Roeien

Wedstrijdverslagen

Hunzeroeiers doen het goed op wedstrijden. Je komt ze dus tegen, overal ter wereld. En in eigen land. Lees hier hun verslagen.

Verslag van de Gyas Meerkamp

Zaterdag 15 juni streden er twee Hunzeploegen in het D4* veld op de Gyas Meerkamp voor de winst. De wedstrijd werd voor de derde keer gehouden op het Hoornsemeer. Op de lange afstand (1,7 kilometer) was het een nek aan nek race die werd gewonnen door de Roeibikkels.

Op de sprint (vierhonderd meter) die na een flinke hoosbui begon, bleek Vlot! de sterkste van het veld en ging met blik terug naar De Hunze. Hierbij de uitslagen.

Mariken en Ernst blikken op de Bosbaan

Hunzeroeiers Mariken Stegmann en Ernst Arbouw wonnen zondag 14 april 2019 op de Bosbaan het mix-dubbeltwee veld van de Skøllcup. Het tweetal versloeg hun tegenstanders met negen bootlengtes verschil. Sarah Prückl en Medy van Dijk roeiden een knappe elfde tijd in de voorwedstrijden, maar liepen door ongelukkige loting net de B-finale mis.
De Amstel Skøllcup is een race over twee kilometer op de Bosbaan, georganiseerd door de Amsterdamse studentenroeivereniging Skøll.

Voor beide Hunzeploegen was het de eerste keer dat ze startten in het Amsterdamse Bos.
Sarah en Medy kwamen ’s ochtends aan de start in de eerste voorwedstrijd van de DErv-2x. De harde oostenwind stuwde flinke golfslag recht over de baan, waardoor de ploeg moeite had om lekker in hun ritme te komen. Uiteindelijk finishten ze als vierde in hun veld, maar wel met de overall elfde tijd (uit 27) van de voorwedstrijden.

Mariken en Ernst startten ’s middags in een veld dat door een last-minute afzegging was uitgedund tot twee boten. Hoewel de twee ploegen op papier redelijk aan elkaar gewaagd leken, namen de twee Hunzeroeiers na de eerste tien halen een voorsprong die ze in de loop van de race uitbouwden tot maar liefst 24 seconden.
Op de laatste 250 meter wist het tweetal er nog een forse eindsprint uit te trappen, waardoor ze uiteindelijk met ongeveer negen bootlengtes verschil over de finish kwamen.

Mooie resultaten voor Hunzeroeiers op Tweehead en Skiffhead 2019

Op de Tweehead en Skiffhead 2019 hebben niet alleen de jeugd en junioren van De Hunze goed gepresteerd maar ook de senioren lieten van zich horen.
Op zaterdag gingen twee Hunzeploegen en twee combiploegen (Hunze-DDS & Hunze-Zwolsche) van start op de Tweehead. De condities waren goed op de Amstel. Niet te veel wind en mooi zonnig weer.
Als eerste startte het Heren veteranenveld (36 ploegen), met daarin Jos Luttjeboer en Martijn Dresscher die ook als eersten in het veld mochten starten. En ietsje later kwamen ook Marcel Woortman & Jan Heerschop over de startlijn. Met een tijd ruim onder de dertig minuten kwamen Jos & Martijn als zesde overall over de finish. Marcel & Jan werden twintigste overall.(Foto Medy van Dijk)

Mariken Stegmann& Ernst Arbouw gingen van start in de Mix veteranen dubbeltwee. Het Mix veteranenveld bestond uit elf ploegen. Na vele toertochten en onlangs nog de marathon – afstand op de ergometer te hebben geroeid, gingen Mariken & Ernst voor de Amstel uitdaging, met een mooie derde plaats als resultaat!
Na het mix veld kwamen Medy van Dijk & Sara Prückl in het Dames clubveld aan de beurt. Met hun coach Nick Koper hebben ze veel getraind afgelopen herfst en winter. Ook hadden ze de zaterdag ervoor een verkenningsdag op de Amstel. Hierdoor waren de Amstel bochten iets minder onbekend. Tijdens de race hebben ze alles eruit gehaald wat er in zat en kwamen ze als negende in het veld van 23 over de finish. Waarbij de eerste tien ploegen heel dicht bij elkaar zaten. Een goede plek voor een eerste keer meedoen aan de Tweehead! (Foto Ruby Otter)

