140 kilometer, 140 jaar De Hunze: avontuur op Groninger water

Sommige ideeën ontstaan uit een grap. Anderen uitveen resoluut “nee”. Toen Peter van Dijk werd gevraagd om deel te nemen aan een ergometer-uitdaging van 140km ter gelegenheid van het 140-jarig bestaan van De Hunze, was zijn reactie direct duidelijk: “Ik ga echt niet binnen roeien.” Voor Peter hoort roeien buiten plaats te vinden. Met wind op het gezicht, regen die voorbijtrekt en het water onder de boot. Prima als anderen graag op een ergometer zitten, maar voor hem is dat niet de charme van de sport.

En zo ontstond het idee voor een echte 140 kilometer lange lustrumtocht over Groningse wateren met zo’n 10 tot 15 andere enthousiastelingen.

Puzzelen met kilometers en sluizen

Peter kent de provincie als roeier én kanoër en ging op zoek naar een route die precies 140 kilometer zou opleveren. Dat werd nog een hele puzzel. Uiteraard moest Zoutkamp in de route worden opgenomen. Bij Leek werd zelfs nog een stukje heen en weer geroeid om exact op de gewenste afstand uit te komen.

Minstens zo belangrijk waren de sluizen. De tocht voerde langs maar liefst acht sluizen, waaronder Lammerburen, Zoutkamp, Schaphalsterzijl, Den Deel, Oosterdijkshornerverlaat en de sluizen richting het Eemskanaal.

Die sluizen bepaalden niet alleen de route, maar ook het tempo. De sluis bij Lammerburen (Electra) wordt bijvoorbeeld pas vanaf de vroege ochtend om 7.30 uur bediend. Bovendien roeide de ploeg in de robuuste Passe Partout die ongeveer zestig kilo weegt. Deze wherrie til je niet zomaar even overal het water in en uit. Daarom klonk midden in de nacht, om 01.30 uur, het startsein voor de tocht.

Nachtelijke start

Het avontuur begon direct. Nauwelijks ingestapt kregen de roeiers al de eerste lading wind en water over zich heen. Ook onweer was dichtbij. Gelukkig hoefde de tocht niet te worden afgebroken. Toen de ploeg het Leekstermeer bereikte, waren de ergste wind en regen alweer voorbij.

Daarna volgden nieuwe uitdagingen. Bij Sebaldeburen wachtte een grote uitdaging: waternavel. Vanaf de kant lijkt die soms zo dicht op het water te liggen dat je er bijna overheen zou kunnen lopen. Zelfs een reiger kan er probleemloos op staan. Voor een roeiboot betekent het echter zwaar werk.

Met een extra peddel duwden Michel, Frank en Remco de planten voortdurend opzij. Ook het roer moest meerdere keren worden losgemaakt en schoongemaakt omdat grote hoeveelheden waternavel zich eraan vastzetten. De ploeg liep hierdoor ongeveer een half uur vertraging op.

Ook op het Hunsingokanaal en het Warfsterloopdiep zorgden maaiwerkzaamheden langs de oevers voor veel drijvend groen, takken en andere obstakels. Voorzichtig manoeuvreren en geduldig doorzetten was het devies.

Nabij Lageland werd met vereende krachten de boot onder een zeer lage brug geloodst. Bij de Slochtersluis werd de boot uit het Slochterdiep getild en met een kano-karretje over de weg, weer in het water van het Eemskanaal gelegd.

Een strak georganiseerde operatie

Dat de vertraging uiteindelijk maar beperkt bleef, was te danken aan een uitstekende voorbereiding. De organisatie, waarin onder anderen Willem en Ellen een belangrijke rol speelden, had alles nauwkeurig uitgewerkt. Er werd gerekend met een gemiddelde snelheid van acht kilometer per uur, inclusief wissels en ander oponthoud.

En dat schema bleek verrassend nauwkeurig. Tot op ongeveer een kwartier klopten de berekende aankomsttijden.

De tocht was meer dan alleen roeien. Wie niet roeide, stuurde of fietste mee langs de route. In totaal waren veertien enthousiaste Hunzeleden betrokken. Iedereen had een eigen fietstas met kleding, eten en drinken. Voor de wissels was een uitgebreid schema gemaakt en een volgauto reed mee met extra proviand. Wie even rust nodig had, kon zelfs terecht op de boerderij van Peter, die tijdens de tocht als basiskamp diende. 

“Iedereen geniet toch wel van het gedoe en van samen bezig zijn”, vat Peter de sfeer treffend samen.

Veiligheid voorop

Hoewel het een avontuurlijke tocht was, werd er niets aan het toeval overgelaten. Op het Eemskanaal kwamen de roeiers zoals verwacht beroepsvaart tegen. Daarom werden de ploegen zorgvuldig samengesteld en werden ervaren sturen ingezet. Het manoeuvreren tussen het overige scheepvaartverkeer verliep dan ook probleemloos.

Zelfs aan de digitale ondersteuning was gedacht. De boot was uitgerust met een tracker zodat thuisblijvers de voortgang konden volgen. Helaas hield die er rond 10.37 uur mee op, waardoor het verdere verloop ouderwets via berichten en telefoon moest worden gevolgd.

Warm onthaal

De oorspronkelijke wens was om via de Zuiderhaven langs De Hunze terug te keren. Dat bleek helaas niet mogelijk. Vanwege de veiligheidsmaatregelen rond de afsluitende vuurwerkshow van Bommen Berend moest de ploeg vóór half acht ’s avonds weer binnen zijn en dat liet het vaarschema niet toe.

Na de laatste kilometers werd de boot bij de Van Goghstraat langs het Reitdiep in Groningen om 20.30 uurin alle rust uit het water gehaald. De tocht was in 19 uur volbracht. Vervolgens was het tijd voor een welverdiende maaltijd aan de Lage der A bij Hans Imelman. José verzorgde de ontvangst en het eten en bestuurslid Don kwam langs om de deelnemers te feliciteren. De tocht was geen officiële Hunze-activiteit, maar wel een initiatief van leden die zowel het roeien als de vereniging een bijzonder warm hart toedragen.

En de boot? Die staat inmiddels alweer droog in de schuur van Peter. Ongetwijfeld niet voor lang. Want wie 140 kilometer heeft geroeid voor 140 jaar De Hunze, denkt stiekem alweer aan het volgende avontuur.

Deelnemers (fietsers, roeiers en stuurlieden): Anneke, Ellen, Erik, Frank, Frouwke, Hedwig, Hilda, Janneke, Jeanette, Michael, Peter, Remco, Tekla en Willem.

Een groot deel van de roeiers was eerder actief als Hunn Uut Grunn Eco-Ploeg tijdens de roei 11-stedentocht.
Met dank aan de ondersteuners en supporters: Jan, José en Don en alle anderen die onderweg hebben bijgedragen met logistiek, verzorging en aanmoediging.