje-Bodensee-juli-2017.pdf
Toertocht Doetinchem-Doesburg
Toertocht-Doetinchem-naar-Doesburg-15-juli-2017.pdf
Waarom de Weichsel de “Koningin van Polen “ heet
Waarom-de-Weichsel-de-Koningin-van-Polen-heet-2017.pdf
Download het reisverhaal hieronder.
Verslag-van-Poolse-roeiweken-Weichsel-1-en-2-2017.pdf
De Zwerfkei is weer naar Groningen gehaald
De-Zwerfkei-is-9-juli-2017-weer-naar-Groningen-gehaald.pdf
Lekker lui leren skiffen
Lekker-lui-leren-skiffen-2017.pdf
Midzomertoertocht Zuidlaardermeer 17 juni 2017
Midzomertoertocht-Zuidlaardermeer-17-juni-2017.pdf
Verslag Zaanmarathon zaterdag 6 mei 2017
Zaanmarathon-zaterdag-6-mei-2017.pdf
Enumatil de eerste toertocht 2017
Enumatil-de-eerste-toertocht-2017.pdf
Nationale Weerribben-Wieden Marathon en Toertocht 8/9 april 2017
Nationale-Weerribben-Wieden-Marathon-en-Toertocht-8-en-9-april-2017.pdf
Mastenbroek Marathon 17 september 2016
Toertocht Paterswoldsemeer 17 september 2016
Toertocht-Paterswoldsemeer-17-september-2016.pdf
KNRB Tocht over de Severn en de Avon 26 augustus tot 4 september 2016
KNRB-tocht-over-de-Severn-en-de-Avon-26-aug-–-4-sept-2016.pdf
Lustrumtocht naar Zuidlaarder Zee 21 augustus 2016
Lustrumtocht-naar-Zuidlaarder-Zee-21-augustus-2016.pdf
Toertocht Rond Zwolle Centrum en op de Vecht 2016
Toertocht-rond-Zwolle-centrum-en-op-de-Vecht-2016.pdf