Op zondag kwamen vier skiffeurs van De Hunze aan de beurt om de 7,5 kilometer op de Amstel te varen. In het eerste blok was Janneke Bosch in het Dames Veteranen veld. Tijdens het oproeien was het vooral wind mee, en voelde je het water al knobbeliger worden. Bij het wachten in Oudekerk wakkerde de wind aan. Bij de start en het eerste rechte stuk stond de wind recht op de Amstel, met ruige golven als gevolg. Koers was gezet om de dame voor haar in te halen, dit lukte na twee kilometer. De wind en golven bleven op de Amstel mee spelen, wat het lastiger maakte om de ideale lijn te houden. Ook lag je soms bijna stil na een harde windvlaag. Na de Berlage brug werd het eindelijk mooi water en kon Janneke nog een goede eindsprint maken. Dit resulteerde in een achtste plek (van de 63) en Blik in het veteranen C-veld.
In het tweede blok mochten de heren veteranen starten. Willem Larmoyeur startte als eerste en had weer een mooie strijd met Jan Kees Dunning. Al voor de derde keer startte Jan Kees net achter Willem. Hij haalde Willem met zijn snelle start in. Maar het lukt Willem hem weer voorbij te steken net na de Berlage brug, door zijn sterke eindsprint. Steeds was Willem net wat sneller dan Jan Kees. Alleen dit jaar net niet. Dus volgend jaar: De startvolgorde is dan andersom; wie weet wat dan gebeurt! Willem had een goede tijd, tweede in het C-veld en 36ste overall (van de 179).
Pieter Dieleman startte verderop in het veld en kon, ondanks de wind, een goede koers houden. Met lange slagen richting Berlage brug en de Hoop.
In het laatste blok startte Nynke Bender haar eerste keer, in het Lichte dames beginnelingen veld (20 skiffeuses). De wind was nog steeds hard. Hierdoor was het best moeilijk om op tempo te varen en werd het een hele pittige race.
Het mooie van de Tweehead en skiffhead is dat er een mix van roeiers meedoen. Van Jeugd tot Veteranen. Op naar volgend jaar met nog meer Hunzeroeiers!

Ernst en Mariken ergometeren ruim 42 km in Hamburg

Terwijl in Groningse zon de de Gyas-Hunze-wedstrijd geroeid werd, zaten Ernst Arbouw en Mariken Stegmann op 23 februari j.l. ruim drie uur op een ergometer in Hamburg. Met meer dan dertig andere deelnemers deden ze mee aan de ergometer-marathon die daar werd georganiseerd. Mariken verbeterde haar persoonlijke record door te finishen in 3:08:22 (4e plaats dames). Ernst kreeg last van kramp, maar voltooide de afstand wel, in 3:14.49. Mariken doet verslag.
“Op een ergometer 42 kilometer roeien, vrijwillig!?” Dat is de meest gehoorde reactie als ze vertellen dat ze zich voorbereiden op de Alster Ergomarathon in Hamburg. Na de Ergowolf in maart 2018 zijn Ernst en Mariken van plan nog een keer ergens een officiële ergometermarathon te doen. En aangezien die in Nederland niet georganiseerd worden en Hamburg eigenlijk helemaal niet zo ver weg is, besluiten ze in december om zich in te schrijven.

