Lustrumtoertocht 2026 – van Groningen naar Winsum
Lustrumtoertocht 2026 – van Groningen naar Winsum
Zaterdag 12 september, dag 1
Ze hebben mij wijsgemaakt dat bij de Hunze er traditie geldt: een nieuwkomer schrijft het verslag van de toertocht én volgens de organisatie moest het dit jaar bovendien iemand zijn uit de boot die zorgde dat de tocht voor iedereen langer werd
Dus bij deze…
Tot op het allerlaatste moment twijfelde ik of ik wel mee zou gaan, 27 kilometer roeien leek me als beginnend roeier héééél ver…
Met zes boten en één volgfietser vertrokken we voor de tocht richting Winsum.
We hadden het enorm getroffen met het weer: droog, volop zon en de wind gelukkig grotendeels in de rug. Al zou juist die wind ons later nog wel flink tegenzitten.
tip: zoek op instagram naar aalfbloembergflight die toevallig dronebeelden op het reitdiep maakte toen wij daar voeren.
Tot aan de lunch in Garnwerd aan Zee waren de boten zo ingedeeld dat de sterke en ervaren roeiers en de wat minder ervaren roeiers een beetje over de boten waren verdeeld. Na de lunch konden we kiezen: de lange route via de Kromme Raken naar Winsum of afsnijden via de sluis bij Schaphalsterzijl.
Een aantal van ons — waaronder ik — vond de lange route te ambitieus en koos voor de korte route. Daardoor werden ook de boten opnieuw ingedeeld.
Het resultaat: drie boten met de ‘vermoeidere of met de mindere roeigoden (zoals ik) aan boord. Maar geen probleem, voor ons zou het nog maar een klein stukje zijn na Garnwerd.
Althans… dat dachten we.
Bij de sluis in Schaphalsterzijl stonden de lichten op rood en groen. De bedoeling was om vlak voor de sluis vaart te minderen maar de harde wind in de rug had een ander plan en voor we het goed en wel doorhadden, schoten we door tot aan de sluisbeveiliging.
Die schoot in error en het groen/rode stoplicht, werd dubbel rood ☹.
Na een half uur teleurgesteld naar twee hardnekkig rode lichten te hebben gekeken werd duidelijk dat onze korte route inmiddels niet meer ging en we ook moesten beginnen aan de langere route. En dat gold dus ook voor de andere 2 boten die de korte route hadden willen doen.
Maar het bleek een geluk bij een ongeluk.
De extra route via de Kromme Raken was werkelijk prachtig, maar niet makkelijk.
Een groot deel was smal en bochtig en de wind was ook flink aangetrokken, dit was een uitdaging. Twee keer haalden we de bocht niet en zaten we vast aan lagerwal.
De tweede keer zaten we zo vast dat niets leek te helpen en dat ik serieus begon te overwegen om uit te stappen en de boot vanuit het water los te duwen.
Halen, strijken, peddelen, afduwen: we probeerden zo ongeveer alles en uiteindelijk hadden we succes (zonder een nat pak te halen).
We hebben er wel van geleerd. Bij harde wind op smal water kan je het best de bochten aan hogerwal nemen. En alleen met bakboord of stuurboord roeien werkt beter in scherpe bochten dan één kant ‘strong’.
En soms is stoppen, vanuit stilstand de boot goed draaien en daarna verder roeien een stuk verstandiger dan proberen een bocht er toch nog even doorheen te drukken.
Gelukkig werkte de volgende sluis zonder incidenten.
Daarna konden we weer volop genieten van de omgeving, al waren we (ik in ieder geval) al best moe.
Bij Mensingeweer waren we er inmiddels heilig van overtuigd dat we Winsum binnenvoeren. Het dorp strekte zich maar verder uit langs het water en wij begonnen verwachtingsvol uit te kijken naar de camping waar we in Winsum zouden aanleggen.
Alleen: die camping kwam maar niet.
En toen hield ook de bebouwing ineens op en voeren we het dorp weer uit. Dat maakte ons best onzeker, zaten we nog wel goed? En waar waren alle andere boten eigenlijk?
Gelukkig bleken we nog steeds de goede kant op te varen en uiteindelijk verscheen dan echt de lang verwachte T-splitsing die we wel goed onthouden hadden.
Doodmoe en dik 2 uur later dan verwacht bereikten we de eindbestemming. Daar konden we na het op de wal leggen van de boten gelukkig snel aanschuiven bij een heerlijk buffet.
Mijn handen waren inmiddels zes blaren rijker, maar ik was vooral heel blij dat ik me had laten overhalen.
Mede dankzij de goede organisatie, het heerlijke (droge!) weer, de wind die meestal onze kant op stond, de schitterende route had ik deze dag niet willen missen.
En namens de boot die de korte route koos en door een klein foutje zorgde dat iedereen over de Kromme Raken moest:
Graag gedaan 😊 namens de crew van de FeicoCamphuis (Hans, Heleen, Patricia, Renea en schrijver dezes: Sanny van den Oever)
Zondag 13 september, dag 2
Na een gezamenlijk ontbijt op de camping bij Winsum, gingen we op dag 2 weer het water op. In dezelfde boten, maar deels in een nieuwe bezetting. Vijf boten gingen voor de lange(re) etappe, via de prachtige Kromme Raken. Een vijfde boot was net iets minder ambitieus, maar ging wel voor een herkansing met de sluis van Schaphalsterzijl. Deze sloeg dit keer niet op tilt, en zo kon meteen met dit kleine trauma van dag 1 worden afgerekend.
Bij Garnwerd aan Zee was er een reünie van de vloot, en werd wederom lekker geluncht. Het was plezierigdruk in het dorp, ook vanwege Open Monumentendag. In kolonne voeren we daarna gezamenlijk richting een veilige oversteek van het Starkenborgkanaal en daarna naar de Dokwerdsluis. Tijdens het schutten werden vanaf een van de boten voorzichtig wat levensliederen ingezet. Maar met het Hunzelied, toch wel passend voor de gelegenheid, kwamen we niet verder dan de eerste regel. Hierbij werd ene Beatrice, die álle Hunzeliderenuit haar hoofd schijnt te kenne, node gemist! In een mooie optocht was er daarna nog het laatste stukje terug naar het honk. De boten werden gezamenlijk schoongeboend en tot slot hebben we nog samen genoten van een drankje en wat lekkers in het clubhuis.
Wat een geweldige tocht was dit: heerlijk geroeid, leuk gezelschap, en prima weer. Veel geleerd ook, zeker ook over de sluizen. We verheugen ons nu al op het volgende jubileum van De Hunze. Genoeg tijd nog om voor die gelegenheid alvast te oefenen op het complete Hunzelied 😉
Heleen Hörmann, gastroeier van de Leythe
https://www.instagram.com/reel/DdLnPR9N2Kq/?stkn=Y2xoaHgzd3MydTR4