Mariken: “We hebben vorig jaar heel wat ervaring met lange afstandervaring opgedaan, maar de duurtrainingen op de ergometer vallen toch tegen. Het is fysiek pittig omdat er geen sprake is van doorwisselen (zoals op de Rhone) of even in het gras liggen (zoals bij de Ringvaart). En bovendien dwingt zo’n scherm met getallen je om het randje op te zoeken. Die snelheid te kiezen die je de hele afstand vol kan houden, zonder aan het eind nog over te hebben. Dat betekent een hoge hartslag en vermoeide benen. Maar het is vooral ook een mentale uitdaging. Een voortdurende strijd tussen je hoofd dat af wil dwalen en het schermpje dat je daar direct feedback op geeft. Urenlange focus dus, en dat valt niet mee. Dat we toch gaan, komt vooral door de ontzettend aardige en vrolijke e-mails die we in de weken voorafgaand aan het evenement ontvangen van organisator Björn.
Hij heet ons dan ook vol enthousiasme welkom als we arriveren. De zaal bevindt zich op de zesde verdieping van een pakhuis, met aan de voor- en achterkant grote openslaande deuren met een balkonnetje met uitzicht op het water. Een van de muren bestaat volledig uit spiegels, wat logisch is als je weet dat hier normaal een balletzaal is. En voor die spiegels staan dertig gloednieuwe Concepts opgesteld in twee grote rijen.
Het is de bedoeling dat iedereen op ongeveer hetzelfde moment zal finishen, wat betekent dat elke deelnemer een persoonlijke starttijd heeft. Wij hebben drie uur en tien minuten aangegeven als streeftijd. Gezien de training zou het haalbaar moeten zijn, maar hoe ik er precies voor moet zorgen dat ik anderhalve minuut sneller ben dan vorig jaar weet ik nog niet precies.
Wat eten, een laatste keer plassen en toch nog plotseling is het dan zover, we mogen van start!
Bij mij gaat het direct lekker. Ik zit goed in m’n ritme, het drinkschema dat ik heb bedacht werkt en ik kan me redelijk concentreren. In het scherm staan de getallen die ik daar graag zie. Ondertussen draait Björn de nummers die we vooraf op hebben mogen sturen. Bij een Duitstalig nummer begint een groot deel van de zaal opeens te juichen en halve zinnen mee te zingen!”

Mariken constateert wel een duidelijk verschil: “Als ik af en toe via de spiegel een blik opvang van de mensen om me heen, valt een duidelijke tweedeling op. Er zijn roeiers, die met wat wij een ‘normale haal’ zouden noemen steady doortrappen. En er zijn sportschoolsporters, die er stuk voor stuk enorm gespierd uitzien, maar de meest wonderlijke ergometertechnieken blijken te hebben. Sommige lijken al na een paar kilometer bijzonder ongelukkig. Toch gaat iedereen door. Ook bij Ernst gaat het niet hoe hij wil: hij heeft enorme kramp en moet accepteren dat zijn gehoopte finishtijd langzaam uit zicht verdwijnt. Maar hij gaat wel door.”
Ze is op het ergste voorbereid: ‘Ja, ik was voorbereid op zwaar stuk vanaf 35 kilometer, maar dat komt niet. Het gaat eigenlijk zelfs best wel goed, en heel voorzichtig ga ik aftellen richting de finish. Om me heen begint het onrustiger te worden. Bij veel deelnemers staan mensen aanmoedigingen te schreeuwen, de muziek is harder gezet en in de spiegel zie ik overal verbeten gezichten. Als ik nog 500 meter op de teller heb, staan er plotseling wat mensen van de organisatie om me heen. Zo lief! Ik zet een eindsprint in en vol trots zie ik mijn scherm op nul springen na 3 uur, 8 minuten en 22 seconden. Dik onder mijn streeftijd! Naast me is ook Ernst bij zijn laatste kilometers aangekomen. Ondanks de pijn perst ook hij er nog een eindsprint uit. Later vertelt hij me dat hij er absoluut niet langer dan drie uur en een kwartier over wilde doen, en met een tijd van 3:14:49 lukt dat precies”.
Als ze naar huis rijden voelt Mariken zich tevreden. Het is misschien niet alle 42 kilometers leuk, maar dit is echt vrijwillig ja. Want de voldoening na zo’n marathon, die is echt geweldig!

Blik voor Hunzeroeiers op Tromp Boat Races 2018

Prachtige wedstrijd de Tromp Boat Races in Hilversum. Dit jaar met ruim 780 startende ploegen, verdeeld over twee dagen. Met een afstand van 5300 meter, wordt deze najaarswedstrijd zowel door studenten– als burgerverenigingen druk bezocht.
Van De Hunze deden zeven leden mee: Jeugd in de skiff: Hannah van der Sluis, Wouke Mollema en Felix Mebius. Van de Veteranen deden mee in de dubbel twee: Helma de Jong-Eveline v.d. Staal, Samini de Goeij-Ruby Otter, Janneke Bosch-Geertje (van Thyro). En in de skiff: Janneke Bosch.
Zaterdag begon Hannah bij de skiff meiden 18 en pakte ze een hele nette vierdee plek, waarmee ze tussen zeer ervaren (WK)-roeisters ligt en dit is heel knap. Zo presteren aan het begin van het seizoen, belooft veel goeds voor de rest van het jaar!
Wouke Mollema voer in het M16-veld vlak achter de M18 aan en had ook zeker de slag te pakken. Wouke werd zesde met een nette tijd van 24:10.
Felix Mebius eindigde bij de J18 in de middenmoot: Met een vijftiende plek en een tijd van 21:04 kwam Felix over de streep.

Eveline v.d. Staal:” In de twee startten we hem dit weekend voor ik geloof de vierde keer. En Helma (De Jong) was deze keer veel meer dan letterlijk mijn stok achter de deur. Volgens mij appte ze op de dag van de geboorte van Florian (afgelopen maart) wanneer ik weer in de boot mocht en stelde ze direct maar een date voor. Hele zomer strak een keer per week. Het schema (van Harry Meijer en Theo Klimp voor de masters misbruikten we flink. September was iets hectischer maar we bleven goed opties zoeken. En we hadden begin oktober zelfs het geluk dat Theo ons even coachte. Dat sterk zitten is toch een opgave voor de jonge moeder die ik ben. Ik ben echt wel trots op ons teamwerk. Roeien gaat ook echt over jezelf en elkaar vertrouwen en over motivatie. “Helaas” is een keer trainen in de boot per week nu mijn max, maar Helma compenseert en zo doen we toch nog leuk mee. Wat mooi leidde (met een lange ij ook) naar een vijfde en 1eersste plek. Helaas wel dertig seconden boven ons pr, maar ongeveer gelijk aan de tijd na het vorige zwangerschapsverlof met tegenovergesteld een fitte Eveline en een minder getrainde Helma;-) En fijne endorfines.En een leuk dagje uit zonder kids! Inclusief lekkere frietjes of ijsje van de Mac en heen en terug ongegeneerd in de auto ouwehoeren met Janneke Bosch en Helma. Oh en met special thnx voor de jongen met de torx en Dagmar Hansen bij het helpen met stellen van de riemen. En voor de super organisatie te Hilversum!”
Samini de Goeij en Ruby Otter werden zesde en tweede in hun Veteranen-A veld.

 

 

Janneke Bosch: “Samen met mijn ploeggenote Geertje van de roeivereniging Thyro gingen we voor de derde keer starten in een dubbel-2. Op de heenweg richting start, wennen aan elkaar en aan de dubbel-2, nog even voetenboord anders stellen, wat opzetjes drie plus tien om te kijken of we ook samen gelijker werden. Bij de start is het altijd lang wachten, het weer was goed en weinig (geen) wind. We startten als vierde. In de voorstart meteen door naar baantempo. Het eerste stuk zijn we op hetzelfde tempo doorgegaan. Totdat we inliepen op een andere ploeg, toen begonnen we met opzetjes om ze sneller voorbij te kunnen varen. Het zijn toch altijd meer opzetjes dan je denkt, maar uiteindelijk hebben we de dubbel-2 ingehaald en kregen we zicht op nog een dubbel-2. Na de laatste brug is het nog 1000m; accent op technisch roeien om zo de laatste vijfhonderd meter nog een eindsprint eruit te kunnen halen. Uiteindelijk een erg goed resultaat: Blik én een baanrecord DVC met een tijd van 21:49.
Met een super sfeer in de auto reden Helma, Eveline en ik terug naar Groningen”

Zondag om 13:00 uur was de start van het Dames Veteranen Skiff veld.
Janneke:” Samen met mijn ploeggenotes van de ‘vier-gewesten’ Geertje en Lieke (van Beatrix) gingen we richting de startlijn. Ik moest als eerste starten, waarbij gewoon geldt: Probeer zo ver mogelijk van de rest weg te varen en dan volhouden! Technisch ging het rommelig, maar de dip tussen de laatste 3000-2000 meter viel me mee. Daardoor kreeg ik de moed om in de laatste 1000 meter nog klein tandje erbij te doen en bij de laatste 500 meter ook. Dit resulteerde in een vijfde plek overall en blik in het DVC-veld. Geertje en Lieke waren ook de snelste in hun leeftijdsveld en dat is dan natuurlijk zeker een extra reden om naderhand met zijn allen ergens te eten.
Het weer vorig jaar was vergelijkbaar met dit jaar. En grappig is dat de roeitijd in de skiff bijna hetzelfde is als in 2017 : 24:11.9. In 2018 : 24:11.2”.

Blik op skiffhead en tweehead 2018

Jos Luttjeboer en Martijn Dresscher wonnen zaterdag 31 maart 2018 het HV 2x veld, Amélie le Roi en Joost Kuiper deden hetzelfde in het Mix V2x veld. Bravo voor deze veteranen!
De Skiffhead op zondag 1 april begon kil inclusief miezer regen. Iedereen was aan het wachten om zo laat mogelijk het water op te gaan richting de start. Gelukkig hield de regen op bij het wachten op het startsein in Oudekerk. De wind was een beetje zij/tegen.
De start van Janneke Bosch ging goed met sterke halen. Maar na een kilometer ging dat helaas over in een stroperiger haal! Bij de grote bocht werd ze gepasseerd door nummer 414, waardoor ze de bocht wat ruimer moest nemen. Bij de Omval kwam nummer 415 ook erg dichtbij.  Maar ze kon haar gelukkig voor blijven tot na de laatste brug.  Ondanks dat alles werd Janneke Bosch elfde overall. En ze won blik in het Dames-C veld!

In de middag roeiden Willem Larmoyeur en Pieter Dieleman in het Heren veteranenveld. Willem had een mooie strijd met Willem III. Eerst werd hij ingehaald na 2,5 kilometer en vervolgens kwam de strijd om hem weer in te halen. Dat lukte tussen de omval en de Berlage brug. In de eindtijd heeft Willem met 00:00:09 seconden gewonnen van hem! Pieter had een goede race met een inhaalactie bij de Rosenoordbrug. Vervolgens werd door twee andere skiffeurs de druk opgevoerd, zij kwamen dichterbij. Maar het lukte Pieter om ze voor te blijven!
Een roeiwedstrijd kan niet zonder aanmoediging vanaf de kant! Allemaal bedankt!

Mariken Stegmann en Ernst Arbouw roeien 17 maart 2018 razendsnelle ‘ErgoWolf’

Hunzeroeiers Mariken Stegmann en Ernst Arbouw roeiden zaterdag 17 maart j.l.de Eerste Officieuze ErgoWolf. Ze volbrachten de 42 kilometer en 195 meter op de ergometer in respectievelijk 3:11:15.3 (split 2:15.9) en 3:10:49.6 (split 2:15.6). Volgens de website van Concept2 is Mariken met haar tijd de snelste Nederlandse vrouw sinds februari 2010.
Het tweetal kreeg bij hun marathon ondersteuning van hun teamgenoten Nynke Bender en Klaas Breunis, die allebei een aanzienlijk deel meeroeiden, en van Samini de Goeij, die ze met aanmoedigingen door de laatste kilometers sleepte.
Mariken doet verslag:
Nog iets meer dan tweeduizend meter te gaan. Mijn hart bonkt in mijn hoofd, er praten mensen tegen me maar ik registreer niet wat ze zeggen. Het enige dat er nog toe doet is het schermpje voor me, waarop wonder boven wonder het aantal nog te roeien meters steeds dichter bij de nul komt.  Ik moet doorgaan nu, in beweging blijven en verder nergens aan denken. Niet dat ik dat zou kunnen overigens, mijn energie is op.
Soms heb je van die ideeën die op het moment dat je ze bedenkt zo krankzinnig en onuitvoerbaar lijken dat je ze best uit kan spreken; iedereen weet toch dat het er nooit van zal komen.

Maar soms heb je ook mensen die dat soort ideeën serieus nemen en ‘waarom eigenlijk niet?’ vragen. Ernst is zo iemand. En eerlijk gezegd ben ik er zelf ook wel goed in.En dus staan we op zaterdagochtend 17 maart op het punt om het plan dat we een paar maanden geleden in een dwaze bui bedachten, ook echt uit te gaan voeren. Een marathon op de ergometer, 42.195 meter, door ons gedoopt tot ‘ErgoWolf’. Na een paar keer een halve marathon en eenmaal 30 kilometer hebben we besloten dat het haalbaar is, dat we het zouden moeten kunnen binnen drie uur en een kwartier. En dat we het echt gaan doen.
Het begin verloopt soepel. We halen onze streeftijd gemakkelijk, hebben nog adem over om wat te kletsen, voelen ons gesteund door Nynke en Klaas die een stuk met ons op ergometeren. De kilometers vliegen weg en het is helemaal niet saai. Dit gaat gemakkelijker dan gedacht! Helaas verandert dat tamelijk abrupt in de laatste acht kilometers. Opeens wordt het behoorlijk zwaar. Ik moet verder op wilskracht, maar ook die begint scheurtjes te vertonen. Klaas en Samini praten ons erdoorheen. Het laatste stukje ga ik alleen nog door omdat ik wil dat het klaar is. Dat het getal op dat stomme scherm verandert in een nul.
Toch nog plotseling is het dan zover. Ik haal de laatste restjes energie uit mijn teennagels voor de laatste meters. Stop. Uithijgen. Banaan, water, ranja. En dan de beloning: chocoladetaart, thee en vooral het geweldige gevoel dat ik iets gepresteerd heb. Als ik naar huis fiets heb ik vermoeide benen en de harde oostenwind staat precies tegen. Maar het maakt allemaal niets uit, ik vlieg.

Zwolsche Vecht Regatta 2017

Afgelopen zondag vond in Zwolle weer een mooie wedstrijd plaats. Voorheen op het Zwarte Water en nu, vanwege de vele ontembare motorbootjes verplaatst naar de Vecht. Dat betekende iets langer oproeien (acht kilometer), maar dan ook met een prachtig mooie racebaan met enige bochten in het verschiet.
De Hunze was vertegenwoordigd in de DV1x, DV2x en DV4*. Janneke Bosch voer in het eerste blok in haar mooie Douglas skiff naar een nette tweede plaats achter Maaike Hibma van de Zwolsche. In het tweede blok startten Eveline en Helma in de DVB2x en Janneke Bosch met een Thyrocombi in de DVC2x.
Beide ploegen trokken blik in hun veld en Eveline en Helma wonnen ook overall het DV2x veld! Het derde blok was voor de Dubbelvieren. De Hunze zou ook in dit veld starten in het DVB/C veld met twee boten. 1 combi Thyro met Janneke Bosch en een Hunzeboot met dames uit de Dolliesploeg.
Helaas is voor vertrek uit Groningen een van de dames gewond geraakt aan haar hand die inmiddels in het gips is gezet. Hierdoor waren er twee roeisters niet in staat om naar Zwolle te reizen.
Gelukkig wilden Eveline en Helma nog wel een keer de race doen. Samen met Natascha, Tsjitske en dankzij de fantastische stuurkunsten van Bente Heidinga (junior Zwolsche) werd nogmaals blik getrokken!!
De Thyro combi met Janneke eindigde hier direct achter.

Een perfecte dag voor een mooie Skiffhead 2 april 2017

Na de hele winter getraind te hebben gaan vanuit de Hunzeveteranen Skiff-groep vier roeiers zondag 2 april 2017 naar de Skiffhead.
De vroegst startenden overnachten in Amsterdam. Degene startend in het middagblok kunnen ’s morgens heen rijden.
Het is een perfecte dag voor de skiffhead, volop lente zon. ’s Ochtends nauwelijks wind en in de middag 3bf tegen (na de omval).
Samini bijt om 10.00 uur de spits af in het DCI veld: vier kilometer vanaf het kalfje tot de Hoop. Coach Dagmar begeleidt haar door de bochten. Met een tijd van 18:16:00, in een veld van elf roeiers, is het een sterk debuut met een goede vierde plek, een veelbelovende startplek voor volgend jaar!

Janneke gaat als derde van start in een veld van 51 roeisters. Al vlot haalt ze de roeister voor haar in en roeit ze naar blik in het DVB veld, met een tijd van 33:31:10. In het totale veld wordt ze vierde.
De zon blijft schijnen, de wind verandert een beetje van richting en dan mogen om 13.00 uur Pieter en Willem L. van start. In een mega groot veld van maar liefst 188 veteranen. Het is dringen in Ouderkerk. Willem start als 25ste en Pieter 48ste. Willem (VD), die al sinds 2004 de skiffhead roeit voor De Hunze (en nog geen jaar heeft overgeslagen), houdt zich in zijn veld stevig staande met een tijd van 32:17:4.

Pieter (VC), die nog altijd een keer van Willem wil winnen, kruipt steeds dichterbij en finisht met een tijd van 32:48:2.

Naast de pittige race over de Amstel rijdt er langs de kant een lint van enthousiaste, aanmoedigende fietsers! “Op de benen’ , “Pijn is fijn” , “ Lange Haaaaaaalen”: Dat helpt. Echt waar!

Duizend meters in Indian summer style WMRR 2016

Vanuit De Hunze zijn we in Denemarken erg goed vertegenwoordigd in zowel de skiff, de twee zonder, de dubbel twee, de vier zonder, de dubbel vier en de acht. En als club hebben we elke Heat van Hunzedeelnemers de longen uit ons lijf geschreeuwd. Machtig mooie start van de Indian Summer en van het begin van het nieuwe roeiseizoen!

 

Eind april hebben we ons vijftien personen tellende Airbnb huis in Hellerup Kopenhagen al geboekt. Rest ons slechts te bedenken wie welke races in welke leeftijdscategorie, in welke boot én in welke pakje gaat varen.
Voor degenen die de World Masters niet kennen; dit zijn internationale duizend meter wedstrijdjes die elk jaar door een ander land worden gehost. Vast vooruitkijkend; 2017 = Bled, Slovenië 2018 = Florida, 2019 = Linz, Oostenrijk. Zie ook www.worldrowing.com. De enige twee regels van de World masters zijn dat je (1) in het jaar van de race minimaal 27 (= veteraan) moet zijn en (2) dat je in gelijk tenue aan de start verschijnt. Verder is het handig tijdig te vertrekken bij de start, je coach de tijd te laten klokken en bij voorkeur tussen de balletjes te blijven varen. En uiteraard is het handig te organiseren dat de botenwagen de boten vervoert. Mocht dat niet lukken, huur dan bij Filippi (die er elk jaar bij is) een leuke goede boot.

Het evenement kenmerkt zich door veel heel veel roeiers uit heel veel landen en werelddelen in allerlei leeftijden en formaten, soms studentikoos yellend, soms dronken whisky uitdelend. Maar voornamelijk gefocust en sportief in roeipakjes verspreid over het gehele terrein; bij de koffiebars, de shops, de wc’s en uiteraard op de tribune bij de stellingen en op de roeibaan! Drie en een halve dag lang komt om zowat iedere drie minuten een Heat langs geracet.
Over duizend meter doe je als vrouwenteam in een acht zo ongeveer 3:24 minuten. En ook het niveau van de andere nummers ligt hoog.
Dat betekent dat het heel erg gewenst is om goed voorbereid op pad te gaan. En dat betekent een zomer lang gedisciplineerd trainen. Ons geluk is dat we vakkundige en gedreven coaches hebben.

Goed, deze keer dus in Kopenhagen! En ondanks (of wellicht dankzij) alle waarschuwingen over de golven en het weer, zijn de omstandigheden fantastisch! Er heerst een heerlijke Indian Summersfeer.
Onze Hunzecrew bestaat uit drie ploegen. De ploeg van Anita Snippe die in de dames dubbel vier een Hunzemedaille binnensleept!
De ploeg van Janneke Bosch met Thyro ploeggenoten en mannen. Janneke weet maar liefst twee medailles te veroveren: Skiff en dubbelvier.
En tenslotte onze ploeg Dollies & Co. Bestaande uit negen roeiers, twee coaches, een schoenentasdrager, twee supporters/koks/toeristen/en filmers, en laatst zeker niet minst, de stuur! En ook wij weten, met dank aan Paulien Hennink, een blik binnen te slepen in de dubbel vier.